Το παρόν φόρουμ είναι κλειστό και έχει μεταφερθεί σε νέα διεύθυνση.

Eπισκεφτείτε μας στο www.filoumenos.com/forum


 
ΦόρουμΦόρουμ  ΠόρταλΠόρταλ  ΕικονοθήκηΕικονοθήκη  Συχνές ΕρωτήσειςΣυχνές Ερωτήσεις  ΑναζήτησηΑναζήτηση  ΕγγραφήΕγγραφή  Σύνδεση  
Το παρόν φόρουμ έχει κλείσει,επισκεφτείτε μας στην νέα διεύθυνση

http://filoumenos.com/forum

Μοιραστείτε | 
 

 Ανθρωπολογία

Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Επόμενο
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 3:52 pm

Ανθρωπολογία











ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ;





Περπατώντας στους δρόμους μιας σύγχρονης δυτικής πόλης, εκεί κάπου στις μέρες των Χριστουγέννων, ανάμεσα σε γιορτινές βιτρίνες, σε χρωματιστά λαμπιόνια πάνω στα στολισμένα δέντρα, σε χαρούμενες μουσικές μελωδίες, ανάμεσα σε ανθρώπους φορτωμένους με τσάντες γεμάτες ψώνια, ανθρώπους που, όλως παραδόξως, χαμογελούν πιο εύκολα απ’ ότι συνήθως, μπορεί κάποιος ν’ αναρωτηθεί ποιο είναι το νόημα αυτής της μεταμόρφωσης.
Οι πιο κυνικοί θα κουνήσουν το κεφάλι και θα μιλήσουν για εμπορική εκμετάλλευση, για την αγγαρεία της οικογενειακής συγκέντρωσης, για την λαιμαργία μπροστά στις λιχουδιές, για την αύξηση των εξόδων τους λόγω των (υποχρεωτικών κοινωνικά) δώρων που θα αγοράσουν, και άλλα τέτοια «ευχάριστα»! Οι πιο ενθουσιώδεις με τις γιορτές, κυρίως τα μικρά παιδιά, θα μιλήσουν για την ομορφιά που φέρνει αυτή η διακόσμηση, για τη χαρά να παίρνουν και κυρίως να δίνουν δώρα, για την ευκαιρία να βρεθούν με αγαπημένα πρόσωπα, για την ξεκούραση που θα τους προσφέρει αυτή η αλλαγή του σκηνικού, και το μόνο τους παράπονο θα είναι ότι οι γιορτές κρατάνε λίγο!
Που βρίσκεται η αλήθεια όμως; Είναι οι γιορτές μια «εφεύρεση» κάποιων δαιμόνιων εμπόρων για να πλουτίσουν, πουλώντας την πραμάτεια τους, που διαφέρει ανάλογα με την περίσταση (χριστουγεννιάτικα στολίδια, αποκριάτικες στολές, πασχαλινά αυγά, πρωτομαγιάτικα στεφάνια, κλπ); Είναι απλά μια ευκαιρία για ξεφάντωμα, με φαγητό, ποτό, ξεκούραση και δώρα;






ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ;


Αν ανατρέξουμε στην ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας, θα δούμε (με έκπληξη μερικοί), ότι σε ΟΛΕΣ τις ανθρώπινες κοινωνίες, από τις πιο πρωτόγονες ως τις πιο εξελιγμένες, από τις αρχαιότερες ως και τις σύγχρονες, δεν λείπουν ποτέ οι ΓΙΟΡΤΕΣ. Υπάρχουν παντού και πάντα και φαίνεται να ακολουθούν τον άνθρωπο από τότε που απόκτησε την ανθρώπινη του υπόσταση, σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής.
Τις βρίσκουμε στις πιο πρωτόγονες κοινωνίες, με τη μορφή φυσικών τελετών, με το άναμμα μιας φωτιάς, χορούς, θυσίες ζώων, κλπ. Τις βρίσκουμε σε Ανατολή και σε Δύση, σε πολιτισμούς που έγραψαν ιστορία, με τη μια ή την άλλη μορφή, στην Αίγυπτο, στην Αρχαία Ελλάδα, στην Μεσοποταμία, στην Ινδία, στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στους Αμερικάνικους πολιτισμούς, τις βρίσκουμε παντού. Τις βρίσκουμε να φτάνουν μέχρι τις μέρες μας, άλλοτε ακολουθώντας τους παραδοσιακούς δρόμους, κι άλλοτε εκφυλισμένες και εκμεταλλευμένες από κερδοσκόπους. Τις βρίσκουμε να επαναλαμβάνονται κάποιες απ’ αυτές, στις ίδιες χρονικές στιγμές, ξανά και ξανά, χωρίς να χάνουν τη μαγεία τους για τα μάτια εκείνου που ξέρει να βλέπει.
Είναι πολλοί οι ερευνητές που προβληματίστηκαν και έψαξαν τις ρίζες αυτής της τόσο ανθρώπινης ανάγκης,. Φαίνεται να πηγάζει μέσα από τη σκοτεινή μήτρα του Χρόνου, του Αιώνιου Χρόνου, που με το Μυστηριακό αγκάλιασμα του με το Αιώνιο Χώρο, γεννά το εκδηλωμένο Σύμπαν. Στις αέναες σπείρες του χορού του Χρόνου, οι Γιορτές μοιάζουν με φωτεινά σημάδια, που ορίζουν την πορεία της σπείρας. Καταστρέφουν την γραμμικότητα, το άσκοπο ταξίδι στο πουθενά, γίνονται σκαλοπάτια για να πατήσει πάνω τους ο άνθρωπος, να καταφέρει να υψωθεί προς τα αστέρια.






ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


Τα σύγχρονα λεξικά ορίζουν τον Χρόνο σαν ένα αποτέλεσμα μέτρησης, μια διάρκεια ενός γεγονότος ή φαινομένου, μια διαδοχική αλλαγή φαινομένων ή καταστάσεων, ανάλογα με τη διάρκεια ύπαρξης τους, παρόλο που γνωρίζουμε πλέον την Σχετικότητα του Χρόνου, όπως διατυπώθηκε από τον Einstein. Η ορθολογιστική αντίληψη του γραμμικού Χρόνου καταρρίπτεται από την σύγχρονη Φυσική, που λέει πως οι φυσικοί νόμοι είναι συμμετρικοί και αντιστρεπτοί ως προς το χρόνο, αναβιώνοντας την Πλατωνική αντίληψη του στατικού αιώνιου Χρόνου, με την ατελείωτη επανάληψη των ζωών κατά την εποχή του Κρόνου, όπως την ονομάζει, μέχρι να φτάσουμε στην παρούσα ανθρώπινη κατάσταση, την εποχή του Δία, που ταυτίζεται να το ξύπνημα του ανθρώπινου νου και της δυνατότητας του να αντιλαμβάνεται τη τριπλή όψη του χρόνου. Ο S. Hawking πιστεύει πως το θερμοδυναμικό βέλος του χρόνου είναι συνυφασμένο με το ψυχολογικό. Ο χρόνος μοιάζει να είναι μια πλάνη, μια αυταπάτη, που σαν Κρόνος καταπίνει τα θνητά παιδιά του Σύμπαντος, μέχρι εκείνα να αντιληφθούν την Αιώνια φύση τους και να τον υπερβούν. Αναπνέει ρυθμικά, εισπνέει και εκπνέει, εκδηλώνοντας τα όντα και οδηγώντας τα στη φυσική τους φθορά, ξανά και ξανά, γεννώντας ζώα, φυτά, πλανήτες, ανθρώπους, πολιτισμούς, σύμπαντα. Τελικά, ίσως ο Χρόνος δεν είναι παρά ο Χώρος της ανθρώπινης συνείδησης.







Ο «ΜΥΘΙΚΟΣ» ΧΡΟΝΟΣ


Πριν την εκδήλωση του Χρόνου, σαν μια διάσταση του Σύμπαντος, τα όντα «κυοφορούνται» στη μήτρα του Χώρου, πλήρη μα ανεκδήλωτα, εν δυνάμει πλάσματα, τέλεια από τη φύση τους, που όμως πρέπει να την αναζητήσουν και να την πραγματώσουν μέσα στους κύκλους του εκδηλωμένου Χρόνου. Ο Χρόνος ο πριν τον Χρόνο ονομάζεται Μυθικός Χρόνος. Δεν πρόκειται απλά για παρελθόν, αλλά για μια εποχή παρούσα και μελλοντική, τόσο σαν κατάσταση, όσο και σαν περίοδος. Είναι η αρχή, είναι η πορεία, είναι ο τελικός σκοπός. Κι αυτός ο Μυθικός Χρόνος συνεχίζει να ζει μέσα στα όντα, ακόμα κι όταν έχουν μπει πια στους κύκλους της ζωής και του θανάτου. Είναι η πατρίδα τους κι ο προορισμός τους, ακόμα κι αν τις περισσότερες στιγμές δεν τον συνειδητοποιούν.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 3:53 pm

ΙΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


Άλλες στιγμές όμως, στιγμές που τις ονομάζουμε Μαγικές, στιγμές που η ροή του χρόνου μοιάζει να σταματάει, μπορούμε να γίνουμε μέτοχοι της Αιωνιότητας. Αυτές οι στιγμές είναι πύλες γι’ αυτό που ονομάζεται «Ιερός Χρόνος», αντίθετα με τον καθημερινό, γραμμικό, σκεπασμένο με τα πέπλα της πλάνης «Βέβηλο Χρόνο». Τα όντα βαδίζουν σ’ αυτό το βέβηλο χρόνο, που στην πραγματικότητα είναι ακίνητος και δημιούργημα της δικής μας αντίληψης, του εσωτερικού μας όντος, που είναι το μόνο που κινείται.
Η στενή πύλη απ’ όπου ο άνθρωπος μπορεί να περάσει στον Μυθικό Χρόνο, στον Παράδεισο, είναι μια στιγμή «μεντεσές», μια στιγμή που σπάει το χωροχρόνο, μια στιγμή που «συναντιώνται η νύχτα με τη μέρα», που ενώνονται τα αντίθετα, μια στιγμή βίωσης του Παράδοξου. Αυτή η στιγμή της Ιεροποίησης του βέβηλου χρόνου, στις ανθρώπινες κοινωνίες ταυτίζεται με τις Παραδοσιακές Γιορτές. Αυτές δεν είναι παρά Τελετές, που επαναλαμβάνουν ένα τμήμα του αρχικού χρόνου, του Αρχέτυπου, αυτού που χρησιμεύει σαν μοντέλο για κάθε χρόνο, ενώ παράλληλα κλείνουν έναν πρόσκαιρο κύκλο και ανοίγουν έναν νέο, επιτρέποντας την περιοδική Αναγέννηση. Με μια αρχετυπική πράξη ο άνθρωπος εισέρχεται στον ιερό μη-ιστορικό χρόνο. Έχουμε έτσι ένα τρίπτυχο, που αποτελείται από τον Μυθικό Χρόνο των αρχών, τον Ιερό Χρόνο που οδηγεί προς αυτές τις αρχές, με κεντρομόλο ροπή και τον Βέβηλο χρόνο, που διασπά την ενότητα σαν φυγόκεντρη δύναμη οδηγεί προς την περιφέρεια της εκδήλωσης.







Η ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Ο ΡΥΘΜΟΣ


Τα σημεία καμπής, τα σημεία όπου Ιεροποιείται ο Χρόνος, επαναλαμβάνονται περιοδικά, σε στιγμές με μια φυσική σημασία, στιγμές που ενώνουν αντίθετες καταστάσεις ή που ορίζουν την περιοδική μεταβολή μιας κατάστασης ή ενός φαινομένου. Η φύση ακολουθεί έναν αρχέγονο Ρυθμό, ακολουθώντας έναν από τους συμπαντικούς νόμους, όπως αυτοί περιγράφονται στο Κυμβάλειο: «Το Παν ρέει μέσα και έξω. Κάθε πράγμα έχει τη διάρκεια του. Κάθε πράγμα εξελίσσεται και κατόπιν εκφυλίζεται. Η ταλάντωση του εκκρεμούς εκδηλώνεται σε όλα. Ο χρόνος της αιώρησης του προς τα δεξιά είναι ίσος με το χρόνο της αιώρησης του προς τα αριστερά. Ο ρυθμός είναι σταθερός». Ο ρυθμός αυτός επιτρέπει στο χρόνο να προσδιοριστεί και να έχει διάφορες λειτουργίες.



Υπάρχουν πολλοί τρόποι διαίρεσης του χρόνου, πολλοί ρυθμοί για την μέτρηση του έτους. Οι βασικοί ρυθμοί, που μπορούμε να διακρίνουμε και που ακολουθούν τους κοσμικούς ρυθμούς, είναι τρείς: ο διμερής, ο τριμερής και ο τετραμερής ρυθμός.







Ο ΔΙΜΕΡΗΣ ΡΥΘΜΟΣ

Σχετίζεται με όλους τους γνωστούς δυαδισμούς, με σημαντικότερο το δυαδισμό Μέρας–Νύχτας. Είναι η συμπληρωματική λειτουργία Ζωής-Θανάτου, Φωτός-Σκοταδιού, Αρσενικού-Θηλυκού. Έτσι έχουμε γιορτές ημερήσιες, της αυγής και του δειλινού, ή γιορτές που σχετίζονται με την Άνοιξη-Γέννηση και το Φθινόπωρο-Ωριμότητα ή τις τελετές ιερογαμίας, που συμβολίζουν την ένωση του Θεού με την Θεά.





Ο ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΡΥΘΜΟΣ

Σχετίζεται με κύκλους Δημιουργίας-Συντήρησης-Αναγέννησης, που στην ανθρώπινη ζωή εκφράζονται με την Τριάδα Πατέρας-Μητέρα-Παιδί. Έχει την έκφραση του κυρίως στο Σεληνιακό Ημερολόγιο, αφού εκφράζει τις τρεις φάσεις της Σελήνης: Νέα Σελήνη-Πανσέληνος-Χάση, ή τις τρεις μυθικές όψεις: Σελήνη-Άρτεμις-Εκάτη, που χρησιμοποιούνται κυρίως στα Γυναικεία Μυστήρια.





Ο ΤΕΤΡΑΜΕΡΗΣ ΡΥΘΜΟΣ

Είναι κάτι παραπάνω από ανάλυση του διμερή ρυθμού, αφού μπορεί να σχετιστεί με τα 4 σημεία του ορίζοντα, τις 4 εποχές, και γενικά την διαίρεση μιας χρονικής περιόδου σε 4 μέρη (π.χ. τα 4 μέρη μιας μέρας). Αυτός ο ρυθμός εκφράζεται και στην πανάρχαια Ινδική αντίληψη για τους κύκλους του εκδηλωμένου σύμπαντος, που ονομάζονται Γιούγκα. Το πρώτο από τα 4 Γιούγκα ισούται με τα 4/10 του Μεγάλου (Μάχα) Γιούγκα και ονομάζεται Κρίτα Γιούγκα, το δεύτερο με 3/10 και ονομάζεται Τρέτα Γιούγκα, το τρίτο με 2/10 και ονομάζεται Ντβαπάρα Γιούγκα και το τέταρτο με το 1/10 και ονομάζεται Κάλι Γιούγκα. Ένα Μάχα Γιούγκα διαρκεί 12.000 θεία χρόνια ή 4.320.000 «θνητά» χρόνια, χρόνια όπως τα μετράμε οι άνθρωποι.
Η πιο χαρακτηριστική πάντως εφαρμογή του τετραμερή ρυθμού είναι φυσικά ο χωρισμός του έτους στις 4 εποχές, που διαδέχονται κυκλικά η μία την άλλη, ενώ κάθε πέρασμα στην επόμενη εποχή χαρακτηρίζεται από κοινής φύσης Παραδοσιακές Γιορτές, σ’ όλο τον κόσμο. Πρόκειται για τις στιγμές όπου η Γη, σαν ένα τεράστιο ηλεκτρομαγνητικό δίπολο, αλλάζει προσανατολισμό, που ανανεώνει την ενέργεια που ρέει στον πλανήτη και στις μορφές ζωής που υπάρχουν πάνω του.



ΑΛΛΟΙ ΡΥΘΜΟΙ

Υπάρχουν φυσικά κι άλλοι ρυθμοί, λιγότερο συνηθισμένοι ίσως, όπως ο ρυθμός των 5 χρόνων ή των 12 χρόνων ή των 5 κύκλων από 12 χρόνια καθένας. Το Στόουνχενζ, σύμφωνα με την Ε. Π. Μπλαβάτσκι, είναι χτισμένο με βάση τέτοιο αστρονομικό κύκλο, όπως και άλλα πέτρινα κυκλικά μνημεία, που φτιάχτηκαν για να μεταφέρουν στους Μυημένους τις γνώσεις τους, αφήνοντας τις κρυμμένες από τα βέβηλα μάτια των αμύητων.
Ο κύκλος των 12 μηνών, είναι ανάλογος με αυτόν των 12 ζωδίων, των 12 θεών σε διάφορες θρησκείες, όπως η αρχαία ελληνική, των 12 άθλων του Ηρακλή, των 12 μαθητών του Χριστού, κλπ.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 3:53 pm

ΜΗ ΠΕΡΙΟΔΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ


Εκτός από τις περιοδικές επαναλήψεις , όπου εντοπίζουμε σημεία «καμπύλωσης» του χρόνου, οπότε και βρίσκουμε να παίρνουν ζωή διάφορες Γιορτές-Τελετές, υπάρχουν και οι μη περιοδικές επαναλήψεις, όπου αναβιώνεται ο Μυθικός Xρόνος με την αφορμή μιας πράξης, που αν και φαίνεται να εντάσσεται στον βέβηλο χρόνο, ωστόσο έχει τις ρίζες της στον Μύθο, στην Αιώνια Πραγματικότητα, εκεί όπου όλα γεννιούνται. Έτσι, στιγμές που πρόκειται να ξεκινήσει κάτι σημαντικό για τον άνθρωπο ή για την ανθρώπινη ομάδα, υπάρχει η ανάγκη να ιεροποιηθεί ο χρόνος με μια παραδοσιακή τελετή, εντάσσοντας αυτή την πράξη στην αιωνιότητα (εναρκτήριες γιορτές ή γιορτές λήξης, π.χ. Τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών αγώνων).
Υπάρχουν επίσης οι Γιορτές αναγέννησης του Χρόνου, αυτές που κλείνουν έναν κύκλο και εγκαθιδρύουν ένα νέο, αναγεννώντας το χρόνο και τον ίδιο τον άνθρωπο (Νέο Έτος, επέτειοι, γενέθλια, κλπ). Ιδιαίτερα οι γιορτές για το Νέο Έτος, συχνά εμπεριέχουν την ετήσια επανάληψη συμβολικά της Κοσμογονίας, όπου μέσα από το Χάος προκύπτει ο οργανωμένος με Τάξη και Νόμους Κόσμος, γι’ αυτό και συνοδεύονται συνήθως από έθιμα που έχουν σωθεί σαν Αποκριάτικα.






Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ


Οι Παραδοσιακές Γιορτές δεν είναι απλά τελετές ανάμνησης. Αν ήταν έτσι θα φθείρονταν και θα εξαφανιζόταν με τον καιρό, ή θα είχαν μόνο περιορισμένες και τοπικές εκφράσεις. Αντίθετα, οι Παραδοσιακές Γιορτές επιτρέπουν στην συνείδηση όσων συμμετέχουν να υπερβεί το συνηθισμένο της επίπεδο και να τοποθετηθεί για μια στιγμή σε μια διαχρονική κατάσταση, να βιώσει το Ιερό, παίρνοντας ενεργό μέρος, σαν πρωταγωνιστής σε ένα Μυστηριακό Θέατρο. Ο καθημερινός άνθρωπος γίνεται για λίγο Ιεροφάντης, δημιουργώντας μια γέφυρα ανάμεσα σ’ αυτόν, στους υπόλοιπους συμμετέχοντες και στους Νόμους που διέπουν το Σύμπαν. Γι’ αυτό η γιορτή απαιτεί μια προετοιμασία από τον καθένα, για να την βιώσει έντονα. Νηστεία, κάθαρση, περισυλλογή, αλλαγή ενδυμασίας και άλλα τυπικά, είναι συνηθισμένα σαν πρακτικές προετοιμασίας του ανθρώπου για να βιώσει την Γιορτή.






Η ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ


Η Γιορτή, αν και στις μέρες μας είναι ταυτισμένη με μέρες χαράς, συχνά δεν ήταν περίοδοι ευθυμίας αλλά πένθους, που όμως προετοίμαζαν τους ανθρώπους για Γιορτές Αναγέννησης, όπως η μέρα ακολουθεί τη νύχτα. Πάντα όμως είχαν αναζωογονητικό χαρακτήρα, ήταν ένας τρόπος να ξαναβρεί η συνείδηση το κέντρο της και ο άνθρωπος το σκοπό του. Σε κάθε περίπτωση όμως οι Γιορτές έχουν Διονυσιακό χαρακτήρα, μιας και ο Διόνυσος συμβολίζει εκείνη την ενέργεια που ενσαρκώνει την ικανότητα μετατροπής, ανανέωσης και βελτίωσης των πραγμάτων. Αυτή την ανανέωση έρχεται, μετά την γιορτή, να την συντηρήσει, να την βελτιώσει, να ρυθμίσει με την αρμονία του η ενέργεια που αντιπροσωπεύεται από τον αδελφό του Διόνυσου, τον Απόλλωνα. Αν ο ανθρώπινος πολιτισμός «ωθείται» από την Απολλώνια ενέργεια, η δύναμη που του επιτρέπει να αναγεννάται είναι η Διονυσιακή ενέργεια, που εκφράζεται μέσα στις Γιορτές. Φυσικά δεν πρέπει να υποτιμήσουμε ή να αγνοήσουμε και τον κοινωνικό ρόλο της Γιορτής, αφού μπορεί και διοχετεύει τις εντάσεις με δημιουργικό τρόπο, εμποδίζοντας έτσι τη ροπή προς τη βαρβαρότητα και τη ζωώδη κατάσταση.





ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ


Οι Γιορτές συνδέονται στις περισσότερες περιπτώσεις με θρησκευτικές πρακτικές, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι κάποια θρησκεία έχει το «μονοπώλιο» κάποιας γιορτής, αφού βλέπουμε να επαναλαμβάνονται Τελετές με διαφορετικά ονόματα, σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, αφιερωμένες σε διαφορετικούς «θεούς» ή «αγίους», αλλά με παρόμοια την δυναμική τους, το τυπικό τους και τον τελικό σκοπό τους. Έτσι, αν και συχνά οι Γιορτές θεωρούνται θρησκευτικές εκφράσεις, θα πρέπει να αποταυτιστούν από την έννοια της οργανωμένης θρησκείας και να συσχετιστούν με την έννοια του «θρησκευόμενου» ανθρώπου, που είναι ο άνθρωπος που βιώνει το Ιερό και όχι ο οπαδός μιας συγκεκριμένης θρησκείας.
Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να είναι θρησκευόμενος ή (συχνότερα) μη θρησκευόμενος (ανεξάρτητα αν η ταυτότητα του τον κατατάσσει στο τάδε θρήσκευμα). Και ενώ ο θρησκευόμενος άνθρωπος μπορεί να βιώσει, σε κάποια περίπτωση, στιγμές «καθαγιασμένες», ιερές στιγμές, που θα τον αναγεννήσουν και θα του επιτρέψουν να ανοίξει νέους κύκλους της ζωής του, για τον μη θρησκευόμενο, ο χρόνος δεν έχει ούτε ρήγμα, ούτε μυστήριο, αυτή η ποιότητα του χρόνου του είναι απρόσιτη. Βέβαια, θα πρέπει να πούμε ότι και ο μη θρησκευόμενος άνθρωπος γνωρίζει μια ασυνέχεια και ετερογένεια στο χρόνο του, ξεχωρίζει τον μονότονο χρόνο της εργασίας του από αυτό των ευχαριστήσεων ή απολαύσεων. Όταν διασκεδάζει, όταν ακούει την αγαπημένη του μουσική, όταν περιμένει κάτι σημαντικό, όταν είναι με αυτούς που αγαπάει, βιώνει μια διαφορετική αίσθηση του χρόνου, έναν άλλο ρυθμό. Δεν μπορούμε να πούμε όμως ότι αυτό τον μεταλλάσσει εσωτερικά ή τον αναγεννά.





ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΤΕΣ


Οι παραδοσιακές Γιορτές συνήθως καθορίζονται από Τελετές που δεν είναι παρά η αναπαράσταση Αρχέγονων Κοσμικών Γεγονότων ή Μύθων και οδηγούν την συνείδηση του ανθρώπου σε ένα ανώτερο επίπεδο, πραγματώνοντας έτσι σ’ ένα μικρό επίπεδο ένα είδος Μύησης, ενσαρκώνοντας τον τρίπτυχο ΜΥΘΟΣ – ΤΕΛΕΤΗ – ΜΥΗΣΗ. Πλαισιώνονται από την χρήση διάφορων στοιχείων, με πιο συνηθισμένα την Φωτιά και το Νερό, αλλά και τη Γη και τον Αέρα (τα 4 στοιχεία). Άλλα στοιχεία που συναντάμε πολύ συχνά είναι τα λουλούδια, το αυγό, το δέντρο, οι καρποί, κλπ.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 3:55 pm

ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΕΠΟΧΩΝ


Γιορτές της Άνοιξης
Η εποχή που η φύση ξυπνάει από την χειμερινή της νάρκη, είναι γεμάτη από πολλές και σημαντικές γιορτές σ’ όλους τους πολιτισμούς. Σήμερα, στη χώρα μας, και γενικότερα στον Δυτικό κόσμο, έχουν σωθεί οι γιορτές της Αποκριάς, του Πάσχα, της Πρωτομαγιάς, του Άη Γιώργη, και άλλες με μικρότερη σημασία.
Οι Αποκριάτικες γιορτές, ξεκινούν την περίοδο της Άνοιξης, που παλιότερα ήταν και η αρχή του Νέου Έτους, με έκδηλο το Διονυσιακό στοιχείο. Οι άνθρωποι βιώνουν μια κατάσταση χάους, όπου όλα είναι δυνατά, μέχρι τη στιγμή που ο Καρνάβαλος καίγεται, για να δώσει την θέση του στην Τάξη και την Αρμονία, όλα ξαναμπαίνουν στη θέση τους, έτοιμα για ένα νέο ξεκίνημα. Το έθιμο αυτό, με διάφορες παραλλαγές υπάρχει σε όλη την Ευρώπη. Σε κάποια μέρη έχουμε την «Πυρά του θανάτου», όπου διώχνεται ο Χειμώνας. Αλλού (Β. Ευρώπη) έχουμε την φωτιά όπου καίγεται η «μάγισσα» ή η «γιαγιά του χειμώνα», σηματοδοτώντας την έναρξη της Άνοιξης. Σε πολλές χώρες, όπως Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία, η φωτιά ταυτίζεται με το Πάσχα, τότε που ανάβει η «Νέα Φωτιά» έξω από την εκκλησία για το κάψιμο του Ιούδα-Χειμώνα. Σε μας, είναι γνωστό το έθιμο του σβησίματος των κεριών, και το άναμμα τους ξανά με την ιερή φλόγα, κατά το «Δεύτε λάβετε φως», ορίζοντας έτσι μια εσωτερική και εξωτερική ανανέωση.


Το Πάσχα συνοδεύεται και από άλλα έθιμα, όπως το κόκκινο αυγό, που έχει τις ρίζες του στις Διονυσιακές και Ορφικές γιορτές, αλλά και σε άλλες γιορτές σ’ όλο τον κόσμο. Το Αυγό είναι ο ίδιος ο κόσμος, ο οποίος γεννιέται, ξανά και ξανά, κάθε χρόνο. Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε και άλλη γιορτή σχετική με το σημερινό Πάσχα, τα Αδώνια, προς τιμή του θανάτου και της αναγέννησης του Άδωνι.


Η Πρωτομαγιά (πριν ταυτιστεί με το εργατικό κίνημα!) ήταν από τις πιο γνωστές και παραδοσιακές ανοιξιάτικες γιορτές σ’ όλο τον κόσμο. Τα έθιμα που τη συνοδεύουν έχουν σχεδόν παντού σχέση με το μάζεμα λουλουδιών, κατασκευή στεφανιών για το κεφάλι ή για τα σπίτια, κάψιμο των ξερών στεφανιών (ή δένδρων), χορός και τραγούδι από νέους, διαγωνισμούς ομορφιάς, άναμμα φωτιάς, και άλλα. Σε μερικά μέρη οι γιορτές αυτές έχουν με τον καιρό ταυτιστεί με άλλες γιορτές, όπως με του Άη Γιαννιού, όπου ανάβονται φωτιές, πάνω από τις οποίες πηδάνε οι νέοι, ή με του Άη Γιώργη, όπου έχουμε τον άγιο να συμβολίζει τον Ήλιο που νικάει το σκοτάδι και το χειμώνα στη μορφή του δράκου.



Γιορτές του καλοκαιριού

Ταυτίζονται συνήθως με άναμμα φωτιάς, κυρίως κατά τη στιγμή του Μεσοκαλόκαιρου, δηλαδή στο Θερινό Ηλιοστάσιο, τότε που ο Ήλιος είναι πιο κοντά στη Γη, και η μέρα έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια. Πολλές φορές τα έθιμα αυτά συμβολίζουν την ολοκληρωτική πια νίκη του Φωτός πάνω στο σκοτάδι, έτσι έχουμε και θάψιμο ή κάψιμο παλιών και άχρηστων ή κάποιου συμβολικού ζώου, π.χ. γουρουνιού στην αρχ. Ελλάδα. Σε κάποια μέρη, επιλέγεται ένα δένδρο, απογυμνώνεται από τα φύλλα του, και στολίζεται με κορδέλες, χρωματιστά αντικείμενα, αυγά, κλπ, γύρω από το οποίο χορεύουν οι νέοι. Γενικά είναι γιορτές γονιμότητας, που σηματοδοτούν το θρίαμβο της Ζωής. Στην αρχαία Ελλάδα γινόταν γιορτές προς τιμή του Δία, σε ψηλές κορφές, όπως σήμερα γιορτάζεται ο Προφ. Ηλίας στις ίδιες κορφές.




Γιορτές του Φθινοπώρου

Έχουν κυρίως σχέση με την σπορά, με το ταξίδι του σπόρου στη γη, σε μια μη ορατή πραγματικότητα, όπου θα ζήσει και θα αναπτυχθεί, μέχρι να βγει στο φως την επόμενη άνοιξη. Είναι γιορτές γονιμότητας λοιπόν, σε όλα τα επίπεδα. Αυτή την εποχή βρίσκουμε στην Ελλάδα τις πολύ σημαντικές γιορτές των Ελευσίνιων Μυστηρίων, όπου η Περσεφόνη αποχωρίζεται τη Δήμητρα για να ζήσει στο κάτω κόσμο, και στην Αίγυπτο τις αντίστοιχες γιορτές του θανάτου του Όσιρη. Γιορτές γονιμότητας, που έχουν σαν κύριο αντικείμενο τους σπόρους, και μάλιστα το σιτάρι, που «ιεροποιείται» με κάποιο τρόπο, ώστε να συνεχίσει να δίνει καρπούς και στη νέα χρονιά, υπάρχουν σ’ όλο τον κόσμο και στην Ευρώπη. Στις μέρες λίγα έθιμα έχουν μείνει ζωντανά από αυτά, κυρίως στην ύπαιθρο, όπως οι γιορτές του θερισμού ή του τρύγου και είναι πολύ λίγο γνωστά, μιας και η κοινωνία μας είναι πλέον αστική. Ένα τέτοιο έθιμο είναι το στάρι που βράζεται και μοιράζεται της Αγίας Βαρβάρας. Στο τέλος του Φθινοπώρου βρίσκουμε τη γιορτή του Αγίου Νικολάου να αντικαθιστά τα Ποσειδώνια, προς τιμή του Ποσειδώνα, που είχαν σκοπό να εξευμενίσουν τη θάλασσα από τις τρικυμίες.




Γιορτές του Χειμώνα

Η επικράτηση του Ήλιου, που μοιάζει συνεχώς να αποδυναμώνει, μέχρι το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, είναι το σημαντικότερο φυσικό γεγονός του Χειμώνα, και συνοδεύεται από πάρα πολλές γιορτές και έθιμα σ’ όλο τον κόσμο, που σήμερα έχουν ταυτιστεί σχεδόν απόλυτα με τα Χριστούγεννα. Σε πολλούς λαούς της Β. Ευρώπης κυρίως, αυτές οι μέρες σχετίζονται επίσης με την προσέγγιση του Κάτω Κόσμου των Νεκρών, γι’ αυτό και υπήρχαν έθιμα που έχουν παραμείνει ως σήμερα, το Χόλογουην, που μοιάζει λίγο με τις Απόκριες, αλλά αναφέρεται στην προσέγγιση των δύο κόσμων. Όπως και το Καλοκαίρι, έτσι και τώρα ανάβονται φωτιές, όμως «κρυφές», χωρίς την εξωστρέφεια του καλοκαιριού. Σήμερα ανάβουμε φωτάκια στα δέντρα και στα σπίτια μας, διώχνοντας έτσι το σκοτάδι και το κρύο. Στολίζονται δέντρα, που αυτή την εποχή δεν έχουν καρπούς, προοιωνίζοντας έτσι τον ερχομό της Άνοιξης και της καρποφορίας. Στην αρχ. Ελλάδα τελούνταν τα μικρά Μυστήρια του Διόνυσου, του «Σκοτεινού Ήλιου». Στην σύγχρονη εποχή, πολλά έθιμα των Χριστουγέννων έχουν σχέση με την υποδοχή του Νέου Έτους, με την αναγέννηση του χρόνου, με το άνοιγμα ενός νέου κύκλου, όπως και ο Ήλιος κάνει ένα καινούργιο ξεκίνημα, για τον εαυτό του και για το Ηλιακό μας σύστημα. Τα κάλαντα, τα δώρα, τα γλέντια, έθιμα όπως το αμίλητο νερό, το σπάσιμο του ροδιού ή το ποδαρικό, έχουν τη προέλευση τους στα βάθη του χρόνου.



Από ότι φαίνεται λοιπόν, οι γιορτές δεν είναι ένα φαινόμενο μικρής ή απλά κοινωνικής σημασίας. Αν προσεγγιστούν σωστά, με ανοιχτή καρδιά και μυαλό, και βιωθούν με αμεσότητα και φυσικότητα, μπορούν να γίνουν σημεία αναζωογόνησης, στιγμές συνειδητοποίησης και ιεροποίησης του Χρόνου. Αν καταφέρει ο άνθρωπος να ξαναγεννιέται εσωτερικά κάθε Άνοιξη, ανακαλύπτοντας κρυμμένες δυνάμεις μέσα του και βάζοντας νέους στόχους, αν μπορεί να βιώνει την Ζωή και την δύναμη της ολοκλήρωσης κάθε Καλοκαίρι, αν μπορεί να συλλέγει τους καρπούς των πράξεων του κάθε Φθινόπωρο, ξεκαθαρίζοντας τους γόνιμους από τους άχρηστους, για να μπορέσει να σπείρει ξανά, και αν μπορεί κάθε Χειμώνα να βρίσκει μέσα του το Φως μέσα στα σκοτάδια, τη γνώση μέσα στην άγνοια, την ελπίδα και τη ζωή, τότε πραγματικά ο κάθε Χρόνος που θα περνάει θα είναι ένα σκαλί που θα τον φέρνει πιο κοντά στον Εαυτό του, κι όχι ένα σκαλί προς τη φθορά και το θάνατο. Γιατί «… Στο βάθος όλων των αλλαγών που πραγματοποιεί ο Χρόνος δεν υπάρχει ούτε γήρανση ούτε θάνατος. Υπάρχει αιώνια νεότητα. Η νεότητα είναι η καρδιά του Χρόνου: η νεότητα δεν είναι να διαρκούμε, είναι να ΕΙΜΑΣΤΕ».
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 3:56 pm

Η ΗΘΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟ











( Αλήθειες και ψέματα )



Η ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου εκτυλίσσεται για πολλές χιλιετίες και η Ηθική αυτού του Μεγάλου Παραδοσιακού Πολιτισμού αποτέλεσε τον σκελετό και το αίμα της δομής του Πυραμυδικού Συστήματός της.

Παρατηρείται μία ενότητα και μία συνοχή, που απογείωσε σε μεγάλα ύψη το Πολιτισμικό επίπεδο αυτού του λαού, που πηγάζουν από μία Ηθική η οποία εκφράζεται και στον πιό απλό άνθρωπο αυτής της χώρας.

Αυτή η Ηθική πήγασε από μία Θρησκεία, με πολύ φυσικό τρόπο, που δεν διαχώριζε τις ανθρώπινες δρασεις από τη Θεία Δικαιοσύνη.

Διατηρούνται φράσεις με συμβουλές, διδασκαλίες και προτροπές που οι Σοφοί άφησαν στους απογόνους τους για να εφαρμοστούν και να αποτελέσουν παράδειγμα Αιώνιας Ηθικής. Σαν αποτέλεσμα συναντάμε έναν ανθρωπισμό, τόσο πνευματικό ,που εύκολα φαίνεται η ιερή του ρίζα.

Εργα Ηθικής αξίας αποδίδονται στον Ιμχοτέπ, τον Βεζίρη του Φαραώ Ζοσέρ, στον Μερικαρά , τον Αμενεμοπ, στον πρίγκιπα Χορντζεφέντ και άλλους. Ας δούμε μία σύνθεση αντιλήψεων σύμφωνα με μία ηθική που προσαρμοζότανε σε κάθε κύταρο του Αιγυπτιακού Πολιτισμού.

Ο Γάμος πρέπει να βασίζεται στην αγάπη, στην αλληλοκατανόηση και την πίστη. Το παιδί , σαν αποτέλεσμα μιάς σωστής οικογένειας, είναι ευγενικό σε λόγια και έργα, αποφεύγοντας την ζήλια και την απληστία. Ο πατέρας εκφράζει μία ηθική που πηγάζει από τον ίδιο τον Φαραώ και βασίζεται στη Σοφία, τη Θεία Τάξη και την Παγκόσμια Δικαιοσύνη.

Η Φιλία, μεταξύ των ανθρώπων, είχε πολύ μεγάλη αξία. Αποτελούσε ένα συμπληρωματικό στοιχείο και ολοκλήρωνε την οικογενειακή ευτυχία.

Η Αλληλεγγύη πηγάζει άπό ένα Φυσικό Νόμο (ΜΑΑΤ) και χωρίς υποχρεώσεις και καταναγκασμούς οδηγεί σε μιά ενεργητική φιλανθρωπία και μιά κοινωνική αλληλεγγύη.

« Αν είσαι μεγάλος, ενώ πριν ήσουν μικρός, αν είσαι πλούσιος, ενώ πριν ήσουν φτωχός
μήν είσαι φιλάργυρος με τα πλούτη σου
γιατί σου δόθηκαν σαν ένα Θείο δώρο»


¨Μή βλάπτεις κανέναν, για να μή βλάπτουν εσένα. Μήν είσαι σκληρόκαρδος με έναν άνθρωπο και,
αν μπορείς μεσολάβησε γι αυτόν (Ονζεσόνκυ)


Η ηθική διαπότιζε όλο το Δημόσιο Βίο, από τον Φαραώ μέχρι και στον πιό απλό άνθρωπο, υπήρχε μιά ανταπόκριση σε ένα πνεύμα δικαιοσύνης, σε μιά ηθική που πήγαζε από την ΜΑΑΤ.

Η Δικαιοσύνη, η Αλήθεια και η Εμπιστοσύνη πήγαζαν από τον Μοναδικό Θεό και εκφράζοταν μέσα στους ανθρώπους σαν Νόμος.

«Η Δικαιοσύνη είναι μεγάλη, αμετάβλητη, σταθερή
και δεν έχει ταραχθεί από την εποχή του Οσιρι»
(Πταχοτέπ)

Ο Πταχοτέπ συμβουλεύει του δημόσιους υπαλλήλους να δίνουν συνεχώς το καλό παράδειγμα, να εργάζονται ευχάριστα και να καλιεργούν την αγάπη προς όλους τους ανθρώπους.

Η Ευγένεια βασίζεται στον αυτοέλεγχο της προσωπικότητας, στην μετριοπάθεια και στον σεβασμό για την τάξη.

« Αν θέλεις να είσαι ευγενικός, μη βομβαρδίζεις
με ερωτήσεις αυτόν που συναντας.
Μην κοροϊδέψεις τον τυφλό, μή ντροπιάσεις τον νάνο,
ούτε να περιπαίξεις την κατάσταση του αναπήρου.»

Η Εργασία, σαν μιά έκφραση δημιουργικότητας του ανθρώπου, βοηθά στην αποχή από την απληστία και την ζήλια, και αποτρέπει την συσώρευση αγαθών με άτιμο τρόπο.


« Μη σπρώξεις την καρδιά σου στην
αναζήτηση του πλούτου.
Μήν φιλοδοξείς να έχεις περισσότερα, αν έχει ήδη
τα αναγκαία.
Μην φιλοδοξείς τα πλούτη του πλουσίου,
αν ελεύθερα μπορείς να τρώς το ψωμί σου.»







ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου εκτυλίσσεται για πολλές χιλιετίες και η Ηθική αυτού του Μεγάλου Παραδοσιακού Πολιτισμού αποτέλεσε τον σκελετό και το αίμα της δομής του Πυραμυδικού Συστήματός της.

Παρατηρείται μία ενότητα και μία συνοχή, που απογείωσε σε μεγάλα ύψη το Πολιτισμικό επίπεδο αυτού του λαού, που πηγάζουν από μία Ηθική η οποία εκφράζεται και στον πιό απλό άνθρωπο αυτής της χώρας.

Αυτή η Ηθική πήγασε από μία Θρησκεία, με πολύ φυσικό τρόπο, που δεν διαχώριζε τις ανθρώπινες δρασεις από τη Θεία Δικαιοσύνη.

Διατηρούνται φράσεις με συμβουλές, διδασκαλίες και προτροπές που οι Σοφοί άφησαν στους απογόνους τους για να εφαρμοστούν και να αποτελέσουν παράδειγμα Αιώνιας Ηθικής. Σαν αποτέλεσμα συναντάμε έναν ανθρωπισμό, τόσο πνευματικό ,που εύκολα φαίνεται η ιερή του ρίζα.

Εργα Ηθικής αξίας αποδίδονται στον Ιμχοτέπ, τον Βεζίρη του Φαραώ Ζοσέρ, στον Μερικαρά , τον Αμενεμοπ, στον πρίγκιπα Χορντζεφέντ και άλλους. Ας δούμε μία σύνθεση αντιλήψεων σύμφωνα με μία ηθική που προσαρμοζότανε σε κάθε κύταρο του Αιγυπτιακού Πολιτισμού.

Ο Γάμος πρέπει να βασίζεται στην αγάπη, στην αλληλοκατανόηση και την πίστη. Το παιδί , σαν αποτέλεσμα μιάς σωστής οικογένειας, είναι ευγενικό σε λόγια και έργα, αποφεύγοντας την ζήλια και την απληστία. Ο πατέρας εκφράζει μία ηθική που πηγάζει από τον ίδιο τον Φαραώ και βασίζεται στη Σοφία, τη Θεία Τάξη και την Παγκόσμια Δικαιοσύνη.

Η Φιλία, μεταξύ των ανθρώπων, είχε πολύ μεγάλη αξία. Αποτελούσε ένα συμπληρωματικό στοιχείο και ολοκλήρωνε την οικογενειακή ευτυχία.

Η Αλληλεγγύη πηγάζει άπό ένα Φυσικό Νόμο (ΜΑΑΤ) και χωρίς υποχρεώσεις και καταναγκασμούς οδηγεί σε μιά ενεργητική φιλανθρωπία και μιά κοινωνική αλληλεγγύη.

« Αν είσαι μεγάλος, ενώ πριν ήσουν μικρός, αν είσαι πλούσιος, ενώ πριν ήσουν φτωχός
μήν είσαι φιλάργυρος με τα πλούτη σου
γιατί σου δόθηκαν σαν ένα Θείο δώρο»


¨Μή βλάπτεις κανέναν, για να μή βλάπτουν εσένα. Μήν είσαι σκληρόκαρδος με έναν άνθρωπο και,
αν μπορείς μεσολάβησε γι αυτόν (Ονζεσόνκυ)


Η ηθική διαπότιζε όλο το Δημόσιο Βίο, από τον Φαραώ μέχρι και στον πιό απλό άνθρωπο, υπήρχε μιά ανταπόκριση σε ένα πνεύμα δικαιοσύνης, σε μιά ηθική που πήγαζε από την ΜΑΑΤ.

Η Δικαιοσύνη, η Αλήθεια και η Εμπιστοσύνη πήγαζαν από τον Μοναδικό Θεό και εκφράζοταν μέσα στους ανθρώπους σαν Νόμος.

«Η Δικαιοσύνη είναι μεγάλη, αμετάβλητη, σταθερή
και δεν έχει ταραχθεί από την εποχή του Οσιρι»
(Πταχοτέπ)

Ο Πταχοτέπ συμβουλεύει του δημόσιους υπαλλήλους να δίνουν συνεχώς το καλό παράδειγμα, να εργάζονται ευχάριστα και να καλιεργούν την αγάπη προς όλους τους ανθρώπους.

Η Ευγένεια βασίζεται στον αυτοέλεγχο της προσωπικότητας, στην μετριοπάθεια και στον σεβασμό για την τάξη.

« Αν θέλεις να είσαι ευγενικός, μη βομβαρδίζεις
με ερωτήσεις αυτόν που συναντας.
Μην κοροϊδέψεις τον τυφλό, μή ντροπιάσεις τον νάνο,
ούτε να περιπαίξεις την κατάσταση του αναπήρου.»



Η Εργασία, σαν μιά έκφραση δημιουργικότητας του ανθρώπου, βοηθά στην αποχή από την απληστία και την ζήλια, και αποτρέπει την συσώρευση αγαθών με άτιμο τρόπο.


« Μη σπρώξεις την καρδιά σου στην
αναζήτηση του πλούτου.
Μήν φιλοδοξείς να έχεις περισσότερα, αν έχει ήδη
τα αναγκαία.
Μην φιλοδοξείς τα πλούτη του πλουσίου,
αν ελεύθερα μπορείς να τρώς το ψωμί σου.»
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 3:57 pm

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΝ












Εδώ και λίγο καιρό έχει αρχίσει να έρχεται ξανά στην επικαιρότητα μια θεωρία, η οποία παρουσιάστηκε αρχικά στην αρχαιότερη θρησκεία του κόσμου, το Βενταϊσμό. Αργότερα τη δίδαξαν διάφοροι Έλληνες φιλόσοφοι και στη συνέχεια την υποστήριξαν οι Θεοσοφιστές του Μεσαίωνα. Είναι η θεωρία των ιστορικών κύκλων του Toynbee, o oποίος με τη δεκάτομη «Μελέτη της Ιστορίας » (1939-1953) προσπαθεί να καθορίσει τους νόμους που ρυθμίζουν την ακμή και την πτώση των πολιτισμών και επηρέασε όλη τη νεότερη ιστοριογραφία.





Η θεωρία προκάλεσε μια αναθεώρηση των σύγχρονων ιστορικών αντιλήψεων και μια προσέγγιση στις αντιλήψεις του Κικέρωνα (106-43π.Χ.), ο οποίος μας λέει με οξυδέρκεια ότι η Ιστορία είναι ρυθμική, κυκλική και συνεχώς μπορεί να μας προσδιορίζει την επιστροφή των ιστορικών γεγονότων. Έτσι η εμπειρία και μάθηση από το παρελθόν μπορεί να μας διδάξει για το μέλλον.





Μια ανάλογη αντίληψη είχαν και ο Πλάτωνας και ο Νίτσε με την Ιστορική θεωρεία των περιτροπών. Απορρίφθηκε ανοιχτά από τους σοφούς της Δύσης, και αντίθετα από τον κανόνα, εκείνοι που την υποστηρίζουν είναι οι άνθρωποι της επιστήμης. Με τις εμπειρίες και τις διδασκαλίες του ιστορικού παρελθόντος οι άνθρωποι μπορούν να αναγνωρίσουν ότι οι αιτίες του μέλλοντος είναι σχεδόν οι ίδιες με του παρελθόντος και τότε μπορούν να κατανοήσουν ένα μέρος από το «νόημα των Κυκλικών Επιστροφών», που αποτελείται από παρόμοια γεγονότα σε όλες τις εποχές.





Όλα τα πράγματα επιστρέφουν, κυκλικά και περιοδικά, στο σημείο της εκκίνησής τους και αλλάζουν μόνο φαινομενικά. Σ' ένα άλλο επίπεδο, η Ανθρώπινη Ζωή πρέπει να συμφωνήσει με τους Κύκλους αυτούς, οι οποίοι, μέσα σε άλλους μεγαλύτερους (που διαρκούν εκατομμύρια χρόνια και περιέχουν άλλους χίλιους δυο πιο μικρούς κύκλους), επαναλαμβάνουν, στη μία ή στην άλλη κλίμακα, το ίδιο αριθμητικό-μουσικό θέμα: τη Συμφωνία της Εξέλιξης





Οι κατηγορίες αυτές του χρόνου έχουν ονομαστεί "YUGA", από τους αρχαίους Ινδούς φιλόσοφους, τους Βραχμάνους, που σημαίνει "κρίκος αλυσίδας". Η ιδέα τους για την ιστορία μοιάζει με μια μακριά αλυσίδα που αποτελείται από κρίκους, οι οποίοι ενώνουν μεγάλους και μικρούς κύκλους. Όλη η αλυσίδα που εμείς μπορούμε να διανοηθούμε είναι όπως ένας μεγαλύτερος κρίκος μιας απέραντης Κοσμικής Αλυσίδας.





ΟΙ ΓΙΟΥΓΚΑ, ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΥΚΛΟΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
(Βραχμανικές χρονολογίες)



1.- Κρίτα Γιούγκα........ διαρκεί 1.728.000 χρόνια (4Χ1 Κάλι)

2.- Τρέτα Γιούγκα.............. "1.296.000 χρόνια (3Χ1 Κάλι)

3.- Ντβάπαρα Γιούγκα....... 864.000 χρόνια (2Χ1 Κάλι)

4.- Κάλι Γιούγκα................ 432.000 χρόνια (Μονάδα)



Σύνολο: Μάχα Γιούγκα 4.320.000 χρόνια (10χ1 Κάλι) = (Μεγάλος Κύκλος)



Η διδασκαλία και η μελέτη του Νόμου των Κύκλων και των Εποχών επιτρέπει στο φιλόσοφο, μέσα από την εξέταση του παρελθόντος, να προβλέψει το Μέλλον με αρκετή ακρίβεια.


Στατιστικά στοιχεία από διαφορετικά γεγονότα συγκεντρώνονται γοργά και συγκρίνονται με τη σοβαρότητα που απαιτούν τα σημαντικά επιστημονικά θέματα. Στατιστική των πολέμων και των περιόδων (ή κύκλων), της εμφάνισης σπουδαίων ανθρώπων –τουλάχιστον εκείνων που αναγνωρίζονται σαν τέτοιοι από τους συγχρόνους τους, άσχετα από τις μεταγενέστερες απόψεις, στατιστικές των περιόδων ανάπτυξης και προόδου μεγάλων εμπορικών κέντρων, της ανόδου και της πτώσης των τεχνών και των επιστημών, των κατακλυσμών, σεισμών, επιδημιών, των περιόδων του υπερβολικού ψύχους και της ζέστης, του κύκλου των επαναστάσεων, της ανόδου και της πτώσης αυτοκρατοριών κ.λπ. Όλα αυτά υποβάλλονται στην ανάλυση με λεπτομερέστατους μαθηματικούς υπολογισμούς.





Όπως λέει ένας συγγραφέας στον NovoyeVremya, εφημερίδα της Πετρούπολης, «Αν, εξαιτίας της κυριαρχίας της σύγχρονης επιστήμης, θεωρείται παιδικό παιχνίδι ο ισχυρισμός της πρόβλεψης μελλοντικών γεγονότων ή συνειδητή απάτη, τότε χρειάζεται να δείξουμε την επιστήμη η οποία ανέλαβε και κατέγραψε το ερώτημα σε σχέση με τα γεγονότα του παρελθόντος, για το αν υπάρχει ή όχι στη συνεχή επανάληψη των γεγονότων μια ορισμένη περιοδικότητα, δηλαδή τη στατιστική. Με άλλα λόγια, για το αν αυτά τα γεγονότα επανεμφανίζονται ύστερα από μια σταθερή και καθορισμένη χρονική περίοδο σε κάθε έθνος. Και αν υπάρχει η περιοδικότητα, τότε χρειάζεται να εξεταστεί αν οφείλεται στην τυφλή τύχη ή βασίζεται στους ίδιους βασικούς νόμους πάνω στους οποίους στηρίζονται πολλά από τα φαινόμενα της ανθρώπινης ζωής».


Αναμφίβολα ισχύει το τελευταίο. Και ο συγγραφέας βρίσκει την καλύτερη μαθηματική απόδειξη του θέματος σε έργα του δρ. Ε. Ζάσε (E. Zasse) και ορισμένων άλλων. Αρκετές μελέτες που ασχολούνται με το θέμα εμφανίστηκαν πρόσφατα και μάλιστα τα περισσότερα ανήκουν σε διακεκριμένους επιστήμονες. Δημοσιεύθηκαν στο Πρωσικό Περιοδικό Στατιστικής και επιβεβαιώνουν απόλυτα την αρχαία θεωρία των Κύκλων.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 3:58 pm

Αυτές οι περίοδοι που επαναφέρουν τα διαρκώς επαναλαμβανόμενα γεγονότα αρχίζουν από μια άπειρα μικρή περίοδο –ας πούμε δέκα ετών- και φτάνουν σε κύκλους που απαιτούν 250, 500, 700 και 1000 χρόνια για να ολοκληρωθούν. Όλες περιέχονται μέσα στη Μάχα Γιούγκα, η «Μεγάλη Εποχή» ή Κύκλο του Υπολογισμού του Μανού, που η ίδια περιστρέφεται ανάμεσα σε δυο αιωνιότητες –τις «Πραλάγια» ή "Νύχτες του- Μπράχμα».







Σαν πείραμα προς αυτή την κατεύθυνση ο δρ. Ζάσε διάλεξε τη στατιστική διερεύνηση όλων των πολέμων, η διεξαγωγή των οποίων έχει καταγραφεί στην ιστορία. Είναι ένα θέμα που επιδέχεται πιο εύκολα την επιστημονική επαλήθευση από οποιοδήποτε άλλο. Για να αποδείξει την άποψή του με τον πιο απλό και κατανοητό τρόπο ο δρ. Ζάσε απεικονίζει τις περιόδους πολέμου και ειρήνης με τη μορφή μικρών και μεγάλων καμπυλών που κινούνται πάνω στο χάρτη του αρχαίου κόσμου.





Πριν να ασχοληθεί, όμως, με τους κύκλους των πολέμων, ο συγγραφέας επισημαίνει την άνοδο και την πτώση των μεγαλύτερων αυτοκρατοριών του κόσμου και δείχνει το βαθμό της δραστηριότητας που έπαιξαν στην παγκόσμια ιστορία. Τονίζει το γεγονός ότι αν διαιρέσουμε το χάρτη του αρχαίου κόσμου σε πέντε μέρη –ανατολική, κεντρική και δυτική Ασία, ανατολική, δυτική Ευρώπη και Αίγυπτο- τότε θα αντιληφθούμε εύκολα ότι κάθε 250 χρόνια ένα τεράστιο κύμα περνάει πάνω από αυτές τις περιοχές, φέρνοντας στην καθεμία με τη σειρά τα γεγονότα που έφερε στην προηγούμενη. Τούτο μπορούμε να το ονομάσουμε «ιστορικό κύμα» του κύκλου των 250 ετών. Ο αναγνώστης παρακαλείται να παρακολουθήσει αυτόν το μυστικό αριθμό ετών.







Το πρώτο από αυτά τα κύματα άρχισε στην Κίνα το 2000 π.Χ., τη «χρυσή εποχή» της αυτοκρατορίας, την εποχή της φιλοσοφίας, των ανακαλύψεων και των αναμορφώσεων.

Το 1750 π.Χ. οι Μογγόλοι της Κεντρικής Ασίας εγκαθίδρυσαν μια πανίσχυρη αυτοκρατορία.

Το 1500 π.Χ. η Αίγυπτος αναδύεται από την προσωρινή της υποβάθμιση και απλώνει την κυριαρχία της σε πολλά μέρη της Ευρώπης και της Ασίας.

Περίπου το 1250 π.Χ. το ιστορικό κύμα φτάνει και διασχίζει την ανατολική Ευρώπη, γεμίζοντάς την με το πνεύμα της Αργοναυτικής εκστρατείας.

Πεθαίνει το 1000 π.Χ. με την πολιορκία της Τροίας.

Ένα δεύτερο ιστορικό κύμα κάνει την εμφάνισή του εκείνη περίπου την εποχή στην κεντρική Ασία. Οι Σκύθες εγκαταλείπουν τις στέπες τους και πλημμυρίζουν το 750 π.Χ. τις γειτονικές χώρες, κατευθυνόμενοι προς το Νότο και τη Δύση.

Περίπου το 500 π.Χ. στη δυτική Ασία αρχίζει μια εποχή δόξας για την αρχαία Περσία και το κύμα κινείται προς τα ανατολικά της Ευρώπης.

Το 250 π.Χ. η Ελλάδα φτάνει στο ανώτερο στάδιο τέχνης και πολιτισμού.

Προχωρά ακόμα πιο πέρα, στη Δύση, όπου κατά τη γέννηση του Χριστού (έτος 0), η ρωμαϊκή αυτοκρατορία βρίσκεται στο απόγειο της δύναμης και του μεγαλείου της.

Στην ίδια περίοδο βλέπουμε την εμφάνιση ενός τρίτου ιστορικού κύματος στην άπω Ανατολή. Ύστερα από μακρόχρονες επαναστάσεις, αυτή την περίοδο περίπου η Κίνα σχηματίζει ξανά μια πανίσχυρη αυτοκρατορία και οι τέχνες, οι επιστήμες και το εμπόριο ανθίζουν ξανά. 250 χρόνια αργότερα βλέπουμε τους Ούννους να εμφανίζονται από τα βάθη της κεντρικής Ασίας.

Το έτος 500 μ.Χ. ένα καινούργιο και πανίσχυρο περσικό βασίλειο σχηματίζεται.

Το 750 μ.Χ. στην ανατολική Ευρώπη υπάρχει η βυζαντινή αυτοκρατορία.

Το 1000 μ.Χ. στα δυτικά της σύνορα αναπτύσσεται η δεύτερη ρωμαϊκή δύναμη, η αυτοκρατορία του Παπισμού, η οποία φθάνει σύντομα σε εξαιρετική ανάπτυξη πλούτου και λαμπρότητας. Κατά την ίδια περίοδο το τέταρτο κύμα πλησιάζει από την Ανατολή. Η Κίνα ακμάζει ξανά.

Το 1250 μ.Χ. το μογγολικό κύμα από την κεντρική Ασία πλημμυρίζει και καλύπτει μια τεράστια περιοχή, περιλαμβανόμενης και της Ρωσίας.

Το 1500 μ.Χ. περίπου, στη δυτική Ασία, η οθωμανική αυτοκρατορία εμφανίζεται σε όλη της τη δύναμη και κατακτά τη χερσόνησο των Βαλκανίων. Αλλά κατά την ίδια περίοδο στην ανατολική Ευρώπη η Ρωσία αποτινάζει τον ταταρικό ζυγό.

Το 1750 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μεγάλης Αικατερίνης ανέρχεται σε απροσδόκητο μεγαλείο και περιβάλλεται με δόξα. Το κύμα κινείται ασταμάτητα προς τη Δύση.

Αρχίζοντας από το μέσον του περασμένου αιώνα, η Ευρώπη ζει μια περίοδο επαναστάσεων και αναμορφώσεων και –σύμφωνα με το συγγραφέα- «μπορεί να μας επιτραπεί να προφητεύσουμε ότι το έτος 2000 μ.Χ. η δυτική Ευρώπη θα ζήσει μια από εκείνες τις περιόδους πολιτισμού και προόδου που είναι σπάνιες στην ιστορία». Τα σημεία της αναγέννησης πολλαπλασιάζονται γοργά στην Ιαπωνία και την Κίνα, αποκαλύπτοντας το πλησίασμα ενός νέου ιστορικού κύματος από την Άπω Ανατολή.







Αν από τον κύκλο των δυόμισι αιώνων περάσουμε σε εκείνους που αφήνουν το αποτύπωμά τους κάθε αιώνα και συγκεντρώσουμε τα γεγονότα της αρχαίας ιστορίας, θα εντοπίσουμε τη δημιουργία και την άνοδο αυτοκρατοριών. Τότε θα βεβαιωθούμε ότι, αρχίζοντας από το 700 π.Χ., το εκατονταετές κύμα κινείται προς τα εμπρός, φέρνοντας στο προσκήνιο τα παρακάτω έθνη –Ασσύριους, Μήδες, Βαβυλώνιους, Πέρσες, Έλληνες, Καρχηδόνιους, Ρωμαίους και Γερμανούς.







Ο δρ. Ε. Ζάσε παρατήρησε επίσης την εκπληκτική περιοδικότητα των πολέμων στην Ευρώπη. Αρχίζοντας από το 1700 μ.Χ., κάθε δέκα χρόνια σημειώνεται ένας πόλεμος ή μια επανάσταση. Οι περίοδοι έντασης και μείωσης της πολεμικής δραστηριότητας των ευρωπαϊκών εθνών σχηματίζουν ένα κύμα με κανονική περιοδικότητα, το οποίο κυλάει ακατάπαυστα σαν να ωθείται από κάποιον αόρατο σταθερό νόμο.





Ταυτόχρονα, ο ίδιος μυστηριώδης νόμος φαίνεται πως προκαλεί τη σύμπτωση αυτών των γεγονότων με το αστρονομικό κύμα ή κύκλο. Κάθε κύκλος στη νέα του περιστροφή συνοδεύεται από εμφάνιση ηλιακών κηλίδων. Οι περίοδοι κατά τις οποίες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έδειξαν την πιο καταστροφική ενέργεια σημειώνονται από έναν κύκλο διάρκειας 50 ετών.





Θα ήταν χρονοβόρο και κουραστικό να τους αναφέρουμε από την αρχή της ιστορίας. Μπορούμε, όμως, να περιορίσουμε τη μελέτη μας στον κύκλο που αρχίζει το έτος 1712, όταν όλα τα ευρωπαϊκά έθνη πολεμούσαν ταυτόχρονα. Οι βόρειοι και οι τουρκικοί πόλεμοι και ο πόλεμος για το θρόνο της Ισπανίας. Το 1761 περίπου διεξήχθη ο «Επταετής πόλεμος». Το 1810 έγιναν οι πόλεμοι του Ναπολέοντα Α΄. Προς το 1861 το κύμα λοξοδρόμησε από την κανονική πορεία του, αλλά επανήλθε με ασυνήθιστη σφοδρότητα στον πόλεμο της Κριμαίας κατά την πρώτη περίοδο και της αμερικανικής επανάστασης κατά τη δεύτερη.







Τέλος, ο συγγραφέας φτάνει στο συμπέρασμα ότι εν όψει των γεγονότων, είναι εντελώς αδύνατο να αρνηθούμε την παρουσία μιας κανονικής περιοδικότητας στη διέγερση των νοητικών και φυσικών δυνάμεων των εθνών του κόσμου. Αποδεικνύει ότι στην ιστορία όλων των λαών και των αυτοκρατοριών των αρχαίου κόσμου, οι κύκλοι που σημειώνουν τις χιλιετίες, τις εκατονταετίες, καθώς και άλλοι μικρότεροι, διάρκειας 50 και 100 χρόνων, είναι οι πλέον σημαντικοί, γιατί προκάλεσαν αξιόλογα γεγονότα στην ιστορία των εθνών που σαρώνονταν από αυτά τα ιστορικά κύματα.







Αρκετά παρουσιάστηκαν, όμως, που αποδεικνύουν ότι ούτε οι ιδέες του Πυθαγόρα για τη μυστηριώδη επιρροή των αριθμών, ούτε οι θεωρίες των αρχαίων παγκόσμιων θρησκειών και φιλοσοφιών ήταν τόσο ρηχές και ανόητες, όσο θα ήθελαν να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει μερικοί.







Αν και οι Κύκλοι της Ιστορίας μπορούν να επαναλαμβάνονται, αυτό γίνεται μόνον ως προς την ουσία τους και όχι ως προς τη μορφή τους (χωρο-χρονικά πλαίσια), γιατί εκεί είναι πια για πάντα ανεπανάληπτοι. Γι' αυτό κάθε γενιά είναι πρωτότυπη μόνο σε μια μικρή ποσότητα έργων.





Το ποσό αυτών των πρωτοτυπιών, με τις ανισότητές τους, κάνει να περιστρέφεται ο Τροχός της Ιστορίας και ό,τι σήμερα υπερτιμούμε, αύριο θα υποτιμηθεί και μεθαύριο θα το περιφρονήσουμε... για να ξανα-εκτιμηθεί σ' έναν άλλο χρόνο. Αλλά, αργά ή γρήγορα, ο Τροχός επανέρχεται, και ακόμη κι αν ο δρόμος είναι διαφορετικός, η σκοπιμότητα και οι ουσίες θα είναι οι ίδιες. Θα 'ρθει μια μέρα, όπου τα ενδιαφέροντα των ανθρώπων θα είναι πάλι πνευματικά και θρησκευτικά, αν και σήμερα μας φαίνεται άτοπη μία τέτοια διαβεβαίωση.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 3:59 pm

Ιεροποιήστε τον χρόνο σας!











Στη σύγχρονη κοινωνία, είμαστε αιχμάλωτοι του χρόνου. Η έννοια του χρόνου έχει περιοριστεί μόνο στην ποσότητα, σε έναν απλό αριθμητικό υπολογισμό των δευτερολέπτων, των λεπτών, των ωρών των ετών. Ο χρόνος ποτέ δεν μας αρκεί, κι αν κάποτε μας δοθεί λίγος, τον σπαταλάμε άσκοπα. Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του χρόνου έχουν εξαφανιστεί. Για το σύγχρονο άνθρωπο ο χρόνος έχει χάσει την εσωτερική του φύση, έχει αποιεροποιηθεί.



Σε άλλες κοινωνίες, ο χρόνος είναι ενέργεια του σύμπαντος, είναι σαν ένα ποτάμι που πρέπει να το διαβούμε ή σαν ένα γαλήνιο μικρό λιμάνι. Στο δικό μας μετα-βιομηχανικό κόσμο έχει γίνει μηχανικός, απρόσωπος, εξωτερικός και αποκομμένος από τις εσωτερικές μας εμπειρίες.



Η μακρόχρονη όμως εσωτερική παράδοση μας λέει ότι μπορούμε να ενωθούμε ξανά με τον ζωντανό παλμό του χρόνου. Μας δίνει και τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να βιώσουμε τον χρόνο πιο ουσιαστικά και δημιουργικά.



Ο άνθρωπος όλων των εποχών είχε την επιθυμία να βιώσει στιγμές αιωνιότητας. Μια ιστορία, που συναντάται σε διάφορες παραλλαγές σε πολλούς πολιτισμούς δείχνει την ανάγκη αυτή:



"Μια μέρα ένας μοναχός, γυρνώντας από το δάσος όπου είχε πάει να μαζέψει ξύλα, στάθηκε για να ακούσει ένα πουλί. Το τραγούδι του ήταν πάρα πολύ ωραίο και ο μοναχός, έμεινε για μερικά λεπτά μαγεμένος, πριν συνεχίσει το δρόμο του. Όταν επέστρεψε στο μοναστήρι, βρήκε καινούργια πρόσωπα, άγνωστα σε αυτόν. Ακούγοντας το πουλί, είχε περάσει ένας ολόκληρος αιώνας και όλοι οι φίλοι του είχαν πεθάνει."



Μπαίνοντας ολοκληρωτικά σε μία και μόνο στιγμή, ο μοναχός είχε αγγίξει την αιωνιότητα. Η ιστορία αυτή μας θυμίζει τα λόγια του Γ. Μπλαίηκ, ότι είναι δυνατό να βιώσει κανείς «τον κόσμο σε έναν κόκκο άμμου και την αιωνιότητα σε μια ώρα». Αυτή η αντίληψη συμφωνεί με τον τρόπο που ο παραδοσιακός άνθρωπος βιώνει το χρόνο, έναν τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με τον το πώς μετρά το χρόνο ένα ρολόι.





Η παραδοσιακή αντίληψη του κόσμου



Για να εξερευνήσουμε την κοσμοαντίληψη αυτή θα συμβουλευτούμε τον μεγάλο Ρουμάνο θρησκειολόγο και ανθρωπολόγο Μιρσέα Ελιάντε. Σύμφωνα με τον Ελιάντε,αν παρακολουθήσουμε την συμπεριφορά του παραδοσιακού ανθρώπου θα εκπλαγούμε από το ακόλουθο γεγονός: ούτε τα αντικείμενα του εξωτερικού κόσμου, ούτε οι ανθρώπινες πράξεις έχουν κάποια ουσιαστική αξία. Αντικείμενα ή πράξεις αποκτούν αξία και με αυτό τον τρόπο γίνονται πραγματικά, όταν συμμετέχουν με κάποιο τρόπο σε μια πραγματικότητα που τα υπερβαίνει. Π.χ. ανάμεσα σε αναρίθμητους λίθους, ένας λίθος γίνεται «ιερός»-και διαποτίζεται αυτόματα με ουσία-γιατί αποτελεί μια ιεροφάνεια ή γιατί υπενθυμίζει μια μυθική πράξη. Το αντικείμενο εμφανίζεται σαν το δοχείο μιας εξωτερικής-θείας δύναμης που το διαφοροποιεί από το περιβάλλον του και του δίνει νόημα και αξία.



Αν τώρα στραφούμε στις ανθρώπινες πράξεις, θα δούμε ότι για τον παραδοσιακό άνθρωπο το νόημα και η αξία τους δε συνδέεται τόσο με την πράξη καθ’ αυτή αλλά με την ιδιότητα τους να αναπαραγάγουν μια αρχέγονη πράξη, ένα μυθικό πρότυπο. Έτσι π.χ. η πράξη της διατροφής δεν είναι μια απλή φυσιολογική λειτουργία, αλλά μια πράξη ανανέωσης της κοινωνίας. Το ίδιο και ο γάμος, δεν είναι μια συνηθισμένη πράξη, αλλά επαναλαμβάνει κάποιες μυθικές πράξεις, που έγιναν στους πρωταρχικούς χρόνους από τους θεούς, τους προγόνους, τους ήρωες κλπ.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 3:59 pm

Ιερός-Βέβηλος χρόνος



Το ίδιο ισχύει και για την έννοια του χρόνου. Από την μία έχουμε την έννοια του «ιερού χρόνου» και από την άλλη την έννοια του «βέβηλου» ή ανθρώπινου ή καθημερινού χρόνου. Σε τι διαφέρει, όμως,ο ιερός χρόνος, από την ανθρώπινη» διάρκεια που προηγείται και έπεται αυτού; O όρος «ιερός» χρόνος καλύπτει μια ποικιλία ποιοτήτων. Μπορεί να φανερώνει τον χρόνο που τοποθετείται μια ιερή τελετή. Μπορεί επίσης να δείχνει τον «μυθικό» χρόνο που μπορεί να ανακτηθεί επαναλαμβάνοντας μια μυθική-αρχετυπική πράξη . Τέλος ο «ιερός» χρόνος μπορεί να σηματοδοτεί τους κοσμικούς ρυθμούς (π.χ. τις αλλαγές των εποχών -τις ισημερίες, τα ηλιοστάσια). Έτσι για την παραδοσιακή κοσμοαντίληψη, κάθε λεπτό, ή κάθε δευτερόλεπτο, μπορεί σε οποιαδήποτε στιγμή να γίνει «ιερό». Οποιοσδήποτε χρόνος είναι ανοιχτός προς τον ιερό χρόνο: αρκεί να μεσολαβήσει κάποια ιεροφάνεια για να μεταμορφωθεί ο χρόνος, να καθαγιαστείκαι να μνημονεύεται στο μέλλον.



Ο ιερός χρόνος αναπαριστά μια διακοπή στην ρουτίνα της κανονικής διαδοχής του βέβηλου χρόνου. Αυτή η διακοπή δείχνει ένα εξέχον χαρακτηριστικό του ιερού χρόνο: ο χρόνος είναι αντιστρέψιμος!Ο ιερός χρόνος είναι μια επιστροφή στην αρχήτων χρόνων όπως αυτή περιγράφεται στους μύθους. Στις ιεροτελεστίες και στιςιερές γιορτές οι αρχαίοι θρησκευόμενοι άνθρωποι επέστρεφαν στον χρόνο της αρχής, όταν οι θεοί ή οι ιερές δυνάμεις ήταν παρούσες στη δημιουργία του κόσμου. Όταν κάποιος εισέλθει στον ιερό χρόνο, γίνεται σύγχρονος με τους θεούς! Με τον τρόπο αυτό οι άνθρωποι μπορούσαν να πλησιάσουν το ιερό, αφού το ιερό παρουσιάζεται στον κόσμο.



Στις τελετές ο μυθικός χρόνος γίνεται παρόν. Όλες οι τελετουργίες έχουν την ιδιότητα να ξετυλίγονται στο παρόν, αυτή τη στιγμή. Ο χρόνος που συνέβη το γεγονός που μνημονεύεται ή επαναλαμβάνεται από το τυπικό, γίνεται παρών, «αναπαρασταίνεται» όσο απομακρυσμένο και αν τον φανταζόμαστε μέσα στη χρονική διάρκεια. Τα πάθη του Χριστού, ο θάνατος και η ανάστασή του κατά τη διάρκεια των ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας δε μνημονεύονται μόνο. συμβαίνουν πραγματικά τώρα, κάτω από το βλέμμα των πιστών. Κι ένας πραγματικά θρησκευόμενος πρέπει να νοιώθει σύγχρονος με αυτά τα υπερ-ιστορικά γεγονότα μιας και με την επανάληψη ο θεοφανικός χρόνος γίνεται παρόν.






Η αποκατάσταση του Μυθικού χρόνου

Ο ιερός χρόνος είναι χρόνος αναγέννησης. Επιστρέφοντας στον ιερό χρόνο στον οποίο δημιουργήθηκε ο κόσμος, ο κόσμος ξαναγεννιέται. Ο χρόνος είναι κυκλικός. Κάθε ιερή γιορτή είναι μια επιστροφή στην αρχή, που αποκαθιστά την ιερή παρουσία στον κόσμο δίνοντας του ένα νέο ξεκίνημα. Ο ιερός χρόνος όπως είπαμε σχετίζεται και με τους κύκλους της φύσης. Π.χ. ο εορτασμός της Πρωτοχρονιάς είναι μια επιστροφή στην αρχή του χρόνου, στον Πρώτο-χρόνο. Η επιστροφή αυτή, σιγουρεύει ότι η ζωή θα επιστρέψει την Άνοιξη. Καθώς ο κύκλος στρέφεται προς τον Χειμώνα η ζωή σιγά-σιγά εξαφανίζεται καθώς η ιερή δύναμη είναι όλο και πιο μακριά. Με κάθε ετήσια επανάληψη του εορτασμού της πρωτοχρονιάς ο χρόνος μπορεί και ιεροποιείται και ο κόσμος ανανεώνεται για ένα ακόμη έτος.



Έτσι λοιπόν μέσα από οποιοδήποτε τελετουργικό και επομένως μέσα από οποιαδήποτε σημαντική εκδήλωση (κυνήγι, ψάρεμα, κλπ)ο άνθρωπος εισχωρεί στον «μυθικό» χρόνο. Γιατί η «μυθική» εποχή δεν πρέπει να εννοηθεί σαν παρελθόν αλλά σαν παρόν και σαν μέλλον. Η περίοδος αυτή είναι «δημιουργική» με την έννοια ότι «τότε» στον αλλοτινό καιρό έλαβε χώρα η δημιουργία και η οργάνωση του Κόσμου ή η αποκάλυψη από τους θεούς ή τους προγόνους ή τους εκπολιτιστές-ήρωες.



Κάποιοι έχουν πει ότι οι Μύθοι είναι τα όνειρα της ανθρωπότητας. Όπως και τα όνειρα, είναι ταυτόχρονα απόμακροι και οικείοι. Οι Αβορίγινες της Αυστραλίας, που για αυτούς οι μύθοι είναι η αληθινή πραγματικότητα, ονομάζουν Ονειροχρόνο το χρονικό διάστημα κατά το οποίο δημιουργήθηκε ο κόσμος – τότε που οι πρόγονοί τους έδωσαν μορφή στη Γη, έπλασαν τον άνθρωπο και καθ-ιέρωσαν τα έθιμά τους. Όμως ο Ονειροχρόνος δεν ανήκει στο πολύ μακρινό παρελθόν. Είναι ένα αιώνιο παρόν, κομμάτι της πράξης του «ονείρου» που σφυρηλατεί ένα ζωντανό δεσμό ανάμεσα στους ανθρώπους, τους αιώνιους προγόνους και τη Γη. Για τους Αβορίγινες αυτός ο ζωντανός δεσμός φωτίζεται από τις «γραμμές των τραγουδιών», τα μονοπάτια που ιχνηλατούν τις ονειροχρονικές διαδρομές των αιώνιων προγόνων. Όλες αυτές οι γραμμές των τραγουδιών συγκλίνουν στο πιο ιερό μέρος όλων των Αβορίγινων, στο Ουλούρου (πρωην Άγιερς Ροκ). Όταν ένας Αβορίγινας εξιστορεί, υποδύεται ή απεικονίζει τις γραμμές των τραγουδιών, στην πραγματικότητα εισέρχεται στο όνειρο.



Ο παραδοσιακός άνθρωπος στις συνηθισμένες πράξεις του (π.χ. στις αγροτικές ασχολίες, στις κοινωνικές συνήθεις, στην ερωτική ζωή, στην καλλιέργεια κλπ) δε βρίσκει σημασία και ενδιαφέρον παρά μόνο στο μέτρο που επαναλαμβάνουν κάποιες ιερές κινήσεις και πράξεις-κάποιο υπερανθρώπινο πρότυπο.



Οι μοναδικές βέβηλες δραστηριότητες είναι εκείνες που δεν έχουν μυθικό νόημα, δηλαδή που στερούνται παραδειγματικών προτύπων. Έτσι μπορούμε να πούμε, σύμφωνα με τον Μ.Ελιάντε,ότι κάθε υπεύθυνη δραστηριότητα στην επιδίωξη ενός καθορισμένου σκοπού, είναι και μια τελετουργία. Στις μέρες μας η πλειονότητα αυτών των δραστηριοτήτων έχει υποστεί μια χρόνια διαδικασία αποϊεροποίησης και στις μοντέρνες κοινωνίες έχουν γίνει ανίερες, δηλαδή καθημερινές. Αν πάρουμε μερικάπαραδείγματα:Όλοι οι χοροί ήταν αρχικά ιεροί (π.χ. ο πύρρειος-πολεμικόςχορός που δημιουργήθηκε από την Αθηνά, ή ο χορός του Θησέα στον Λαβύρινθο). Οι μάχες, οι συγκρούσεις , οι πόλεμοι είχαν τελετουργική αξία και σημασία. Συμβόλιζαν μια μάχη ανάμεσα σε δύο αντιπροσώπους των θεών (π.χ. στην Αίγυπτο, Όσιρις και Σεθ, ή στη Σκανδιναβία η μάχη του Θωρ με το γίγαντα Hrungnir). Επίσης ακόμα και η συλλογή βοτάνων μπορεί να είναι μια ιερή πράξη αφού ένα φυτό μπορεί αρχικά να το συνέλεξε ένας θεός. Και οι τελετές ανοικοδόμησης προϋποθέτουν τηνμίμηση της κοσμογονικής πράξης, και μπορούν να αναστέλλουν τη ροή του βέβηλου χρόνου. Κάθε νέο οικοδόμημα που χτίζεταιμπορεί να είναι μια νέα αρχή.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:00 pm

Η ιεροποίηση του χρόνου στη σύγχρονη εποχή

Όλοι οι παραδοσιακοί πολιτισμοί είχαν εναρμονιστεί με τη ροή του χρόνου στο περιβάλλον τους και είχαν βρει τρόπους να έχουν στιγμές αιωνιότητας. Σε αντίθεση εμείς, ο σύγχρονος πολιτισμός, έχουμε συγχρονιστεί με το μηχανικό-γραμμικόχρόνο των ρολογιών του βιομηχανικού μας περιβάλλοντος. Έχουμε βαλθεί σε έναν τρελό αγώνα να νικήσουμε το χρόνο. Στην προσπάθειά μας να τον νικήσουμε έχουμε γίνει οι ίδιοι μηχανικά ρολόγια. Όταν δεν μπορούμε να προλάβουμε το ρολόι, εκνευριζόμαστε, αγχωνόμαστε και διαχωριζόμαστε από την εσωτερική μας ύπαρξη. Στον αγώνα μας να αποδείξουμε την αποδοτικότητά μας, έχουμε ξεχάσει ότι η πνευματική εργασία των ανθρώπινων όντων δεν είναι απλώς μια διαδικασία επίδειξης ταχύτητας. Το ζήτημα είναι το πώς θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε το σύνδεσμό μας με τον πλούσιο χρόνο της φύσης και τα εσωτερικά μας ρολόγια. Το ζήτημα είναι το πώς θα ιεροποιήσουμε το χρόνο μας. Οι σωστή στάση απέναντι στις γιορτές και τις τελετές είναι, όπως ήδη έχουμε δει ένας τρόπος διακοπής της συνηθισμένης ροής του χρόνου και επανασύνδεσης με τους ρυθμούς της φύσης.Το σημαντικό σε οτιδήποτε κάνουμε, είναι η συνειδητοποίηση. Αν εκτελούμε κάθε δραστηριότητά μας συνειδητά και έχοντας πάντα στο νου μας την επιδίωξη ενός συγκεκριμένου σκοπού, τότε μπορούμε να ιεροποιούμε το χρόνο μας και τις πράξεις μας.

Όταν υπολογίζουμε το χρόνο μας με μηχανικό τρόπο, τον βιώνουμε σαν ένα καλάθι για ψώνια που πρέπει να γεμίσει μέχρι πάνω. Π.χ. το σαββατοκύριακο έχουμε ένα σωρό δουλειές να κάνουμε και ξέρουμε ότι δε θα βρούμε χρόνο να τις τελειώσουμε όλες. Έτσι πιέζουμε τον εαυτό μας, βιάζουμε τα πράγματα και χάνουμε την ουσία της ζωής. Η μέρα ενός στελέχους μιας επιχείρησης μπορεί να αρχίσει με ένα πρόγευμα εργασίας, να ακολουθήσει ένα βιαστικό μεσημεριανό και να τελειώσει με ένα επαγγελματικό δείπνο στο οποίο τα διαπραγματευτικά προβλήματα μπορούν να καταστρέψουν κάθε ευχαρίστηση που μπορεί να προσφέρει το φαγητό.


Άλλοι εργάζονται πολύ σκληρά, κι όμως βρίσκουν χρόνο να απολαύσουν το φαγητό τους. Είναι συνδεδεμένοι με το φαγητό και προσεκτικοί με τον χρόνο που του αφιερώνουν. Ζώντας το χρόνο με τον τρόπο αυτό , έχουμε τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε τους ατομικούς ρυθμούς της ημέρας. Μπαίνουμε στο χρόνο που είναι απαραίτητος για κάθε δουλειά που έχουμε να κάνουμε και έτσι βιώνουμε ταυτόχρονα μια πληθώρα χρόνων και όχι μόνο έναν συνηθισμένο χρόνο. Η ατομική μας δημιουργικότητα απαιτεί κάθε δραστηριότητα να γίνεται στον κατάλληλο γι αυτήν χρόνο. Ο καλλιτέχνης του Ζεν μπορεί να περάσει μέρες ή ακόμη και μήνες διαλογιζόμεμνος μπροστά σε μια λευκή κόλλα, και τελικά να ζωγραφίσει μέσα σε λίγαδευτερόλεπτα μια πεταλούδα που φτερουγίζει πάνω από ένα βλαστό μπαμπού, με ένα κρεσέντο κινήσεων . Μπορούμε να ρωτήσουμε: «πόσο καιρό χρειάστηκε στην πραγματικότητα ο καλλιτέχνης για να φτιάξει αυτή τη ζωγραφιά;» Ένα δευτερόλεπτο; μήνες ίσως; Μήπως χρόνια; Έχουμε ήδη πει: Οποιοσδήποτε χρόνος είναι ανοιχτός προς τον ιερό χρόνο. Φτάνει να έχουμε ανοιχτή την αντίληψη μας σε αυτόν.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:01 pm

Η ΝΕΑ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ












ΠΡΟΛΟΓΟΣ



Μπροστά σ' έναν κόσμο που εξελίσσεται ολοταχώς, αφήνοντας όμως πίσω του πτώματα, στρατόπεδα συγκέντρωσης, ατομικές καταστροφές, τρέλα και μοναξιά, ο άνθρωπος έχασε τη πίστη του στη φιλοσοφία, που κατάντησε διανοουμενισμός, και αναζητάει ένα νέο όραμα, μια νέα θεώρηση για τον κόσμο. Αυτό το όραμα, κατά τον συγγραφέα, καθορίζεται από την επιστροφή στην Παράδοση, την βίωση του Ιερού, την αποκατάσταση του Φανταστικού στην ανθρώπινη ζωή. Με δυο λόγια, όλα αυτά απαρτίζουν την νέα - παλιά επιστήμη της Ανθρωπολογίας, όπως αυτή αναδημιουργείται από τον M. Eliade, E. Morin, G. Purand, και άλλους.



Σύμφωνα με την Παράδοση, ο άνθρωπος είναι ένα ενδιάμεσο επίπεδο, ανάμεσα στο Θείο, το Ιερό, τον Νόμο, και σε κάθε είδους φυσική Δημιουργία, κάτι που βίωνε στις παραδοσιακές κοινωνίες, μέσω της Μύησης.



Από τον 5ο - 6ο αι. π.Χ. στην Ελλάδα εμφανίζεται ένας νέος δρόμος αναζήτησης της Σοφίας και μεγαλώνει την σημασία της αναζήτησης μέσω της Φιλοσοφίας. Η μυθική συνείδηση συρρικνώνεται και θεοποιείται ο Λόγος, τα Κοινά, η Πόλη, μια πόλη χωρίς πλέον Ιερέα-Βασιλιά, αλλά κυβερνούμενη από τον Δήμο. Ο άνθρωπος έγινε το μέτρο των πάντων, το "Γνώθι Σαυτόν" έμεινε μόνο του, χωρίς το "Γνώρισε το Σύμπαν και τους Θεούς". Η βίωση του Ιερού ταυτίστηκε με την τυφλή πίστη και θεοποιήθηκε η λογική. Η ολιστική γνώση του κόσμου έχασε το νόημα της, και η Φιλοσοφία, έγινε μια ακόμα από τις χωριστές επιστήμες, περιορισμένη στον πανεπιστημιακό χώρο. Η αναζήτηση της Γνώσης αντικαταστάθηκε από την υλιστική επιστήμη.



Η Δυτική Φιλοσοφία περιορίστηκε στη γνώση των φαινομένων, βασίστηκε στην ατομική διάνοια, που χωρίζει τον εαυτό από την ίδια τη Ζωή, και δημιουργήθηκε η λογική τη "Ή", καταργώντας τη λογική του "ΚΑΙ".



Ωστόσο, οι μελέτες των Ανθρωπολόγων και Εθνολόγων τον τελευταίο αιώνα, αποκάλυψαν ότι το Ιερό είναι ένα στοιχείο μέσα στη δομή της συνείδησης, και όχι μια στιγμή στην Ιστορία της εξέλιξης της. Γι' αυτό και η επιστροφή στο Ιερό (και όχι στον παγανισμό ή την ειδωλολατρία) είναι αναγκαία για την κατανόηση της ζωής και της φύσης, για την βίωση της Σοφίας, για την συμφιλίωση της Λογικής και του Φανταστικού.



Η Λογική εκφράζεται μέσα στην αντίληψη, ενώ το Φανταστικό μέσα στο Μύθο. Μέσω της Φαντασίας που δημιουργεί τον Μύθο δημιουργούνται και διατηρούνται οι αξίες, γεννιέται η έμπνευση και η επινόηση, αντίθετα από τη Λογική που τεμαχίζει και περιορίζει. (Η Φαντασία αντιστοιχεί με το Δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου ενώ η Λογική με το Αριστερό). Αυτή η συμφιλίωση της Λογικής και του Φανταστικού οδηγεί πέρα από το Δυαδισμό (όπου υπάρχουν πάντα δύο αντίθετα) και από τον Μονισμό (όπου ισοπεδώνονται τα πάντα, νεκρά και άχρωμα), στην αντίληψη του ΜΗ - ΔΥΑΔΙΣΜΟΥ, ο οποίος αποφεύγει αυτά τα δύο άκρα, καθώς περιλαμβάνει και τις δύο αυτές γραμμές ταυτόχρονα και επιτρέπει την ύπαρξη του παράδοξου. Η μη αποδοχή του παράδοξου είναι που έχει οδηγήσει τον άνθρωπο στην ασφάλεια των πολιτικών ιδεολογιών, του γνώριμου τρόπου ζωής, του μικροαστισμού.



Η υπέρβαση της πολικότητας οδηγεί στην αναζήτηση του Κέντρου και την αποφυγή της εκκεντρικότητας. Αυτό ουσιαστικά είναι ο Εσωτερισμός. Αυτό το Κέντρο συμβολίζεται από την ένωση του Απόλλωνα (κριτικός λόγος) και του Διόνυσου (φαντασία, έμπνευση, έκσταση, αγάπη).



Αυτή η νέα αντίληψη, μας οδηγεί ξανά στην κατανόηση του Μύθου, πέρα από τις περιοριστικές λογικές ψυχολογικές ερμηνείες, όχι σαν μια επιστροφή στο Παρελθόν, αλλά σαν μια νέα γέννηση της Σοφίας των Νέων Χρόνων, που θα επιτρέψει να γνωρίσουμε όχι μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τον κόσμο γύρω μας, και τον Θεό μέσα μας.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:01 pm

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1.

ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ (Η επιστροφή στο Θεό)



Η Δυτική Σκέψη βασίστηκε στην Αριστοτελική Ανθρωπολογία, που θεωρεί την Λογική σαν το ανώτερο μέρος της ανθρώπινης ψυχής, και τον επιστήμονα-παντογνώστη, που εκπλήσσεται από τίποτα, σαν τον τέλειο άνθρωπο.Ο άνθρωπος έτσι φαίνεται σαν μια "ζωο-μηχανή" και από την άλλη σαν ένα σκεπτόμενο πράγμα, κενό κι αφηρημένο.



Η Ανθρωπολογία λοιπόν περιορίστηκε μετά τον 18ο αιώνα στην ταξινόμηση των ανθρώπων πάνω στο ζωολογικό μοντέλο, στην Ανατομία και την Βιολογία, προωθώντας την ρατσιστική συμπεριφορά.Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός θεωρήθηκε η κορυφή της ανθρώπινης εξέλιξης, ενώ οι "πρωτόγονες φυλές" που εντοπίστηκαν σε διάφορα σημεία του πλανήτη, έπρεπε βέβαια να είναι οι πρόγονοι, άγριοι και απολίτιστοι, του σημερινού ανθρώπου, οδηγώντας έτσι στην γραμμική θεώρηση της ιστορίας. Με την άνοδο του ρομαντισμού μπήκαν στην ανθρωπολογία και άλλα κριτήρια (συναίσθημα, φαντασία, μη λογικό), και έτσι θα ανοίξει η πόρτα για την Ψυχολογική Ανθρωπολογία (Σαρκώ, Φρόυντ), παρ' όλη την παρανόηση του Φρόυντ, που ταύτισε το σύμπτωμα με την αιτία (στο σεξουαλικό κλειδί ερμηνείας).



Έτσι δημιουργήθηκαν κάποια ανθρωπολογικά ρεύματα:



Α) Το εξελικτικό ρεύμα,που μελετάει την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, με έναν "θεϊκό προορισμό", που το βοηθάει να ξεπερνάει κάθε αντιξοότητα.



Β) Το κατασκευαστικό ρεύμα, του Claude Levi-Strauss, που προσπαθεί να αποδείξει την ύπαρξη κάποιων αρχέτυπων, διαχρονικών και άφθαρτων, ανεξαρτήτως πολιτισμού, που οδηγούν τον άνθρωπο.



Γ) Το ρεύμα της Σύνθεσης, του Ernest Casirer, όπου ο άνθρωπος δεν θεωρείται πια μόνο σαν φυσικό ή συναισθηματικό ον, αλλά ένα ον που γίνεται γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης, δημιουργώντας με την φαντασία του Σύμβολα (Homo Symbolicus).



Έτσι, αρχίζει τον τελευταίο αιώνα μια προσπάθεια προσέγγισης του Ιερού, που δημιούργησε τρία θεμελιώδη ρεύματα:



Κοινωνιολογική θεωρία του Ιερού, με βασικό εκφραστή τον Emile Durkeheim, ο οποίος προσδιορίζει το Ιερό σε αντιπαράθεση με το βέβηλο, το ορίζει σαν τη συλλογική δύναμη που προέρχεται από την κοινωνία (το Μάνα, σαν μια απρόσωπη δύναμη, παρούσα στο σύνολο αλλά και στο άτομο), η οποία είναι πάνω από το πραγματικό, αλλά είναι ουσιαστικό στοιχείο της κοινωνικής οργάνωσης. Η αμοιβαία σχέση Ιερού - Βέβηλου δημιουργεί τον κυκλικό χρόνο, που ανανεώνεται από την Γιορτή.



Ψυχολογία του Θρησκευόμενου Ανθρώπου, του Rudolf Otto, ο οποίος συμπεραίνει ότι οι ιδέες περί Θεού δεν χρειάζονται απόδειξη (προερχόμενες από το Μάνας), το θρησκευτικό πεδίο ταυτίζεται με το μυστήριο, και για να διατηρηθεί αυτό χρειάζεται η γλώσσα του συμβόλου.Η αντίληψη του Θεού, κατά τον Otto, ονομάζεται "νοούμενο". Για την πρόσβαση σ' αυτό χρειάζονται:



Το αίσθημα του δημιουργήματος

Το μυστικιστικό δέος

Το μυστήριο

Η είσοδος στη μακαριότητα.



Η Σημειολογία του Ιερού (Συγκριτική Θρησκειών), του Mircea Eliade.

Ο Ελιάντ, μαθητής του Otto, και μετά από συνεργασία με τον Γιούνγκ, κατέληξε ότι οι εικόνες καιτα σύμβολα στις διάφορες θρησκείες μεταδίδουν μηνύματα, ακόμα κι αν το ον δεν το συνειδητοποιεί, καθώς και ότι ο άνθρωπος επιστρέφει κάθε τόσο προς το αρχέτυπο.Η εργασία του Ελιάντ άνοιξε το δρόμο της κατανόησης ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικής καλλιέργειας και εποχής. Ο ίδιος, βλέπει την Ιστορία των Θρησκειών όχι μόνο σαν μια ολοκληρωτική σημειωτική, που αποκωδικοποιεί στις συναντήσεις του Ανθρώπου με το Ιερό, αλλά και μας αποκαλύπτει με την συγκριτική μελέτη αξίες που πριν δεν συνειδητοποιούσαμε, και η συνειδητοποίηση αυτή μεταλλάσσει τον άνθρωπο, δίνοντας του νέες αξίες και επαφή με τον πνευματικό κόσμο.



Οι ανθρωπολογικές δομές του Φανταστικού, του Gilbert Durand. Κατά τον Durand, η Φαντασία είναι η μητέρα της Έννοιας και του Συμβολισμού, το Φανταστικό είναι το αρχέτυπο του εξανθρωπισμού.



Η καινούργια επιστήμη του ανθρώπου περιλαμβάνει την περίπλοκη φύση του ανθρώπου, που κυμαίνεται μέσα στο χώρο και το χρόνο.

Ο G. Durand θεωρεί πέντε βασικές λειτουργίες, αρχετυπικές, που υπάρχουν σε όλες τις ινδοευρωπαϊκές κοινωνίες:



Η άμυνα και η διοίκηση, που συμβολίζονται από τον Άρη.

Η ιερατική ισχύς και η βασιλική εξουσία, που συμβολίζονται από τον Δία.

Το εμπόριο, που συμβολίζεται από τον Ερμή.

Ταυτόχρονα, ο άνθρωπος είναι η ίδια η εικόνα του Ερμή, για τον οποίο το Σύμπαν είναι ένας καθρέφτης, ένα σύμβολο.



Φθάνουμε στην εισβολή μιας σύνθετης αντίληψης, όπου ο άνθρωπος, κατά τον Edgar Morin, είναι μια ολότητα, δεν είναι μια μονάδα, αλλά μέρος ενός οργανικού συστήματος.



Ενάντια στον απομονωμένο άνθρωπο, εναρμονίζει την ανεξαρτησία και την οργανική εξάρτηση στο κέντρο ενός οικοσυστήματος.



Η λογική του ζωντανού ταυτίζεται με το παράδοξο, της ένωσης της τάσης προς εντροπία με την τάση προς πολυπλοκότητα και τάξη.



Ο ρόλος της αταξίας είναι θεμελιώδης, αφού η λογική της ζωής είναι βασισμένη στην συνεχή αναδιοργάνωση, την αταξία με την μορφή συγκρούσεων, κινδύνων, διαμαχών, κλπ. Αναγεννιέται αυτόματα, αυτοπαράγεται ασταμάτητα, αφού αυτοκαταστρέφεται ασταμάτητα.



Ο άνθρωπος, ένα ζώο προικισμένο με παραλογισμό, συνειδητοποιεί τον θάνατο μέσα σ' αυτή την αταξία, ταυτόχρονα με την πεποίθηση της αθανασίας, κι αυτό δημιουργεί ένα χάσμα. Ξεπερνάει αυτό το δυαδισμό μέσα από την έκσταση, το παράλογο, την γιορτή. Ο άνθρωπος βρίσκει μέσα στην αλήθεια το λάθος, και μέσα στην τάξη την αταξία.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:02 pm

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

HOMO RELIGIOSUS-Ο ΘΡΗΣΚΕΥΟΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ



Το Ιερό είναι ένα στοιχείο δόμησης της συνείδησης και όχι μια στιγμή της ιστορίας. Είναι η κεντρομόλος δύναμη, που κάνει τις μορφές να επιστρέφουν στο κέντρο εκπόρευσης. Το βέβηλο είναι η φυγόκεντρος δύναμη που δημιουργεί τις μορφές. Αυτά τα δύο συμπληρώνονται αρμονικά.Το Ιερό είναι η λειτουργία που επιτρέπει την υπέρβαση των ζευγών των αντιθέτων. Είναι μια λειτουργία συνθετική και αφαιρετική. Αντίθετα η Λογικη, δυαδική από τη φύση της, δεν μπορεί να βγει από την αντίφαση. Το Ιερό δεν είναι σκοπός αλλά μέσο. Είναι η γέφυρα που ενώνει τον άνθρωπο με το θείο. Όταν το Ιερό εισβάλει στον κόσμο, τότε μιλάμε για Ιεροφάνεια. Είναι μια ιδιότητα της συνείδησης και όχι ένα στάδιο της ανάπτυξης της, όπως έλεγε ο Κομτ. Όταν κάποιος ζει κάθε στιγμή της ζωής του πάνω σ' αυτή τη γέφυρα, τότε κάθε στιγμή είναι ιερή, και ο άνθρωπος είναι θρησκευόμενος.



Με την λέξη "ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ", ορίζουμε τα αντικείμενα που εμφανίζονται επιφορτισμένα να προκαλούν την είσοδο μιας θείας δύναμης. Υπάρχουν δύο είδη Θεοφάνειας:



Α) Οι συμφυείς Θεοφάνειες, όπου εκδηλώνεται το αρχέτυπο της Θεάς-Μητέρας, που πιστοποιεί την ύπαρξη μιας ολότητας, μια ενότητας των πάντων.



Β) Οι υπερβατικές Θεοφάνειες, όπου εκδηλώνεται το αρχέτυπο του Πατέρα-Υιού, που δείχνουν την ύπαρξη ενός ανώτερου Όντος, με το οποίο αν ενωθεί ο άνθρωπος θα κατακτήσει το υπέρτατο Καλό. Οι "αποκαλύψεις", σαν θρησκευτικές εμπειρίες, είναι υπερβατικές Θεοφάνειες.



Οι δύο αυτοί τύποι Θεοφάνειας είναι συμπληρωματικοί και εκφράζονται στο ζευγάρι Διόνυσου - Απόλλωνα. Ο Διονυσιακός τρόπος, η Θεοφάνεια της Θεάς-Μητέρας, στο δυτικό πολιτισμό, έχει παραγκωνιστεί, ενώ έχει τονιστεί η όψη της υπερβατικής αποκάλυψης.



Το "ΣΥΜΒΟΛΟ" είναι ένα αντικείμενο που ανήκει στον βέβηλο αλλά και στον Ιερό κόσμο, επιτρέπει μια άμεση κατανόηση του Ιερού, χωρίς να καταργεί την αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά προσθέτοντας μια νέα διάσταση, την καθετοποίηση. Συσχετίζει πολλές πραγματικότητες, όντας πολυδιάστατο. Είναι μια ξεχωριστή "γλώσσα", με μια λογική τάξη, έξω ωστόσο από την κοινή λογική. Αντί να βασίζεται στην αρχή του αποκλεισμού του τρίτου, της λογικής, στηρίζεται στην περιεκτικότητα του τρίτου, δηλαδή στην συμπληρωματικότητα ανάμεσα στα όντα, σε μια παγκόσμια αλληλεγγύη.



Ο "ΜΥΘΟΣ" επιβάλλεται από την ίδια την Παράδοση. Το κοινωνικό παιχνίδι τότε είναι η εφαρμογή των Μύθων. Ο Μύθος δεν είναι ένα παραμύθι ή ψευτιά, αλλά αληθινός λόγος. Αναφέρεται σ' έναν πρωταρχικό χρόνο, και όχι στον γραμμικό. Οι τρεις τρόποι γνώσης-κατανόησης του ανθρώπου, θεολογική, μεταφυσική και θετική (Deus, Homo, Natura), δεν είναι τρεις διαδοχικές καταστάσεις, αλλά συμπληρωματικές. Ο Μύθος συμπληρώνει τα παράδοξα, αντίθετα από την ιδεολογία, που τεμαχίζει τον κόσμο σε σωστό και λάθος.Ο Μύθος, έξω από τον χρόνο, ορίζει την αρχή των πραγμάτων, αλλά και την πορεία τους. Δεν είναι η ιστορία που επαναλαμβάνεται, αλλά ο Μύθος που επανεμφανίζεται. Ένας Μύθος δραστηριοποιείται ξανά μέσα από την Τελετή, η οποία είναι η πραγματοποίηση του αρχετυπικού προτύπου.



Η "ΤΕΛΕΤΗ", το τυπικό, εκφάζοντας την αιώνια πραγματικότητα, δίνει υπόσταση και ουσία σε κάθε δράση και αντικείμενο, ιεροποιεί δηλαδή την πραγματικότητα.Αυτό γίνεται μέσα από γιορτές-τελετές, που χωρίζονται σε τρία είδη: Γονιμότητας, που επιβεβαιώνουν την αναγέννηση της Άνοιξης, Θρησκευτικές, που επιβεβαιώνουν την διατήρηση του κόσμου και των ανθρώπων, και Μυητικές, που επιβεβαιώνουν το πέρασμα της ανθρώπινης συνέιδησης από το βέβηλο στο Ιερό.



Με την λέξη "ΜΥΗΣΗ" νοείται ένα σύνολο τελετών και προφορικών διδασκαλιών, που με τη βοήθεια τους γίνεται μια ριζική μετάλλαξη της θρησκευτικής και κοινωνικής κατάστασης αυτού που μυείται. Είναι ένας βιωματικός τρόπος ανάπτυξης και όχι διανοητικός, γι' αυτό και είναι μια γνώση μη αναστρέψιμη.Υπάρχουν τρία είδη Μύησης:

Η φυλετική μύηση, που γίνεται με το πέρασμα από την εφηβεία στην ενηλικίωση.



Η θρησκευτική μύηση, όπου το άτομο περνάει από το βέβηλο στο Ιερό, και η οποία γίνεται χωριστά για άντρες και για γυναίκες.



Η Μαγική ή σαμανική μύηση, η ανώτερη μύηση που μπορεί να βιώσει ο άνθρπωπος, και έχει σκοπό την κατοχή υπερφυσικών δυνάμεων, την ένωση των 3 κόσμων μέσω ενός τελετουργικού θανάτου.



Σε κάθε τύπο μύησης, υπάρχουν τρεις τελετουργικές φάσεις:



Η φάση του χωρισμού, της αποκοπής από το περιβάλλον.

Η φάση της περιθωριοποίησης, με την δοκιμασία της μοναξιάς.

Η φάση της επανένωσης, επαναφοράς στο νέο περιβάλλον.



Οι τελετές μύησης πάντα αρχίζουν με τελετές εξαγνισμού και προπαρασκευαστικές θυσίες, τραγούδια, χορούς, λιτανείες.



Η καθαυτό μύηση έχει τρεις φάσεις επίσης:



Δοκιμασίες μέσα στο ιερό, στο άδυτο.

Εποπτεία, μια θεατρική αναπαράσταση ενός μύθου.

Τελετή κλεισίματος, με χορούς και γιορτές για την επιστροφή του μύστη στη ζωή.



Η ΜΥΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ είναι έννοιες που ταυτίζονται. Η Μύηση συνδέεται με μια εσωτερική πορεία, που είναι ουσιαστικά ο εσωτερισμός. Είναι μια γνώση που επιτρέπει την ολοκλήρωση του Σύμπαντος μέσα μας, έξω από τον δυαδισμό και και τον δογματισμό.



Η Θρησκεία αντίθετα είναι η προσαρμογή εξωτερικά των εσωτερικών διδασκαλιών, μέσω της αφοσίωσης ή του μυστικισμού, δηλαδή ενός παθητικού τρόπου βίωσης του Ιερού, αντίθετα από την ενεργητική Μύηση.


Η "ΠΑΡΑΔΟΣΗ" βασίζεται στην μεταβίβαση των αξιών από γενιά σε γενιά. Ολοκληρώνει την εφεύρεση, που αν δεν "παραδοθεί" θα πρέπει να ξαναεφευρεθεί. Η αυθόρμητη έκφραση της παραδοσιακής κοινωνίας είναι η γιορτή, προέλευση των τελετών, μέσω των οποίων, καθώς ο καθένας είναι σε συμφωνία με όλους, η ίδια η άχρονη ενότητα επενεργεί στον καθένα και συμφιλιώνει την φύση και τους θεούς με τον άνθρωπο. Η τελετή είναι ο τελειότερος τρόπος μεταβίβασης του "κάνω να είναι", που απαιτεί κάθε αληθινή παράδοση για την εμπειρία του Ιερού.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:03 pm

Ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ











Απ’ όλους τους Μεγάλους Αρχαίους Παραδοσιακούς Πολιτισμούς έχουν διασωθεί και καταγραφεί κείμενα ή προφορικές παραδόσεις, όπου το κυρίαρχο στοιχείο είναι ο Άνθρωπος - Ήρωας.




Στην Ιλιάδα είναι ο Αχιλλέας και στην ελληνική Μυθολογία, μεταξύ άλλων, αναφέρονται ο Ηρακλής, ο Θησέας, ο Περσέας, ο Βελλερεφόντης, ο Ιάσων και αρκετοί άλλοι.





Στη Μεσοποταμία υπάρχει το Έπος του Βασιλιά Γιλγαμές, που είναι ίσως το αρχαιότερο γραπτό επικό ποίημα που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα.





Στην ιστορία της αρχαίας Ευρώπης πιο γνωστός είναι ο μύθος του Βασιλιά Αρθούρου και των 12 Ιπποτών του.





Στην Ινδία υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα επικά έργα το Ραμαγιάνα με κεντρικό Ήρωα τον Ράμα και το πολύ γνωστό Μαχαμπάρατα, τμήμα του οποίου είναι η Μπαγκαβάτ Γκίτα με κεντρικό ήρωα τον Αρζούνα, με τον οποίο θα ασχοληθεί το συγκεκριμένο άρθρο.





Κοινό στοιχείο όλων αυτών των αναφορών είναι η μάχη μεταξύ του καλού και του κακού, τού άσπρου και του μαύρου, του άσχημου και του όμορφου, της ζωής και του θανάτου. Πρωταγωνιστής σε αυτή τη μάχη είναι ένας ήρωας - Πολεμιστής ο οποίος μετά από σκληρές δοκιμασίες - μάχες νικά το σκοτάδι και φέρνει το φως. Αυτή η μάχη γίνεται σε δύο επίπεδα, ένα εξωτερικό που διαδραματίζεται μέσα στον κόσμο και ένα εσωτερικό μέσα στον ίδιο τον Άνθρωπο, τον Πολεμιστή του Φωτός.





Ο Αρζούνα, ανήκει στην τάξη των Αρχόντων - Πολεμιστών που ονομάζονται Ξατρίγια. Από αυτόν εξαρτάται ή έκβαση της μάχης μεταξύ των Παντάβας (καλό) και των Κουράβας (κακό), για την κατάκτηση της πόλης Χαστιναπούρα (Σοφία). Μια μάχη που θα γίνει στη μεγάλη πεδιάδα του Κουρουτσέτρα (υλικός κόσμος, σπηλιά του Πλάτωνα).





Χαστιναπούρα σημαίνει, στα σανσκριτικά, ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΕΛΕΦΑΝΤΩΝ. Στην Ινδία ο ελέφαντας συμβολίζει τον Θεό της Σοφίας Γκανέσα. Είναι λοιπόν η πόλη της ΣΟΦΙΑΣ και συμβολίζει το ανώτερο επίπεδο της Συνείδησης του Ανθρώπου. Γι αυτή την πόλη πολεμούν οι δύο στρατοί, αυτοί που την αξίζουν και αυτοί που θέλουν να την σφετεριστούν.





Οι σφετεριστές της ανώτερης συνείδησης του Ανθρώπου είναι οι ΚΟΥΡΑΒΑΣ, που μέσα στον άνθρωπο είναι τα κατώτερά του στοιχεία: τα αρνητικά πάθη, τα ένστικτα, οι εγωιστικές επιθυμίες και οτιδήποτε άλλο που προσπαθεί να νικήσει το Πνεύμα και να υποτάξει τον Άνθρωπο στην ύλη.





Οι ΠΑΝΤΑΒΑΣ συμβολίζουν το Πνεύμα του Ανθρώπου, το Καλό, την Αγάπη, το Ουράνιο μέρος του. Είναι οι Αρετές και οι Ανθρώπινες αξίες που τείνουν να εξαφανιστούν σήμερα. Είναι οι αληθινοί Άρχοντες της ΧΑΣΤΙΝΑΠΟΥΡΑ.





Ο Κρίσνα είναι μία θεότητα της Ινδίας ανάλογη του Όσιρη της Αιγύπτου, του Δία στην Ελλάδα, και του Χριστού στον Δυτικό κόσμο. Συμβολίζει τον Εσωτερικό Δάσκαλο του κάθε Ανθρώπου, που κατοικεί στο ανώτερο και πιο πνευματικό μέρος του. Συμβολίζει και τον εξωτερικό Δάσκαλο, αυτόν που είναι ικανός να οδηγήσει έναν Μαθητή και να του δείξει τον Πραγματικό Δρόμο του αληθινού Πολεμιστή του φωτός.





Ο Αρζούνα συμβολίζει την συνείδηση του ανθρώπου που καλείται να αποφασίσει ποιο δρόμο θα διαλέξει. Όπως ο Ηρακλής , μπροστά στο σταυροδρόμι, πρέπει να διαλέξει αν θα πάρει τον δύσκολο δρόμο της Αρετής ή Κακίας τον εύκολο δρόμο. Έτσι και ο Αρζούνα στέκεται ανάμεσα στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα και αμφιβάλει, είναι αναποφάσιστος, ζυγίζει τα υπέρ και τα κατά των Παντάβας (καλό )και τον Κουράβας (κακό). Συμβολίζει τον Άνθρωπο που πρέπει να διαλέξει ποιο δρόμο θα ακολουθήσει, πρέπει να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει έναν ανοδικό δύσκολο δρόμο που οδηγεί στην Κορυφή ή έναν οριζόντιο εύκολο δρόμο που εγκλωβίζει τον άνθρωπο κάτω χαμηλά. Θα διαλέξει το Μπλε ή το Κόκκινο χάπι; (Μάτριξ).





Η Διάκριση, η ικανότητα απόφασης να διαλέξει τον δύσκολο και ανηφορικό Δρόμο, η Ανδρεία του να αμφιβάλει και όμως να ψάχνει την σωστή απάντηση, η Ταπεινότητα να ακούσει τον εσωτερικό και εξωτερικό Δάσκαλό του (Κρίσνα) μετατρέπει τον Αρζούνα σε έναν Πολεμιστή - Φιλόσοφο. Πολεμιστή γιατί δίνει την εσωτερική μάχη, αντιστέκεται στα αλλοτριωμένες και σκοτεινές φωνές που προσπαθούν να τον παρασύρουν και Φιλόσοφο γιατί ακούει την φωνή του Δασκάλου του, την ξεχωρίζει και επιλέγει τελικά το σωστό.





Η πόλεμοςμόλις αρχίζει και αρχίζει καλά γιατί έχει κερδηθεί η πρώτη μάχη, το να διαλέξει τον ανηφορικό δρόμο που οδηγεί σε πολλές συγκρούσεις - ξεπεράσματα εμποδίων για την κορυφή.





Ο καταλύτης που δίνει την ποιότητα και την αξία σε αυτόν τον Δρόμο ονομάζεται Ορθή Δράση. Σύμφωνα με την Μπαγκαβάτ Γκίτα ο άνθρωπος της Ορθής Δράσης δεν δρα προσκολλημένος στα αποτελέσματα. Δεν είναι δέσμιος της επιτυχίας ή της αποτυχίας. Δεν τον εμποδίζουν ή τον παρασύρουν τα αποτελέσματα των δράσεων άλλα τον διδάσκουν. Ο Αρζούνα έχει στραμμένα τα μάτια του ψηλά, στην κορυφή του εαυτού του, σε ότι ανώτερο μπορεί να ονειρευτεί. Έτσι οι δράσεις που κάνει τον βοηθούν να καταλάβει το πραγματικό νόημα των πραγμάτων, να βλέπει πίσω και μέσα από τις μορφές. Είναι ένας Αγωνιστής για την επικράτηση του πνεύματος πάνω στην ύλη, της ελευθερίας πάνω στην σκλαβιά, την ικανότητα απόφασης πάνω στη μοιρολατρία, της Δράσης πάνω στην Παθητικότητα.





Ο Πολεμιστής του Φωτός ορίζει έναν Δρόμο, δείχνει μια στάση ζωής, είναι ένα πρότυπο Ανθρώπου που κοιτά ψηλά χωρίς να τον εμποδίζει η λάσπη που βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια του. Ακολουθεί έναν Δρόμο που έδειξαν οι διάφοροι ήρωες διαφορετικών πολιτισμών.





Από τον Οδυσσέα έως και τον Βασιλιά Αρθούρο, από τον Ηρακλή μέχρι τον Μέγα Αλέξανδρο και από τα Ιπποτικά Τάγματα του Μεσαίωνα μέχρι τον σημερινό Άνθρωπο που καταφέρνει να ξυπνήσει μέσα του την Ζωντανή Δύναμη του να είναι Πολεμιστής του Φωτός.





Ο Αρζούνα - Πολεμιστής του φωτός, βρίσκεται μέσα σε κάθε Άνθρωπο και απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να εκδηλωθεί. Άλλα για να γίνει αυτό πρέπει η ψυχή του ανθρώπου να ξεδιπλώσει τις μικρές και αδύναμες φτερούγες της, να τις κουνήσει για να δυναμώσουν και να κάνει το άλμα για να πετάξει ελεύθερη όσο πιο ψηλά και γρήγορα μπορεί σαν τον Γλάρο Ιωνάθαν. Δεν θέλει πολύ σκέψη, δεν θέλει πολύ συζήτηση, θέλει αποφασιστικότητα και τόλμη για ένα ταξίδι αναζήτησης του Φιλόσοφου Πολεμιστή μέσα μας και γύρω μας.




Όλοι οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην μετέπειτα ζωή τους. Τι επάγγελμα θα ακολουθήσουν, ποιόν ή ποια θα παντρευτούν, τι φίλους θα κάνουν, να θα ταξιδέψουν ή όχι. Αλλά υπάρχει μια απόφαση που πρέπει να πάρουν κάποια στιγμή που θα αλλάξει όλη τη ζωή τους. Από αυτή την απόφαση εξαρτάται αν θα παραμείνουν μέσα στη μάζα, αν θα εγκλωβιστούν μέσα στο κοινωνικό σύστημα ή αν τελικά θα καταφέρουν να σηκώσουν ψηλά το κεφάλι και θα γίνουν ένας Αρζούνα, ένας Πολεμιστής του Φωτός.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:03 pm

Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ









Τα Μυστήρια είναι ένας θεσμός που τον συναντάμε σε κάθε παραδοσιακή κοινωνία της αρχαιότητας. Με τα Μυστήρια ο άνθρωπος εισέρχεται στη σφαίρα των Θεών. Εκείνη η πανάρχαια εποχή, που ο άνθρωπος ζούσε σε συμφωνία με τη φύση, γυρίζει πάλι πίσω και ο μύθος γίνεται παρών και πραγματικός.


Σε όλα τα Μυστήρια βρίσκουμε γνώσεις σχετικά με τη ζωή, το θάνατο, τη μετενσάρκωση, την αθάνατη φύση του ανθρώπου, καθώς και διδασκαλίες σχετικές με την ανθρωπογένεση.
Η Μύηση παρουσιάζεται στην αρχαιότητα ως η αποκάλυψη ενός Μυστηρίου. Γι’αυτό τα αρχαία Μυστήρια και οι Μυήσεις είναι δύο έννοιες πολύ στενά συνδεδεμένες .




Σε όλες τις παραδοσιακές κοινωνίες ανακαλύπτουμε τελετές Μύησης: από τους αρχαίους πολιτισμούς της Ανατολής , μέχρι τους Προ-κολομβιανούς της Αμερικής, περνώντας από την Αφρική, την Αίγυπτο και την Ευρώπη. Η τελετουργική πράξη και η ύπαρξη τελετών είναι ένα στοιχείο κατεξοχήν ανθρώπινο, έμφυτο στην ανθρώπινη φύση.


Όμως ο σημερινός άνθρωπος συνδέει, (ή τα μέσα ενημέρωσης και η παιδεία τον αναγκάζουν να συνδέει) τη λέξη τελετή με κάτι το κακό, άσχημο, επικίνδυνο ή σκοτεινό. Και αυτό συμβαίνει υποσυνείδητα, λόγω ίσως κοινωνικής παρερμηνείας, παρόλο που συχνά χρησιμοποιείται ο όρος αυτός για ουδέτερα φορτισμένες καταστάσεις, όπως π.χ λέμε εναρκτήρια τελετή για αθλητικούς αγώνες, τελετή του γάμου, κλπ. Επικρατεί όμως περισσότερο η αρνητικά φορτισμένη έννοια της λέξης. Τελετή όμως είναι κάθε πράξη που γίνεται με συνείδηση και σκοπιμότητα ( από το ρήμα τελώ, διεξάγω). Αν αυτή η σκοπιμότητα είναι κακή , η τελετή θα είναι κακή, αλλά αν στοχεύει στην επικοινωνία με το ανώτερο, με το πνευματικό , τότε θα είναι καλή. Η ίδια η φύση λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, και πολλά ζώα κάνουν τελετές για να επικοινωνήσουν, για να δείξουν αποτελεσματικά κάποια δικά τους μηνύματα.



Ακόμα και σήμερα, κατά κάποιον τρόπο, επιβιώνουν οι παραμορφωμένες σκιές των αρχαίων παραδοσιακών κοινωνιών μέσα από τους παραδοσιακούς λαούς των πρωτόγονων κοινωνιών.


Το χαρακτηριστικό μιας παραδοσιακής κοινωνίας είναι ότι προσπαθεί, και καταφέρνει, να συνδυάσει τον άνθρωπο με τα δύο του άπειρα, τις δύο ρίζες του: την ουράνια του «Επάνω» και τη γήινη του «Κάτω». Μυθολογίες, θρησκείες, μεταφυσικά και φιλοσοφικά συστήματα εκφράζουν, με το δικό τους τρόπο, αυτά τα δύο αινίγματα. Δύο αινίγματα τα οποία ο άνθρωπος, στην αρχή, αγνοεί και, με την εξέλιξη, επιχειρεί να συνειδητοποιήσει.


Τα Μυστήρια επέδρασαν στη διαμόρφωση του ανθρώπινου χαρακτήρα και του πνευματικού πολιτισμού των αρχαίων κοινωνιών. Τα Μυστήρια έχουν άμεση σχέση με τη Μύηση, αφού και οι δύο λέξεις κατάγονται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα «μυώ», που σημαίνει «κλείνω το στόμα». Δηλαδή κρατώ, φυλάσσω το μυστικό (μύστης). Εδώ ας θυμηθούμε πως το σύμβολο της μύησης στην Αρχαία Αίγυπτο, ήταν η εικόνα του χαμογελαστού θείου παιδιού Ωρου, ο οποίος με το ένα δάκτυλο κλείνει το στόμα του, το οποίο οι Έλληνες το ονόμασαν «Αρποκράτη».


Η Μύηση γίνεται δεκτή από τους ανθρωπολόγους ως ένας παγκόσμιος παραδοσιακός, αρχαϊκός θεσμός. Επιτρέπει, ψυχολογικά, το πέρασμα από μια κατάσταση, η οποία θεωρείται κατώτερη, σε μια άλλη, ανώτερη, μέσα από την πραγματοποίηση και τη βίωση μιας ειδικής ιεροτελετουργίας. Είναι το σύνολο τελετών και προφορικών διδασκαλιών, που με τη βοήθειά τους επιτυγχάνεται μια ριζική μεταλλαγή της θρησκευτικής και κοινωνικής κατάστασης αυτού που πρόκειται να μυηθεί.


Μιλώντας φιλοσοφικά, η Μύηση αντιστοιχεί σε μια οντολογική μεταβολή της υπαρξιακής διαγωγής. Στο τέλος των δοκιμασιών του ο δόκιμος απολαμβάνει μια εντελώς διαφορετική ύπαρξη από αυτή που είχε πριν τη μύηση. Είναι μια τελετή περάσματος, που μιμείται τις δοκιμασίες που σημαδεύουν την πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης εκτελώντας τες εκ των προτέρων. Η Μύηση δεν είναι μια διανοητική εκπαίδευση, αλλά μια πορεία εσωτερικής ανανέωσης που παρέχει, ανάμεσα στα άλλα, μια σφαιρική άποψη του κόσμου. Κάθε Μύηση σημαίνει «θάνατο» της παλιάς προσωπικότητας και υιοθέτηση μιας καινούριας πιο αρμονικής προσωπικότητας. Γι’αυτό ο Πλάτων έλεγε : «Ο θάνατος είναι Μύηση». Κάθε μύηση συμπεριλαμβάνει το σχέδιο «Ζωή, Θάνατος και Ανάσταση».
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:04 pm

Οι εθνολόγοι διακρίνουν τρεις διαφορετικούς τύπους μύησης:


1) Η Φυλετική Μύηση επιβεβαιώνει το πέρασμα από την εφηβεία στην ενηλικίωση. Συνδέεται με μια βιολογική αλλαγή που κάθε άνθρωπος γνωρίζει. Το παιδί αποχωρίζεται από το μητρικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ανατράφηκε και υπόκεινται σε δοκιμασίες πριν να επανενταχθεί στην κοινωνία, στην κατάσταση του εφήβου. Έτσι ο νέος ή η νέα κατά τη διάρκεια των μυητικών αυτών ιεροτελεστιών πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να αναλάβει τις ευθύνες του και να δείξει το θάρρος και την αντοχή του. Ο μυούμενος πεθαίνει για να ξαναγεννηθεί, αποποιείται την άγνοια και ασκείται στη γνώση, στην οποία εκπαιδεύεται . με τη Μύηση οι νέοι καθαίρονται, διδάσκονται και εντάσσονται στη νέα τους κατάσταση.


2) Η Θρησκευτική Μύηση βεβαιώνει το πέρασμα από το βέβηλο στο Ιερό και επιτρέπει να εισχωρήσει το άτομο στο ιερό. Βέβηλο και Ιερό είναι δύο όψεις της ζωής: το πρώτο οδηγεί στο διασκορπισμό, την πολυπλοκότητα, τη φθορά. Το δεύτερο οδηγεί στο κέντρο, στην ενότητα , στην αναγέννηση.


Η Μύηση που παραδόθηκε από τους θεσμούς των Μυστηρίων , όπως αυτών της Ίσιδος και του Όσιρη στην Αίγυπτο, της Ελευσίνας ή της Σαμοθράκης στην Ελλάδα, εμφανίζεται σε αυτόν το δεύτερο τύπο. Αυτή η θρησκευτική μύηση δεν εκτυλίσσεται μέσα στους ίδιους τόπους όταν αφορά άντρες και γυναίκες. Οι άντρες την πραγματοποιούν στο εξωτερικό, έτοιμοι να υπερασπιστούν το σύνολο των ανθρώπων, γεννιούνται έτσι στην αστική ζωή. Οι γυναίκες στο πατρικό χωριό τους , μακριά από το φως της μέρας, συγγενεύουν με τις εργασίες της σελήνης, γεννιούνται στην οικιακή ζωή και γίνονται οι πραγματικοί φρουροί της εστίας και της κοινωνικής ζωής.


3) Η Μαγική ή Σαμανική Μύηση είναι η πιο εσωτερική από τις μυήσεις και εκείνη που απαιτεί την μεγαλύτερη αποστέρηση. Είναι αυτή που κάνει κάποιον να εγκαταλείψει την φυσική ανθρώπινη κατάσταση για να φτάσει στην κατοχή «υπερφυσικών» δυνάμεων. Η πλήρης καταστροφή της παλιάς προσωπικότητας επιτρέπει στις δυνάμεις του αόρατου να εκφραστούν μέσω του μυημένου. Τίποτα δεν πρέπει να επιβιώσει από τον παλιό άνθρωπο. Αυτή η μαγική μύηση σημαδεύεται γενικά από ένα εκστατικό ταξίδι (όνειρο, όραμα, καταληψία) σε ένα κόσμο από τον οποίο ο υποψήφιος επιστρέφει με κάποιο αριθμό δυνατοτήτων: θεραπεία, μαντική κλπ.


Η Μαγική Μύηση επιτρέπει τη δημιουργία ενός κάθετου άξονα ανάμεσα στους 3 κόσμους : τον αρχετυπικό κόσμο, τον ψυχολογικό κόσμο και τον υλικό κόσμο. Ο σαμάνος μπορεί να διαπεράσει τα υλικά επίπεδα και να επικοινωνήσει με τα πιο λεπτά επίπεδα της ύπαρξής του και του Σύμπαντος.



Τρεις τελετουργικές φάσεις βρίσκονται σε κάθε τύπο μύησης. Αυτές είναι:
- Η φάση του χωρισμού, όπου ο υποψήφιος αποκόβεται από το περιβάλλον του.
- Η φάση της περιθωριοποίησης, κατά τη διάρκεια της οποίας ο υποψήφιος υπόκειται στις δοκιμασίες της μοναξιάς.
- Η τελική φάση της επανένωσης όπου ο υποψήφιος επανέρχεται στο καινούριο του περιβάλλον.




Οι τελετές της μύησης φαίνονται πάντα να ακολουθούν μέσα στην αρχαιότητα μια προκαθορισμένη τάξη:
- Οι προκαταρκτικές τελετές εξαγνισμού.
- Οι δημόσιες προπαρασκευαστικές θυσίες που ακολουθούνται από τραγούδια , χορούς και λιτανείες.
- Η μύηση καθαυτή που χωρίζεται η ίδια σε
α) διαφορετικές δοκιμασίες μέσα στο μυστικό του άδυτου, ή του μαγικού δάσους ( μάχη ενάντια σε τέρατα, τιμωρίες, πέρασμα από πόρτες…)
β) η εποπτεία που είναι η θεατρική αναπαράσταση ενός μύθου και διδαχή ενός μυστικού με την έναρξη σκηνικών παιχνιδιών.
γ) τελικά η τελετή του κλεισίματος που γιορτάζει την επιστροφή του μύστη στη ζωή με χορούς και παιχνίδια.



Η Μύηση , όπως λέει ο Μιρσέα Ελιάντ , αποτελεί το πιο σημαντικό πνευματικό φαινόμενο της ιστορίας της Ανθρωπότητας, αφού μεταμορφώνει όλη τη ζωή του ατόμου, κάνοντάς το «ανοιχτό στο πνεύμα», ανοιχτό και ελεύθερο μπροστά σε μια συνειδητή εξέλιξη.


Μέσα από τις Ιεροτελετουργίες , τις Τελετές και τα τυπικά «γέννησης και θανάτου», ο υποψήφιος βιώνει, συνειδητά, μια κατάσταση της φύσης, η οποία ανήκει στο μέλλον. Έτσι του ανοίγονται οι πόρτες της Σοφίας και του «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ» που είχαμε στους Δελφούς.


Ο Κικέρωνας, ο μεγάλος Ρωμαίος ιστορικός, ο Πλάτωνας, καθώς και πολλοί άλλοι σοφοί της αρχαιότητας έλεγαν ότι τα Μυστήρια είχαν θρησκευτικό, ηθικό και ευεργετικό χαρακτήρα: ήταν μια Σχολή Ηθικής. Η μεγαλύτερη αυθεντία στον Αποκρυφισμό, στους τελευταίους αιώνες, η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, λέει ότι με τις Μυήσεις, στα Αρχαία Μυστήρια, διδασκόταν η Αρχή των πραγμάτων, η φύση της Ψυχής, η ανάβαση της Συνείδησης, η εξέλιξη του Σύμπαντος. Οι επιστήμες – η ιατρική, η αστρολογία, τα μαθηματικά - και η μουσική διδάσκονταν, βαθιά, στα Μυστήρια, αποτελώντας μια αρμονική σχέση, μια ενότητα.


Η καταγωγή των Μυστηρίων είναι σκοτεινή, από ιστορική πλευρά. Σχετικά με αυτά δεν ξέρει κανείς τίποτα, εκτός από λίγες εσωτερικές παραδόσεις οι οποίες παρουσιάζουν να κατάγονται από τους ίδιους τους θεούς. Οι θεοί παρέδωσαν το θεσμό των Μυστηρίων στους πιο προχωρημένους πνευματικά ανθρώπους, διδάσκοντάς τους, μέσα από τη Μύηση, το μυστικό της Αθανασίας και της Αιωνιότητας. Σύμφωνα με ορισμένες παραδόσεις ιμαλαϊκής προέλευσης, η καταγωγή του θεσμού των Μυστηρίων τοποθετείται αρκετά εκατομμύρια χρόνια πίσω.


Στην Αρχαία Ινδία και στην Αίγυπτο, κυρίως, συναντάμε τα πιο αρχαία, και πιο γνωστά, ίχνη Μυστηρίων και Μυήσεων. Η ιερή Τριάδα «Μύθος, Τελετή, Μύηση» εκφράζεται εκεί με όλη της την ένταση. Τόσο που επηρεάζει ακόμα, μέχρι και σήμερα, περνώντας από τις δυτικές επιδράσεις της Ελλάδας και της Ρώμης, μέχρι την εμφάνιση του Χριστιανισμού.


Ας μην ξεχνάμε όμως το αρχαίο μυητικό ρητό του Δωδωναίου Δία: «Ότι υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα».
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:06 pm

Ο Εσωτερικός Συμβολισμός του Αρχαίου Ελληνικού Χορού.












Από τα πανάρχαια χρόνια ο χορός υπήρξε το σύμβολο της συνειδητής παρουσίας της ζωής. Το όργανο που χρησιμοποιεί ο χορός είναι το ανθρώπινο σώμα. Ο Χορός είναι τελετή, είναι συμμετοχή και όχι θέαμα. Είναι δεμένος στενά με τη θρησκεία με τη γιορτή, τη δουλειά, με τον έρωτα, με τον θάνατο.

Οι άνθρωποι χόρεψαν τον πόλεμο, την ειρήνη, το γάμο, το θερισμό, τη σπορά, χόρεψαν τη φύση.

Ο χορός έχει μια δύναμη που υπερβαίνει το νόημα των λέξεων. Χάρη στο ρυθμό και την ιδιορρυθμία του αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ύπαρξής μας, διότι προτού θεωρηθεί τέχνη είχε προορισμό πολύ πιο ζωτικό και αναγκαίο. Στις πρώτες εκδηλώσεις του στους πρωτόγονους λαούς ο άνθρωπος απευθυνόταν στον χορό για να αυξήσει τις δυνάμεις του, με το χορό προσπαθούσε να αντιδράσει σε ότι του ήταν αδύνατο να πολεμήσει με τις δικές του δυνατότητες, στο χορό εύρισκε διέξοδο στις φυσικές ή στις πνευματικές αδυναμίες του. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούσαν αλλά και επιθυμούσαν επίσης, να ευχαριστήσουν να εξευμενίσουν ή και να προδιαθέσουν οι άνθρωποι τους θεούς τους.

Στους αρχαίους πολιτισμούς σ’ ολόκληρο τον κόσμο παρατηρούμε ότι ο άνθρωπος χορεύει τις περισσότερες φορές από θρησκευτική ανάγκη, επωφελείται από το χορό και από τον ερεθισμό που του προκαλεί. Μέσα σε αυτούς τους πολιτισμούς, μέσα σε αυτές τις δομημένες κοινωνίες του παρελθόντος μπορούμε να συναντήσουμε κάποιους στόχους του χορού:

Πρώτα απ’ όλα ο άνθρωπος μπορεί και χορεύει κάθε στιγμή, επειδή κάθε στιγμή μπορεί να είναι γι’ αυτόν μια τελετουργική στιγμή.

Έπειτα διότι είναι μια μορφή κοινωνικής επιβεβαίωσης, ένα μέσο έκφρασης της φυλετικής αφοσίωσης και δύναμης.

Είναι ακόμη ένα μέσο θρησκευτικής λατρείας κι ένας άμεσος τρόπος επικοινωνίας με τους θεούς σαν μορφή ιεροτελεστίας.

Και μπορεί επίσης να χρησιμεύσει σαν μέσο έκφρασης της φυσικής διαχυτικότητας, της δύναμης και της ευκαμψίας.

Στην αρχαία Ελλάδα ο χορός κατείχε πρωταρχική θέση και γνώρισε μεγάλο σεβασμό.

Πίστευαν οι αρχαίοι ότι τα άστρα και οι πλανήτες του ουρανού εκτελούσαν κάποιου είδους κοσμικό χορό. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν αντιλαμβάνονταν το χορό σαν ξεχωριστή υπόσταση. Αντί γι’ αυτό ήταν στενά συνδεδεμένος με άλλα είδη εμπειριών. Έτσι η λέξη «ορχείσθαι» που μεταφράζεται «χορεύω» είναι ρυθμικές κινήσεις από τα μέρη ή και ολόκληρου του σώματος.. Επίσης η λέξη «Μουσική» η τέχνη των Μουσών περιλάμβανε τη μουσική, την ποίηση και τον χορό που για τους Έλληνες εκείνης της εποχής ήταν όλα μέρος του ίδιου πράγματος.

Οι πηγές για τον αρχαίο ελληνικό χορό είναι πολλές. Ξέχωρα από τις φιλολογικές πηγές, είναι τα λόγια από τα τραγούδια που γράφτηκαν για χορό, στίχοι ποίησης όπως π.χ τα Ομηρικά έπη, τα γραπτά των φιλοσόφων και μορφές γραπτού λόγου από ιστορικούς διαφόρων χρονικών περιόδων.
Οι αρχαιολογικές πηγές μας δίνουν πληθώρα πληροφοριών όπου περιλαμβάνουν αγάλματα, ανάγλυφα, ξυλόγλυπτα, τοιχογραφίες, πήλινα αγγεία, που όλα μας δίνουν πραγματικές απεικονίσεις του χορού.





Αυτές οι πηγές επίσης μας αναφέρουν ότι από τις πιο συνηθισμένες χρήσεις του χορού στην ζωή των αρχαίων Ελλήνων ήταν στην εκπαίδευση. Οι επιφανέστεροι Έλληνες φιλόσοφοι ενίσχυσαν σθεναρά αυτή την τέχνη, ως μία ιδανική ολοκλήρωση του σώματος και του πνεύματος. Ο Αριστοτέλης όρισε την εκπαίδευση σαν ένα μείγμα μουσικής και γυμναστικής, ενώ ο Σωκράτης υποστήριζε ότι πρέπει να διδάσκεται ευρύτερα, λέγοντας ότι εκείνοι που τιμούν τους θεούς με το χορό είναι και οι καλύτεροι στον πόλεμο. Ο Πλάτωνας έγραψε «το να τραγουδάει και να χορεύει ωραία κανείς σημαίνει ότι έχει καλή παιδεία» αφιερώνοντας ένα μεγάλο μέρος της προσοχής του στη σημασία του χορού για την εκπαίδευση στην πραγματεία του των «Νόμων».

Δίνει έμφαση στο γεγονός ότι υπάρχουν δύο είδη χορού και μουσικής: το ευγενικό που έχει σχέση με το ωραίο και το έντιμο και το μη ευγενικό, αυτό που μιμείται το άθλιο ή άσχημο .

Στους «Νόμους» ο Πλάτωνας αναφέρει ότι «ο χορός προέκυψε από τη φυσική επιθυμία των νεαρών πλασμάτων να κινήσουν τα σώματά τους για να εκφράσουν διάφορα συναισθήματα και ειδικά τη χαρά. Και συνεχίζει λέγοντας ότι θα έπρεπε όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια να είναι όμοια εκπαιδευμένα με ανώτερη μουσική και χορό…

Επίσης αναφέρει ότι η αίσθηση της αρμονίας και του ρυθμού που πράγματι συνθέτουν χορούς από τις φυσικές και ενστικτώδεις κινήσεις είναι χάρισμα των θεών και των Μουσών.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:07 pm

Η μουσική και ο χορός θα έπρεπε να είναι αφιερωμένα στους θεούς … εφόσον οι ίδιοι οι θεοί χορεύουν και «δημιουργούν» χορούς…
Οι ανώτεροι χοροί θα πρέπει να επιδρούν πάνω στο μαθητή, όχι μόνο στην υγεία, στη χάρη και την ομορφιά του σώματος, αλλά και στην καλοσύνη της ψυχής και την ισορροπία του πνεύματος…»

Ανάλογα με το χαρακτήρα του κάθε χορού, ο Πλάτων τους διαιρεί σε τρεις κατηγορίες:
α) τους Πολεμικούς, β) τους Θρησκευτικούς, γ) τους Ειρηνικούς.

Οι πολεμικοί χοροί είχαν σαν σκοπό την προπαρασκευή των ανδρών για τον πόλεμο και τους αγώνες. Ο αρχαιότερος πολεμικός χορός είναι ο χορός των «Κουρητών». Σύμφωνα με τη μυθολογία οι ίδιοι οι θεοί δίδαξαν το χορό στους ανθρώπους. Και είναι η Ρέα αυτή που σύμφωνα με την παράδοση έμαθε το χορό στους Κουρήτες (που το όνομα τους σημαίνει νέοι) στο νησί της Κρήτης για να καλύψουν με το θόρυβο των ασπίδων και των ξιφών τους το κλάμα του μικρού παιδιού του Δία για να το γλιτώσουν από τον πατέρα του τον Κρόνο που καταβρόχθιζε τα παιδιά του και να μην χάσει το θρόνο του.

Ένας επίσης από τους πιο σπουδαίους χορούς είναι ο «Πυρρίχιος» που κατά τον Πλάτωνα είναι μια μίμηση του πολέμου, μια αναπαράσταση των φάσεων του με τη συνοδεία αυλού ή λύρας και τραγουδιών. Η ονομασία του προέρχεται από τη λέξη «πυρ» και σημαίνει τον κόκκινο χορό.
Κατά μία άλλη εκδοχή τον χορό αυτό τον επινόησε ο Πύρριχος που ήταν γιος του Αχιλλέα ή κατ’ άλλους ήρωας της Κρήτης. Ο Πυρρίχιος ήταν γνωστός σ’ ολόκληρη την αρχαία Ελλάδα. Στην Σπάρτη τον θεωρούσαν προγύμνασμα του πολέμου και τον χόρευαν στη γιορτή των Διόσκουρων, ενώ στην Αθήνα τον χόρευαν στις γιορτές των Παναθηναίων.

Οι χορευτές χόρευαν τον Πυρρίχιο πάνοπλοι. Αρχικά γινόταν ένα είδος παρέλασης με στροφές με στροφές προς τα πλάγια (έκνευση), οπισθοχωρήσεις (ύπειξη) άλματα σε ύψος και χαμηλώματα (ταπείνωση). Ακολουθούσαν οι κινήσεις της επίθεσης, οι στάσεις της άμυνας και γενικά όλες οι κινήσεις του πολεμιστή, όπως η στιγμή που ρίχνει το ακόντιό του, το τόξο του, ή κινήσεις με τη λόγχη του. Οι κινήσεις αυτές ήταν ρυθμικές προσαρμοσμένες στον ήχο που προκαλούσαν τα χτυπήματα των όπλων (κλαγγή).


Ειδικά στα αγόρια ο χορός διδάσκονταν σαν ένα βοήθημα στη στρατιωτική εκπαίδευση στην Αθήνα και τη Σπάρτη. Στην «παλαίστρα» και στο «γυμνάσιο» λάβαιναν μέρος σε πυρρίχιους και σε άλλους χορούς που ήταν σχεδιασμένοι για την προετοιμασία τους στην εκτέλεση των κινήσεων της μάχης και ανήκαν σε διάφορες κατηγορίες όπως:

Ποδισμός: (γρήγορη μεταβολή των κινήσεων των ποδιών, για να ασκηθεί ο πολεμιστής σε μάχη σώμα με σώμα),

Ξιφισμός: Κατ’ απομίμηση μάχη, στην οποία ομάδες από νέους ασκούνταν στην πολεμική τέχνη με χορευτική μορφή.

Ώμος: Μεγάλα άλματα με κοντάρι, για να προετοιμασθούν στην υπερπήδηση ψηλών κορμών ή για το σκαρφάλωμα σε τοίχους και φρούρια.

Τετράκομος: Επιβλητικοί σχηματισμοί ομάδων από στρατιώτες που προχωρούσαν μαζικά κατά του εχθρού ή προστάτευαν τους εαυτούς τους μέσω των διασταυρωμένων ασπίδων.

Υπήρχε όπως λέγεται κι ένας πολεμικός γυναικείος χορός προς τιμή της θεάς Άρτεμης, τον οποίο είχαν ιδρύσει και είχαν χορέψει για πρώτη φορά στην Έφεσο οι Αμαζόνες.

Πολλοί από τους πολεμικούς χορούς μετατρέπονται σε θρησκευτικούς (π.χ διονυσιακοί χοροί όπως ο διθύραμβος).

Ο πολεμιστής, ο χορευτής κάνει ορισμένες κινήσεις που είναι σαν να προσπαθεί μέσα στη μάχη να πετάξει ή να αφαιρέσει το βάρος από το σώμα του προσπαθώντας να αψηφήσει το νόμο της βαρύτητας για να ξεφύγει από το χώμα. Ταυτόχρονα αυτά τα άλματα, αυτές οι κινήσεις γίνονται στην προσπάθεια να ξυπνήσουν τις χθόνιες ενέργειες τις γήινες ενέργειες να αποκτήσουν δύναμη όχι μόνο από τον ουρανό αλλά και από τη γη.

Σε τόσο μεγάλη εκτίμηση είχαν το χορό ώστε ήταν συνήθεια γενικά παραδεκτή για τους φιλόσοφους, τους πολιτικούς, τους στρατηγούς και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες στον αιώνα του Περικλή να εκτελούν μόνοι τους χορούς μπροστά σε κοινό πολλών χιλιάδων, σε δημόσιες στιγμές, στην επιστροφή από μια στρατιωτική εξόρμηση ή νίκη. Ο Σοφοκλής ενώ ήταν ακόμη νέος διαλέχτηκε για να παίξει τη λύρα και να οδηγήσει το χορό της νίκης μετά από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Ο Λουκιανός σημείωνε ότι οι Έλληνες αξιολογούσαν το χορό σε τέτοιο βαθμό ώστε:
«… οι ευγενέστερες και μεγαλύτερες προσωπικότητες σε κάθε πόλη είναι οι χορευτές, οι οποίοι ντρέπονται τόσο λίγο γι’ αυτό, ώστε να επιδοκιμάζουν τον εαυτό τους περισσότερο για την επιδεξιότητά τους, παρά για το ότι είναι ευγενείς».

Για τους θρησκευτικούς χορούς επίσης υπάρχουν αρκετές πληροφορίες.
Σχεδόν όλοι αυτοί οι χοροί είχαν ιδιαίτερη μυστικιστική σημασία και προσπαθούσαν να περάσουν μηνύματα στους ανθρώπους στο να μπορέσουν να δουν ότι αποτελούν και αυτοί αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης. Ο άνθρωπος μπορεί να χορεύει την εξέλιξη την προσωπική, την εξέλιξη της ψυχής, την εξέλιξη του Σύμπαντος και η ιστορία μας δείχνει κυκλικούς χορούς ή σπειροειδής μορφής. Ακόμα και σήμερα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας χορεύεται ο χορός του Θησέα ή αλλιώς ο χορός του Λαβύρινθου. (Στους παραδοσιακούς δημοτικούς μας χορούς λέγεται ότι η παραλλαγή του είναι ο χορός Γέρανος).

Είναι ακριβώς αυτός ο λαβύρινθος ένα από τα σύμβολα της εξέλιξης του ανθρώπου. Όπως ο άνθρωπος που με κυκλικές μορφές πηγαίνει στο βάθος του εαυτού του, βγαίνει και συνεχίζει ώσπου νικάει τον Μινώταυρο, σύμφωνα με τον μύθο. Κι έρχεται η δεύτερη φάση του χορού, που ο άνθρωπος νικάει τον λαβύρινθο, βγαίνοντας από εκεί νικητής.

Δεν υπάρχουν στην αρχαιότητα μυστήρια και θρησκευτικές τελετές που να μη συνοδεύονται από το χορό. Όλοι δε όσοι θεμελίωσαν τέτοια μυστήρια, (όπως ο Ορφέας, ο Μουσαίος κ.α ) ήταν απαραίτητο να μυηθούν στο ρυθμό και στο χορό.

Οι χοροί αυτοί εκτελούνται από πιστούς άνδρες και γυναίκες γύρω από το βωμό της εκάστοτε θεότητας με συνοδεία από ειδικά τραγούδια και ύμνους στους οποίους μάλιστα οφείλουν συχνά το όνομά τους.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:10 pm

Οι γνωστότεροι από αυτούς ήταν οι εξής:

Ο Παιάν που τον τραγουδούσαν και τον χόρευαν στην αρχή προς τιμή του Απόλλωνα για να σταματήσουν οι ασθένειες και αργότερα προς τιμή και άλλων θεών όπως του Ασκληπιού , του Πάνα, της Αθηνάς και άλλων.

Ήταν μία δέηση ή μια προσευχή για την καταπολέμηση των ασθενειών.

Αργότερα τον χόρευαν για να εκφράσουν τη χαρά, την επιτυχία ή τη νίκη τους.

Υπάρχουν επίσης πλήθος από χορούς που χόρευαν οι γυναίκες προς τιμή της εκάστοτε θεότητας όπως τα Άνθεα και τα Παρθένεια που ήταν αφιερωμένοι στην Ήρα, ο χορός των Πεπλοφόρων για τη Δήμητρα και φορούσαν τα πέπλα σε ανάμνηση της θεάς που καλυμμένη με πέπλο αναζητούσε την κόρη της, ο χορός της Καλαθίσκου που ονομάστηκε από το χαρακτηριστικό καπέλο που φορούσαν οι κοπέλες όταν χόρευαν.

Στους θρησκευτικούς χορούς εντάσσονται και οι Διονυσιακοί χοροί που είχαν το οργιαστικό τυπικό προσπαθώντας να φτάσουν όσο το δυνατό πιο πολύ τους Βάκχους και τις Μαινάδες.

Τους ειρηνικούς χορούς τους διαιρούμε σε χορούς ιδιωτικής ζωής και σε χορούς θεάτρου. Οι χοροί της ιδιωτικής ζωής χωρίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες:

α) τους χορούς των συμποσίων, β) τους χορούς των γάμων, γ) τους χορούς του πένθους.

Οι χοροί των συμποσίων είναι γνωστοί από την Ομηρική Εποχή. Τους εκτελούσαν είτε επαγγελματίες, είτε οι προσκαλεσμένοι ιδιώτες. Συνήθως οι επαγγελματίες ήταν γυναίκες ορχηστρίδες που εκτελούσαν τους χορούς κρατώντας κρόταλα.

Και οι γαμήλιοι χοροί αναφέρονται στον Όμηρο όπου οι νέοι και νέες χορεύουν και τραγουδούν με συνοδεία αυλού ή λύρας το βράδυ του γάμου.
Οι χοροί του πένθους ήταν κυρίως ρυθμικοί βηματισμοί όπου οι χορευτές με τα χέρια υψωμένα έτσι ώστε το ένα να αγγίζει το κεφάλι και το άλλο να είναι λίγο πιο ψηλά ακολουθούσαν θρηνώντας την εκφορά του νεκρού.

Το ελληνικό θέατρο ήταν στενά συνδεδεμένο με το ξεκίνημα του χορού.

Οι θεατρικοί χοροί εκτελούνταν με συνοδεία τραγουδιού από τους υποκριτές οι οποίοι ειδικά λέγονται ορχηστές και διαιρούνται στις εξής κατηγορίες:

α) χορό της τραγωδίας, β) της κωμωδίας, γ) χορό της σατυρικής ποίησης.

Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι η ελληνική τραγωδία προήλθε από το διθύραμβο, στη διάρκεια του οποίου οι ανοιξιάτικες τελετουργίες της γονιμότητας και της αναγέννησης έπαιρναν τυπικό χορικό και δραματικό χαρακτήρα, ώστε τελικά να αποκτήσουν τη μορφή έργου. Ο αρχαίος κοινός χορός που γινόταν στην ορχήστρα, κατέληξε να γίνει ο χορός, που ήταν ένα ουσιώδες στοιχείο του ελληνικού δράματος.

Υπήρχαν συγκεκριμένοι τύποι χορών στο ελληνικό δράμα:

Η Εμμέλεια που συμπεριλάμβανε έναν κώδικα συμβολικών χειρονομιών, μέσω του οποίου ο χορευτής μπορούσε να δώσει μια ολόκληρη ιστορία ενός δραματικού έργου, χωρίς να μιλήσει.

Ο Κόρδαξ που ήταν ο χαρακτηριστικός χορός της κωμωδίας και έχει περιγραφεί ως πρόστυχος και άσεμνος όπου περιλάμβανε περιστροφές του σώματος με υπονοούμενα.

Ο Σίκιννης ήταν ο αντιπροσωπευτικός των ελληνικών σατιρικών έργων του 6ου αιώνα π.Χ. Ήταν ζωηρός, ρωμαλέος, άσεμνος, με πολλές χειρονομίες και ακροβατικά. Συχνά αναπαριστούσε σατιρικά, μυθολογικά θέματα. Ήταν ο χορός των Σατύρων και των Σειληνών που συνοδεύονταν από αστεία και πειράγματα.

Ο χορός λοιπόν για τους αρχαίους Έλληνες ήταν ένας ολοκληρωμένος τρόπος να ζούνε τον κόσμο γιατί ήταν γνώση, τέχνη και θρησκεία ταυτόχρονα. Ήταν η πλήρης σοφία που αποτελούσε τη δημιουργική δύναμη του κάθε ανθρώπου που ολοένα αναγεννιέται και δρα στην ψυχή του. Έτσι η παράδοση ενεργοποιεί το μύθο, την πράξη του να ξαναζείς την αρχή, το ξεκίνημα του ανθρώπου και του θείου που ο ίδιος ο άνθρωπος φέρνει μέσα του και αυτό που είναι το μέλλον του, η δική του εξέλιξη.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:40 pm

ΟΙ "ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ" ΗΛΙΚΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ












Ο Ιππότης και το Άλογο


Όλες οι παραδόσεις της ανθρωπότητας, οι θρησκείες της, οι μεγάλοι σοφοί, ακόμη και η διαίσθηση της πλειοψηφίας των ανθρώπων, συμφωνούν πως ο άνθρωπος είναι ένα Ον αθάνατο που έχει νού, ψυχισμό, ζωτικότητα και βιολογική ύπαρξη. Το αθάνατο μέρος του ανθρώπου ονομάζουν "Ανώτερο Εγώ" για να το ξεχωρίζουν από το θνητό μέρος που αποτελεί ο νούς, ο ψυχισμός, η βιοενέργεια και το φυσικό σώμα. Έτσι το θνητό μέρος αποτελεί μια τετράδα φορέων, τα λεγόμενα τέσσερα σώματα του "κατώτερου εγώ". Παραλληλίζουν τότε το "Ανώτερο Εγώ" σαν τον Ιππότη ενώ το "κατώτερο εγώ" αποτελεί το άλογό του. Έτσι όλη η ζωή αποκτά την σημασία του Ιππότη που με το υπέροχο δαμασμένο άλογό του ρίχνεται σε δοκιμασίες και περιπέτειες, στο όνομα του Θεού, της Δικαιοσύνης και της Ομορφιάς ή στο όνομα του Βασιλιά του ή της Ντάμας του..



Ερευνώντας τον Άνθρωπο


Οι γιατροί που μελετούν το βιολογικό μας σώμα έχουν μετρήσει τους κύκλους των κυττάρων του και ξέρουν όλα μας τα κύταρα, εκτός από τα νευρικά, αλλάζουν κάθε επτά περίπου χρόνια. Όπως ξέρουν ότι το πάγκρεας αλλάζει τα κύταρά του σχεδόν κάθε εικοσιτετράωρο ενώ τα εγκεφαλικά κύταρα γενιούνται μέχρι τα δύο μας χρόνια και δεν αντικαθίστανται ποτέ από άλλα.



Οι ψυχολόγοι που μελετούν τον ψυχισμό και τον νού του ανθρώπου, μας αποκαλύπτουν ότι ο άνθρωπος μεγαλώνει μέσα από κύκλους και φάσεις της ψυχονοητικής του δομής σε αλληλεπίδραση με τη σωματική του. Έχουν μάλιστα καθορίσει τις λεγόμενες "ηλικίες" και στάδια της ανθρώπινης ζωής με ρυθμούς επταετείς, δεκαετείς, κ.α.



Ακόμη σοφότεροι άνθρωποι όπως ο Πλάτωνας, ή οι εσωτερικές παραδόσεις των πολιτισμών, μας μιλούν για τις εσωτερικές ηλικίες του ανθρώπου που καθορίζονται από τον αριθμό επτά κι από τους συστατικούς αριθμούς του: τέσσερα και τρία. Το τέσσερα συμβολίζει τότε την τετράδα ή "κατώτερο εγώ" ενώ το "τρία" αποτελεί το σύμβολο του "Ανώτεου Εγώ" ή Αθάνατης Ψυχής.
Καθώς οι γιατροί και ψυχολόγοι γίνονται σοφότεροι έτσι πολλές εσωτερικές παραδόσεις αποκαλύπτονται στην ανθρωπότητα. Αυτό μας δίνει την μοναδική ευκαιρία να γνωρίσομε καλύτερα τον εαυτό μας και να ζήσομε πιό συνειδητά και αρμονικά με την φύση.



Μια τέτοια ευκαιρία αποτελούν αυτά που εκθέτομε στη συνέχεια. Αφορούν τις εσωτερικές ηλικίες του ανθρώπου. Αυτές υπακούουν στον αριθμό αλλά και στον ρυθμό, ακολουθώντας ένα ανώτερο σκοπό και μια μεγαλύτεη διακιοσύνη. Η αλληλοσυμπλήρωσή τους τις μετατρέπει σε εξαιρετικό εργαλείο αυτογνωσίας άρα και ευτυχίας.




Ξεκινάμε με τις εξωτερικές ψυχολογικές γνώσεις:



Μιά ολόκληρη ζωή


Οι περισσότερες επιστημονικές έρευνες φανερώνουν πως η ανάπτυξη του ανθρώπου γίνεται μέσα από κύκλους τριών φάσεων, σαν να επαναλαμβάνουν ολόκληρη την ζωή και τις φάσεις της: Γέννηση - ανάπτυξη, ωριμότητα - δημιουργικότητα, φθορά - θάνατος.


Οι κύκλοι αυτοί υπακούουν στον αριθμό επτά, άλλοτε "συμπιεσμένο" καί άλλοτε "επαυξημένο" κατά ένα, δύο ή - πολύ σπάνια - τρία χρόνια.


Έτσι κάθε άνθρωπος μεγαλώνει κατά "επταετίες". Η πρώτη επταετία αποτελεί την βρεφική και νηπιακή του ηλικία, η δεύτερη την παιδική, η τρίτη επταετία κάνει την πολυφημισμένη και πολυερευνημένη εφηβεία, η τέταρτη την νεότητα. Έτσι φθάνομε στα πρώτα 4 χ 7 = 28 χρόνια. Ο άνθρωπος είναι πιά ώριμος και ολοκληρωμένος.


Ακολουθούν 3 επταετίες δημιουργικότητας αλλά και σταθερότητας. Φθάνομε στην ηλικία των 7 χ 7 = 49 χρόνων.


Κατόπιν ξεκινάει ένας κατήφορος για το φυσικό μας σώμα. Στην ηλικία των 10 χ 7 = 70 χρόνων, θεωρείται ότι ο άνθρωπος έζησε μια ολόκληρη ζωή. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του μοιάζουν με αυτά της δέκατης επταετίας, όσα κι αν του υπολείπονται μέχρι τον θάνατό του.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:43 pm

Ένας ολόκληρος επταετής κύκλος

Τα δυό πρώτα χρόνια του κύκλου αποτελούν μια μεταβατική κατάσταση όπου όλα είναι καινούργια και όλα είναι σημαντικά. Η εικόνα που είχε για τον κόσμο έχει γκρεμιστεί χωρίς να έχει αντικατασταθεί ακόμη. Το άγχος μεγαλώνει μαζί με την βιασύνη.Τα λάθη είναι πολλά όπως και τα ατυχήματα. Του ζητούνται νέες νίκες και κατακτήσεις. Νοιώθει να εξετάζεται σε ύλες που ήξερε αλλά οι παλιές απαντήσεις δεν ισχύουν πιά. Οι απαιτήσεις έχουν αυξηθεί. Οι δοκιμασίες είναι πολλές και συνεχόμενες. Τα παλιά του μέσα και εργαλεία δεν αρκούν, πολλά έχουν ήδη αχρηστευθεί, άλλα δεν έχουν ακόμη σχηματισθεί..


Συνεχίζεται μιά φάση με τρία ως τέσσερα χρόνια ανάπτυξης, κατάκτησης και αφομοίωσης. Κάθε νίκη τον θρέφει και κάθε κατάκτηση τον ζωογονεί. Οι ευθύνες δεν τον φοβίζουν αλλά τον καταξιώνουν. Αποδέχεται τον περίγυρό του και τον επηρεάζει με επιτυχία. Γίνεται δημιουργικός, αποφασιστικός και συγκεκριμένος. Η κοσμοθεωρία του γίνεται συμπαγής και η κοινωνικότητά του αυξάνεται. Η ποιότητα αντικαθιστά την ποσότητα σε πολλές επιδιώξεις του. Σ αυτή την φάση ο άνθρωπος είναι κατασταλλαγμένος. Και επιβεβαιωμένος. Έχει καταφέρει να ταυτότητά του.


Στο τέλος όμως του κύκλου μια ασυνείδητη ανασφάλεια τον αναστατώνει. Νοιώθει ότι θα ζήσει άλλες καταστάσεις που θα αμφισβητήσουν και θα ανατρέψουν τις προηγούμενες. Αρχίζει να πεισμώνει και να αμύνεται. Το άτομο τείνει να περιχαρακωθεί και ο εγωισμός του αυξάνεται. Όμως ο θάνατος και αυτού του κύκλου είναι αναπόφευκτος. Η ζωή θα τον σπρώξει στον επόμενο είτε το θέλει είτε όχι.


Αν έζησε ολοκληρωμένα κάθε φάση του κύκλου και αν αδιαμαρτύρητα δεχθεί τις νέες καταστάσεις, τότε ο άνθρωπος προχωρά σε νέο κύκλο της ζωής του. Θα δεί την ζωή με νέα μάτια και θα δεί πως πολλά έχει ακόμη να μάθει. Μια ανανεωμένη ενέργεια θα αναβλύζει μέσα του κι κόσμος γύρω του θα έχει πάλι νόημα, ενδιαφέρον και πρόκληση.



Από την μιά επταετία στην άλλη (δεν είναι πάντα το ίδιο)

Οι δυσκολότερες στιγμές της ζωής μας είναι αναμφίβολα η γέννηση και ο θάνατος. Ο άνθρωπος συνήθως τις αντιμετωπίζει με το κλάμμα, τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το στοργικό σταθερό χέρι της φύσης: Όλοι γεννιόμαστε και όλοι πεθαίνομε, και οι άνθρωποι, τα ζώα και τα φυτά όπως και οι πλανήτες, οι ήλιοι και τ άστρα όλα.


Φαίνεται λοιπόν πως η φύση έχει αναλάβει να μας περάσει από κάποιες επταετίες σε άλλες με διαφορετικό πόνο και ρίσκο, σαν ο δρόμος μας να περνάει από στροφές πιό δύσκολες. Ακόμη πολλές φορές ο δρόμος μοιάζει σαν να βγαίνομε από δασικό χωματόδρομο σε φωτισμένη λεωφόρο.


Έτσι περνάμε την πρώτη επταετία γνωρίζοντας τον κόσμο με τις αισθήσεις μας. Ο άνθρωπος, κάτω από συνεχή προστασία και βοήθεια, μεγαλώνει ταχύτατα, αναπτύσει τις αισθήσεις του και μαθαίνει το περιβάλλον του. Όλα θέλει να τα ακουμπά, να τα γεύεται, να τα βλέπει και να τ ακούει. Τα ζώα είναι οι πιό άμεσοι φίλοι του και η φύση αποτελεί την μεγάλη δασκάλα του. Οι γονείς αναλαμβάνουν να θρέφουν το σώμα του και οι παπούδες να το διδάξουν: Η "κοσμοθεωρία" του αποτελείται από παραμύθια. Όλα γύρω του είναι παραμύθι, και αλοίμονο αν δεν είναι (όπως σήμερα που οι παπούδες δεν λένε παραμύθια και η τηλεόραση δείχνει τόση ωμή την πραγματικότητα). Κοντά στα 5 χρόνια του ένα δυνατό πείσμα αρχίζει να τον χαρακτηρίζει και να ενισχύει τον εγωκεντρισμό του. Ο πρώτος επταετής κύκλος πλησιάζει στο τέλος του. Ήδη για τα παιδιά της πόλης που λείπει η φύση και η τηλεόραση περισεύει αυτό γίνεται πολύ νωρίτερα. Οι γονείς καμαρώνουν που το παιδί οτυς είναι πιό έξυπνο ενώ στην πραγματικότητα αυτό έχει "γεράσει" γρηγορότερα.


Ο δεύτερος κύκλος κυριαρχείται από το παιχνίδι. Όλα είναι παιχνίδι. Έτσι το σώμα του αναπτύσσεται με υγεία και δύναμη, ο χαρακτήρας του πλάθεται από την περιπέτεια και την εξερεύνηση. Το παιδί τώρα χρειάζεται ζωτικό χώρο. Όμως στην πόλη στριμώχνεται, παίζει ηλεκτρονικά και παρακολουθεί άλλους να παίζουν στην οθόνη. Δεν πληγώνονται τα γόνατά του ούτε ρίχνει πέτρες σε άλλους ούτε κουράζεται στο περπάτημα. Πολύ γρήγορα θα φθάσει αρχή της τρίτης επταετίας του.


Από 10 ως 12 χρονών τα παιδιά της πόλης παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά της εφηβείας που σε ένα φυσικότερο περιβάλλον γίνται στην ηλικία των 14 χρόνων ( 2 χ 7). Το συναίσθημα ξυπνά μαζί και η αφηρημένη σκέψη. Το σώμα αλλάζει ραγδαία σε μέγεθος αλλά και δύναμη. Η σεξουλικότητα έχει πιά ενεργοποιηθεί και αποτυπώνεται ορμητικά στο σώμα του. Εδώ ο λεγόμενος πιά έφηβος, δεν κτυπάει τόσο στο σώμα όσο πληγώνεται ο ψυχισμός του. Η κουλτούρα του περιβάλλοντος του δίνει την κοσμοθεωρία του και οι καταστάσεις που βιώνει χαρακτηρίζονται από το συναίσθημα. Ο φόβος και οι αντιφάσεις πλημμυρίζουν τη ζωή του. Αναπτύσσεται ο πρώτος δυνατός εγωισμός και πραγματικός εγωκεντρισμός. Οι σχέσεις με τους γονείς είναι έντονες τόσο στη σύγκρουση όσο και στη συνεργασία. Η ηλικία αυτή παρουσιάζει πολλές ακόμη δυσκολίες. Το παροδικό και περιστασιακό μπερδεύεται με το μόνιμο και σταθερό. Το υποκειμενικό με το αντικειμενικό είναι το ίδιο για έναν έφηβο. Ούτε ξεχωρίζει το ατομικό από το καθολικό πιστεύοντας κάθε φορά ότι είναι ξεχωριστός και μοναδικός στον κόσμο.
Τα τελευταία δυό χρόνια αυτής της φάσης είναι ακόμη πιό επώδυνα εφόσον ο νούς που θα κυριαρχήσει στην τέτατη επταετία έρχεται να σκιάσει τα συναισθήματα. Στη λεγόμενη "μετεφηβική" ηλικία σημειώνονται οι περισσότερες αυτοκτονίες, τρέλλες, εγκληματικές ή απλά χαζές πράξεις του ανθρώπου. Στα δικαστήρια το μετεφηβικό της ηλικίας αποτελεί στοιχείο που μειώνει στο μισό κάθε ποινή.


Φθάνομε έτσι στην 4η επταετία, όπου το "μυαλό πήζει", όπου οι έφηβοι μπορούν να γίνουν μέλη της κοινωνίας τους. Η στρατιωτική θητεία συνδυάζεται με αυτό το πέρασμα όπως και οι αντίστοιχες φυλετικές μυήσεις στις παραδοσιακές κοινωνίες. Ο άνθρωπος μπαίνει στην λατρεμένη εποχή της νεότητας. Σιγά αλλά σταθερά διαμορφώνει σταθερότερες αρχές και αξίες, μαθαίνει να είναι πρακτικότερος και πιό δυνατός. Σταδιακά διαμορφώνει την ταυτότητά του και περνάει στον κόσμο των ώριμων...



Η επόμενη μεγάλη "φουρτούνα" έρχεται στο τέλος της 7ης επταετίας. Εδώ ο άνθρωπος αρχίζει να βιώνει την φθορά του σώματος και της φυσικής του δύναμης. Η αδυναμία κατακλύζει τον άνδρα και η γυναίκα ξέρει ότι δεν μπορεί πιά να κάνει παιδιά. Ο μεγάλος κύκλος της ζωής αρχίζει να κατεβαίνει. Όμως η εμπειρία είναι εξαιρετικά μεγάλη. Ο γέρος γίνεται συνώνυμο του σοφός. Αν ο άνθρωπος προσανατολιστεί στην εμπειρία του θα γίνει εξαιρετικά χρήσιμος για την κοινωνία και τον εαυτό του. Αν προσανατολιστεί στο σώμα που φθείρεται θα αποτελεί τροχοπέδη των νεότερων και καταστροφέα του εαυτού του.


Στο τέλος της 10ης επταετίας ο θάνατος αποτελεί την πιό κοντινή ιδέα. Αν όμως συνδυαστεί με την εμπειρία μετατρέπεται σε αληθινή σοφία. Η ανδρεία είναι πιά απαραίτητη όσο ποτέ: Το μεγάλο ταξίδι μπορεί να έρθει οποιαδήποτε στιγμή για να σφραγίσει τον κύκλο αυτό που λέμε ζωή και ανοίγοντας όπως είναι φυσικό ένα νέο κύκλο που το λέμε "στην άλλη ζωή". Και που σύμφωνα με τον Πλάτωνα, περισσότερους σοφούς και ακόμη σύμφωνα με όλους τους αρχαίους πολιτισμούς, αυτή η "άλλη ζωή" θα κλείσει ανοίγοντας ένα νέο κύκλο: μιάς νέας ζωής..
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:43 pm

Οι επταετίες της Εσωτερικής παράδοσης:


Η Εσωτερική παράδοση μας λέει για το Ανώτερο Εγώ που εκφράζεται κάθε φορά ενσαρκώνοντας σε μια Τετράδα σωμάτων (νου, ψυχισμού, βιοενέργειας και φυσικού σώματος). Ανάλογα με τις προηγούμενες δράσεις του (=Κάρμα) και ανάλογα με τον Σκοπό και το Δρόμο του (=Δάρμα), η κάθε του ενσάρκωση, δηλ. κάθε ζωή του από την κούνια ως το φυσικό θάνατο, έχει δύο κύριους στόχους: 1: Να αναπτύξει και κάθε σώμα του όσο καλύτερα γίνεται και 2: Να ενοποιήσει και εναρμονίσει τα 4 σώματά του και να τα θέσει στην υπηρεσία του Ανώτερου Εγώ, που σημαίνει να πραγματώσει τον Σκοπό για τον οποίο γεννήθηκε.


Έτσι στις 4 πρώτες επταετίες πρώτο μέλημα είναι ανάπτυξή του ενώ κατόπιν ο Σκοπός και το Έργο του (ή αλοιώς η Πνευματικότητά του) κατευθύνουν, δικαιολογούν και δίνουν νόημα στις δράσεις του.


Αφού τονίσομε ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικό του ξεχωριστό Κάρμα και αφού αποδεχθούμε ότι πάντα υπάρχουν μυστηριώδεις παράγοντες "χ" που σπρώχνουν τον άνθρωπο σε αυτή ή την άλλη επιλογή, μπορούμε να κάνομε τις παρακάτω γενικεύσεις που αφορούν τις ανθρώπινες επταετίες:


Μέχρι 7 χρονών: Ξεκινά μια αργή κάθοδος των πνευματικών, νοητικών και ψυχολογικών γενικά Αρχών. Ήδη αυτό έχει αρχίσει από τον 4ο μήνα του εμβρύου. Υπάρχει ένας “Φύλακας Αγγελος”, που ενισχύει την είσοδο της Ψυχής στην ενσάρκωση και “απαλύνει” τις συγκρούσεις με τον κόσμο που πρόκειται να ζήσει. Γονείς, οικογένεια και εκπαιδευτές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο. Το νήπιο, εκτός εξαιρέσεων, είναι ένα ον εύπλαστο, που αντιδρά στα ερεθίσματα της τιμωρίας και της ανταμοιβής. Χρειάζεται κύρος και συνεχής έλεγχος, που θα του επιτρέψουν μια λειτουργική μαθητεία. Αν γεννηθεί σε χριστιανική οικογένεια θα γίνει χριστιανός, εάν γεννηθεί σε ιουδαϊκή, θα γίνει ιουδαίος κ.λ.π. Η επαφή του με το κοινωνικό σύνολο είναι ένα “εμβόλιο”, που θα του επιτρέψει να επιζήσει ενάντια στις μελλοντικές αντιξοότητες. Χρειάζεται τρυφερότητα, που δεν είναι αδυναμία ούτε χαϊδολόγημα.


Μέχρι 14 ετών: Εχοντας ζήσει τη νηπιακή ηλικία, μπαίνει σε μια μεταβατική φάση, στην οποία ο Φύλακας Αγγελος αποσύρεται και διαμέσου της φαντασίας το ανθρώπινο ον μπαίνει στον κόσμο των ενηλίκων, που ούτε αποδέχεται ούτε απορρίπτει εντελώς. Δοκιμάζει. Χρειάζεται να αφεθεί με ελεγχόμενο τρόπο να βεβαιωθεί και να προβληματιστεί. Το ίδιο το Εγώ αρχίζει να εκδηλώνεται και δημιουργεί εικόνες φαινομενικά επαναστατικές.


Μέχρι 21 ετών: Οταν περάσει η προηγούμενη φάση, το Εγώ εκδηλώνεται πιο δυνατά και σκιαγραφεί την προσωπικότητα και τις συγκεκριμένες δυνατότητες. Μπαίνει στην ανώριμη πληρότητα. Οι σεξουαλικοί ρόλοι επιβεβαιώνονται.


Μέχρι 28 ετών: Το Εγώ έχει εκδηλωθεί και ο δρόμος όλης της ενσάρκωσης γίνεται εμφανής. Ολα παίρνουν συγκεκριμένη μορφή και υπάρχει τάση να επιβάλλεται η ίδια του η φύση σε όλους τους τομείς.


Μέχρι 35 ετών: Φθάνει κανείς σε όλες τις συγκεκριμένες μορφές και η πνευματικότητα νικάει ή αποτυγχάνει. Δε θα υπάρξουν αλλαγές στο σχετικό “φόντο”. Περπατάει κανείς σε μονοπάτια που έχει ήδη διαλέξει. Εκείνο που μπορεί να μεταβάλλεται τώρα πια είναι η ταχύτητα, εκτός από μικρές μετατοπίσεις της εστίασης των ενδιαφερόντων και των κέντρων ευρηματικότητας. Εστω και εάν δε φαίνεται, η δυνατότητα αλλαγών έχει μείνει πίσω και το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να επιβεβαιωθούν ή να εξασθενίσουν τα στοιχεία της προσωπικότητας, όσο το επιτρέπει η δύναμη του Εγώ. Βρίσκεται κανείς στη μέση της ελπίδας ζωής, στην κορυφή του βουνού αυτής της ζωής, στην κορυφή που αρχίζουν να διακρίνονται πιο καθαρά τοπία και δυνάμεις, γεγονός που προκαλεί δράση και περιέργεια. Τα στοιχεία που ήδη υπάρχουν συνδυάζονται και ξανασυνδυάζονται σε μια “δεύτερη νεότητα”.


Μέχρι 42 ετών: Τα αποτελέσματα που ονομάζουμε “δεύτερη νεότητα” γίνονται αντιληπτά και λειτουργικά. Είναι απαραίτητα τα κέρδη, οι κατακτήσεις και τα αποκτήματα. Στο τέλος του κύκλου αρχίζει να χαμηλώνει το “βιολογικό βουνό” και εμφανίζονται συγκρούσεις μεταξύ του Εγώ, (της Αθάνατης Ψυχής) και της Τετράδας. Εδώ ξεχωρίζουν οι γενναίοι από τους δειλούς. Η πρόκληση της ζωής εξετάζεται και επανεξετάζεται.


Μέχρι 49 ετών: Ενα συναίσθημα που παρέμεινε σχεδόν σε λανθάνουσα κατάσταση εκδηλώνεται: η μάχη για να διαμορφώσει κανείς τα πράγματα, τα οποία θα είναι ανάλογα με τη φύση του καθενός και το βαθμό της πνευματικότητας ή υλιστικότητάς του. Η προσωπική εμπειρία έχει φιλτραριστεί και επηρεάζει ισχυρά τις πράξεις, τα συναισθήματα και τις ιδέες. Το σώμα, από τη μεριά του, παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά της χαμένης νιότης. Αυτό δε γίνεται αποδεκτό πάντα και κάνει αυτή την ηλικία να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για τη φυσιολογική ισορροπία.


Μέχρι 56 ετών: Αρχίζει μια διπλή φυσιολογική φυγή, προς τα πίσω και προς τα εμπρός. Επανέρχονται στη μνήμη “οι καλοί καιροί” και προβάλλεται κανείς με δύναμη στο μέλλον. Το παρόν αποδεικνύεται εφήμερο κι ανίσχυρο. Χρειάζεται να σταθεροποιηθεί, για να κρατηθεί δυνατά από κάτι. Οι θέσεις γίνονται ριζικές και ώριμες. Εάν κανείς έχει πάρει τον πνευματικό δρόμο, μπαίνει σε μια περίοδο πολύ παραγωγική, εάν όχι, θα είναι μια εποχή ψεύτικων νέων δημιουργιών.


Μέχρι 63 ετών: Το λυκόφως της ζωής γίνεται φανερό σε όλους. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πρόκειται να εγκαταλειφθούν “τα κεκτημένα”, που παρέχουν ιδιωτική και συλλογική ασφάλεια. Εξαρτάται από την καλλιέργεια του χαρακτήρα και την πνευματικότητα ο βαθμός στον οποίο η “ριζικότητα” των πιστεύω πλάθεται σε έργα αληθινά χρήσιμα. Η συμβίωση αποβαίνει κάθε φορά και πιο δύσκολη και ταυτόχρονα απορρίπτεται ή επιζητείται, καμμία φορά με τρόπο τραυματικό.


Μέχρι 70 ετών: Ανάλογα με το πόσο έχουν χρησιμοποιηθεί μερικές πνευματικές αρχές, αποσύρονται ή επιβεβαιώνονται. Είναι η τελική φάση, η καρφίτσα, που μπορεί να είναι χρυσή ή σιδερένια. Το σώμα χειροτερεύει, πράγμα που βάζει σε δοκιμασία τη μετριοπάθεια. Η ιδέα του θανάτου, στους διάφορους τρόπους αντιμετώπισής του, γίνεται μόνιμη. Για μερικούς αυτή η ηλικία είναι το τελευταίο κίνητρο και για άλλους η πόρτα της απελπισίας, της εγκατάλειψης, της επανάστασης (αυτή τη φορά αυθεντικής), πράγμα που μπορεί να προκαλέσει μια αντιμετώπιση του εαυτού και μια εσωστρέφεια φυσική, νοητική ή πνευματική.


Εάν κάποιος υπερβεί αυτή την ηλικία, τότε κάθε προγνωστικό είναι παρακινδυνευμένο, εφόσον οι ηλικιωμένοι μπορεί να μετατραπούν σε συμπαγείς βράχους, αποτελώντας υπέροχα παραδείγματα, ή σε επίμονους αρχηγούς για όλους και για όλα.


Γενικά, βιώνει κανείς την εμπειρία μιας μεγάλης μοναξιάς, χρυσής ή θολής. Οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν τους νεώτερους και διαπληκτίζονται μαζί τους, ζηλεύοντας κατά κάποιο τρόπο τη νεότητά τους. Τώρα, όλα θα εξαρτηθούν από τη ζωή που άφησε κανείς πίσω του. Νόμοι της φύσης, απολυταρχικοί και δογματικοί, τους κάνουν να μαζέψουν βιαστικά αυτό που έσπειραν με τρόπο αναπόφευκτο.


Αν το τέλος επέρχεται λόγω μιας αρρώστιας ιδιαίτερα παρατεταμένης, συνήθως εμφανίζονται ξανά χαρακτηριστικά καθαρά παιδικά. Αν όχι, ή αν η πνευματική δύναμη είναι πολύ μεγάλη, το Εγώ θα δώσει τις ωραιότερες λάμψεις του σαν τελευταίο αποχαιρετισμό, εισχωρώντας ξανά σε μια δική του μυστηριώδη πραγματικότητα, σαν εκείνη των μικρών παιδιών. Παρόλο που βρίσκεται κανείς σε αυτό τον κόσμο, ήδη δε ζει πια σε αυτόν.


Και, "όπως ακριβώς ένας άνθρωπος βγάζει τα φθαρμένα ρούχα του και ντύνεται άλλα καινούργια, έτσι και ο Κάτοικος του σώματος, απορρίχνοντας τα φθαρμένα του σώματα, περνάει μέσα σε άλλα που του είναι καινούργια"..



Θα κλείσομε την παρουσίαση αυτών των θαυμάσιων μυστικών της ανθρώπινης ζωής και εξέλιξης με τον ποιητικό λόγο του Καζαντζάκη:


"Γυμνάζω το σώμα μου σαν άλογο πολεμικό, το συντηρώ λιτό, γερό, πρόθυμο. Το σκληραγωγώ και το σπλαχνίζουμι. Άλλο άλογο δεν έχω.
Συντηρώ το μυαλό ακοίνητο, λαγαρό, ανήλεο. Το αμολώ να παλεύει ακατάλυτα και να κτατρώει, φως αυτό, το σκοτάδι της σάρκας. Άλλο εργαστήρι για να κάνω το σκοτάδι φώς δεν έχω.
Συντηρώ την καρδιά μου φλεγόμενη, γεναία, ανήσυχη. Νιώθω στην καρδιά μου όλες τις ταραχές και τις αντινομίες, τις χαρές και τις πίκρες της ζωής.
Μα αγωνίζουμαι να τις υποτάξω σ ένα ρυθμό ανώτερο από το νου, σκληρότερο από την καρδιά μου. ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΥ ΠΟΥ ΑΝΗΦΟΡΙΖΕΙ."
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:44 pm

ΤΑ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ
















Οι Δελφοί, το κέντρο και ο ομφαλός, υπήρξαν η εστία διαμόρφωσης της θρησκευτικής ψυχής του αρχαίου κόσμου, σκορπίζοντας τις ευεργετικές ακτίνες του Φοίβου σε όλους τους θνητούς, ενώ στους λίγους και μυημένους, σ’ εκείνους που το ποθούσαν και μπορούσαν να τ’ αντέξουν, το «μαύρο» Φως του Απόλλωνα, του Διόνυσου το Φως.



Η κατανόηση και η γεφύρωση των δύο όψεων, του Λογικού και του Παραλόγου, ήταν ο δρόμος που ανοιγόταν γι’ αυτόν που θα τολμούσε ν’ ανοίξει τη θύρα, πάνω στην οποία δεσπόζει η επιγραφή: «ΓΝΩΘΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ».



Αρχέτυπα: Η ρευστή διαπερατότητα της φύσης τους δεν επιτρέπει ξεκάθαρους διαχωρισμούς και ακριβείς σχηματισμούς, παρά μόνο μια προσεγγιστική περιγραφή. Δεν είναι η μορφοποίηση που δίνει το ζωντανό νόημά τους, αλλά η συνολική τους παρουσίαση. Το ν’ αποπειραθεί κανείς να τα εντοπίσει με ακρίβεια, του στερεί τη διαύγεια του νοηματικού περιεχομένου του πυρήνα τους. Έτσι, όταν το αρχέτυπο σχηματοποιείται στην ύλη, παύει να είναι αυτό που ήταν. Διατηρείται στους αιώνες και χρειάζεται πάντα νέες ερμηνείες. Τα αρχέτυπα είναι τα αιώνια συστατικά του υπερσυνείδητου, αλλά διαρκώς μεταμορφώνονται στον κόσμο των φαινομένων.



Το πόσο κοντά στην αλήθεια βρίσκεται η ανωτέρω άποψη του C. Jung, γίνεται προφανές μέσα από μια προσπάθεια του αναζητητή, να καταδυθεί στον λαβύρινθο της βιβλιογραφίας, της πληθωρικής, σχετικά με μια απ’ τις μορφές του παιδιού-αρχέτυπου, του Διονύσου. Δεν είναι κάτι που μπορεί ν’ αγγίξει κανείς με την τετράγωνη λογική. Κάθε τέτοια απόπειρα θα έχει την φυγόκεντρη τάση να τον εξωθήσει στην περιφέρεια, χάνοντας έτσι την ουσία.



Ο ίδιος ο Διόνυσος, το «αρχέτυπο είδωλο άφθαρτης ζωής», είναι από τη φύση του εχθρός της λογικής σκέψης. Κηρύττει την περιφρόνηση στο λογικό, την υπακοή στους παλμούς της καρδιάς, το παραλήρημα του εγκεφάλου. Μόνο η ψυχολογική διαίσθηση και η δημιουργική φαντασία είναι ικανές να μας φέρουν σ’ επαφή με τις ίδιες τις πηγές της ζωής και του θανάτου, με τη διονυσιακή λατρεία και τα φαινόμενα της μετάλλαξης και της αναγέννησης που τη συνοδεύουν. Είναι η καρδιά του Διόνυσου του Ζαγρέα που πρέπει ν’ αναζητήσει ο νεόφυτος και να δονηθεί στον παλμό της, αυτή θα τον αναγεννήσει κι όχι τα κομμάτια του διαμελισμένου απ’ τους Τιτάνες σώματός του, τα θαμμένα απ’ τον Απόλλωνα παρά τον τρίποδά του, εκεί, στα άδυτα του ναού του μαντείου των Δελφών.



Εδώ συναντήθηκαν οι δύο αδελφοί, οι δύο θεοί, που στην ουσία ήταν ένας, κι έδωσαν τα χέρια υπό έναν φοίνικα και ξαναενώθηκαν, ο ξανθόμαλλος Δωριεύς Απόλλων και ο εξ Ανατολής Διόνυσος των Θρακών, της Λυδίας, της Φρυγίας ή ακόμη ο ίδιος ο Όσιρις των Αιγυπτίων. Καταλύτης αυτής της αντίδρασης ο μύστης Ορφέας, ο Θράκας, που καταδύθηκε στα άδυτα των αιγυπτιακών μυστηρίων, αναζητώντας τη χαμένη Ευρυδίκη-ψυχή του που πλανιόταν στα τάρταρα. Μια τάξη ιερέων-πολεμιστών, η θρακική φρουρά, θα είναι εφεξής οι φύλακες της υψηλής διδασκαλίας. Έτσι οι Δελφοί, μέσα από το μαντείο τους και το αμφικτιονικό συνέδριο, που θα ενοποιήσει τους Έλληνες, θα γίνουν ο ομφαλός του κόσμου, ο ήλιος που θα σκορπίζει το φως του με τα Μυστήρια, τις γιορτές, τους ολυμπιακούς αγώνες.



Εδώ, Απόλλων και Διόνυσος, συγχωνεύοντας μέσα τους τις προγενέστερες χθόνιες-σεληνιακές-θηλυκές θεότητες και λατρείες και απορροφώντας τις, συγκρούονται για την κυριαρχία και κατοχή του μαγικού τρίποδα και τελικά συμφιλιώνονται, μοιραζόμενοι μεταξύ τους τα βασίλεια του κόσμου. Ο Απόλλων κρατεί το ανατολικό αέτωμα του ναού, με τις Μούσες του, ο δε Διόνυσος με τις Θυιάδες το δυτικό.



Έτσι ο Διόνυσος, ο ήλιος των μυστών, ο εσωτερικός αόρατος ήλιος, γίνεται η εσωτερική ουσία των πραγμάτων, η εσωτερική αλήθεια, ο κάτοχος και φύλακας των μυστηρίων της ζωής και του θανάτου, το θείο πνεύμα σ’ εξέλιξη μέσα στο σύμπαν και βασιλεύει στο μυστηριώδες υπερπέραν. Είναι η κοσμική ψυχή, μέρος της οποίας αποτελεί η ανθρώπινη, που τείνει να ενωθεί μαζί της και να επιστρέψει σ’ αυτήν μετά την ένωση του ανθρώπου με τον εαυτό του. Ο Απόλλων είναι η εκδήλωσή του στον γήινο άνθρωπο, αυτός που βασιλεύει στους ζωντανούς, η εφαρμογή της αλήθειας και της τάξης σ’ αυτούς, η επιστήμη δια της θεότητας, η ομορφιά δια της τέχνης, η αρμονία ψυχής και σώματος διαμέσου του εξαγνισμού.



Ο Απόλλων χάνει την ιδιότητά του ως κυνηγού μετά τον φόνο του Πύθωνα και τον οκταετή εξαγνισμό που τον ακολούθησε, καθαρίζεται, ημερώνει, γίνεται ο εκπολιτιστής, αφήνοντας έτσι χώρο στον Διόνυσο τον Ζαγρέα (=κυνηγός ζωντανών) να έρθει και να γεμίσει τη σκοτεινή και άγρια αυτή όψη του.



Ο Μουσαγέτης, με τον ερχομό του χειμώνα (φυσικού, ηθικού, πνευματικού) στη φύση, είτε στον άνθρωπο, είτε σε κάποια μορφή πολιτισμού, κουρασμένος, μη μπορώντας να δώσει σφρίγος από μόνος του, εγκαταλείπει το ιερό του και επιστρέφει στη χώρα των Υπερβορείων απ’ όπου κατάγεται, εκεί όπου ο ήλιος δεν δύει και εκεί παραμένει και αναπαύεται.



Είναι ο καιρός του Διόνυσου να ξυπνήσει. Το μαντείο παύει να χρησμοδοτεί για τρεις μήνες και παραμένει κλειστό για τους επισκέπτες, που δύσκολα ούτως ή άλλως θα μπορούσαν να έρθουν, λόγω καιρικών συνθηκών. Όπως ο Παυσανίας γράφει: «Εν Δελφοίς, τον μεν άλλον ενιαυτόν παιάνι χρώνται περί τας θυσίας, αρχομένου δε χειμώνος, επεγείραντες του διθυράμβου, τον δε παιάνα καταπαύσαντες, τρεις μήνας αντ’εκείνου τούτον κατακαλούνται τον θεόν».
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:44 pm

Ο παιάνας του Φοίβου αντικαθίσταται απ’ τον διθύραμβο τού δύο φορές γεννημένου Διόνυσου, απ’ την Περσεφόνη, τη Σεμέλη και τον μηρό του Δία εν τέλει. Είναι ο δελφικός μήνας Δαδοφόριος (Νοέμβριος-Δεκέμβριος). Οι Θυιάδες (βάκχες ή μαινάδες) θ’ ανέβουν στον Παρνασσό να ξυπνήσουν τον Διόνυσο-Λικνίτη, αυτόν που κοιμάται μέσα στο λίκνο, το ίδιο αυτό σκεύος που βλέπουμε σε παραστάσεις γεμισμένο με φρούτα και στη μέση τον φαλλό, σύμβολο του Διονύσου, σύμβολο γονιμότητας. Την ίδια ώρα το ίδιο θα κάνουν μέσα στο άδυτο του ναού και εκεί όπου πιστεύεται ότι βρίσκονται θαμμένα τα κομμάτια του Διόνυσου, οι πέντε όσιοι ιερείς του μαντείου, τελώντας μυστική θυσία.



Μαζί με τις δελφικές Θυιάδες –που οφείλουν τ’ όνομά τους στη Θυία, κόρη του Κασταλίου, αυτόχθονα από τους Δελφούς και πρώτη ιέρεια εκεί του Διόνυσου, είτε στο ρήμα θύω: μανίζω- έρχεται να ενωθεί κι ένας θίασος ακόμη γυναικών από την Αθήνα, σε πομπή μέσα στη νύχτα κρατώντας λαμπάδες -νυκτοπολία (Διόνυσος Νυκτέλιος), απ’όπου και το όνομα του μήνα Δαδοφόριου- και θύρσους, ξύλινες ράβδους με κώνο στην κορυφή στεμμένες με κισσούς ή φύλλα αμπέλου, όλα διονυσιακά σύμβολα, που μας παραπέμπουν στη ράβδο Djed του Όσιρι και στο κηρύκειο του Ερμή, τη σπονδυλική στήλη με τα δύο φίδια (Ίδα και Πιγκάλα – Δίας και Περσεφόνη) γύρω της τυλιγμένα, να καταλήγει στο κωνάριο ή επίφυση.



Ξυπνά ο Διόνυσος ως Kουνταλίνι, διαρρέοντας τη σπονδυλική στήλη ως το κωνάριο, ξυπνά μέσα στην κούνια, στο λίκνο που φέρουν οι Θυιάδες, αν καταφέρουν και φτάσουν ορειβατώντας και δεν αποκλειστούν στα χιόνια και εκεί τους μεταδίδει τον ενθουσιασμό, την ένθεη μανία (Μαινάδες, Μαντική, Μάνας) και προφητεύουν όπως η πυθία του Απόλλωνα σε κατάσταση έκστασης, με το κεφάλι ριγμένο προς τα πίσω, χορεύουν το μαιναδικό χορό και τραγουδούν τον διθύραμβο γύρω από το λίκνο, όπως οι Kουρήτες έκαναν γύρω από τον Ζαγρέα για να τον προφυλάξουν.



Τα παρνασσικά όργια συμπεριλάμβαναν τις τριετηρίδες και τις εννεαετηρίδες. Οι τριετηρίδες αφορούν τον Διόνυσο-Λικνίτη και σχετίζονται ίσως με τη διετή κάθοδο και παραμονή του Διόνυσου στο βασίλειο της Περσεφόνης και μάλλον αποτελούσαν προπαρασκευή των συμμετεχόντων στο εποχικό δράμα του θεού, στη βλαστική του όψη (αποτελούσε πιθανά ένα είδος φυλετικής μύησης για τις νεαρές Θυιάδες), το οποίο ετελείτο ετησίως, με τη συμβολική ρίψη στα νερά ενός ξύλινου ανθρώπινου ομοιώματος που παρίστανε τον χειμώνα, την περασμένη χρονιά, τον θάνατο και την ταυτόχρονη μεταφορά στην κοινότητα απ’ την εξοχή ενός άλλου, που παρίστανε την νέα χρονιά, την άνοιξη, τη ζωή. Ταυτόχρονα δύο θίασοι, ένας αρσενικός και ένας θηλυκός συναντιόνταν και τελούσαν τον «γάμο» των πρώτων τους, του «βασιλιά» ή πρώτου κούρου και της «βασίλισσας», οι οποίοι και θα αποτελούσαν το γονιμικό ζευγάρι της χρονιάς.



Οι εννεατηρίδες, έχοντας σαν υπόστρωμα τις προγενέστερες, ανά οκτώ έτη τελούμενες, της Χάριλας και της Ηρωίδας (θηλυκές τοπικές οντότητες), αφορούσαν την κάθοδο στον Άδη του Διονύσου, ο οποίος απελευθερώνει τη γήινη μητέρα του Σεμέλη, η οποία με την ανάστασή της ανεβαίνει με τον Διόνυσο στον Όλυμπο κι εκεί μετονομάζεται σε Θυώνη (εκ του ρήματος θύω). Έτσι η Σεμέλη (που σχετίζεται ίσως με την Σελήνη ή τη Γη: Θεμέλη-Θεμέλιο), ξαναγεννιέται σ’ έναν ανώτερο κόσμο και αποκτά καινούργιο όνομα.



Ο Διόνυσος ξαναγεννιέται και επαναφέρει τον κόσμο στην αρχή του, στην κατάσταση του χάους, όπου οι δυνάμεις της μετατροπής, ανανέωσης και βελτίωσης των πραγμάτων θα ελευθερωθούν και θ’ αντλήσουν νέα στοιχεία απ’ τις αόρατες δεξαμενές, η καθεστηκυία τάξη θα κλονιστεί, κάτι νέο θ’ αναδυθεί. Είναι αυτή η περίοδος της μαγνητικής παύσης του Απόλλωνα, η ευκαιρία για μια άλλη δράση, υπόγεια και αόρατη, όπως η ζύμωση του οίνου, που τόσο στενά συνδέεται με τον Διόνυσο, αυτή που θα φέρει τη νέα Άνοιξη στη φύση, στον άνθρωπο και στον κόσμο.



Τότε ο Απόλλων, καλεσμένος από τη δημιουργική δύναμη του αδελφού του, θα επιστρέψει πάνω στο χρυσό του άρμα, που το σέρνουν οι κύκνοι, από την χώρα των Υπερβορείων και, παίζοντας την επτάχορδη λύρα του, θα δώσει μορφή και θα εναρμονίσει αυτό που ο Ήρωας-Διόνυσος έφερε στο φως μετά την κατάδυσή του, εκπολιτίζοντας την προσφορά του κι ένας νέος κύκλος θ’ αρχίσει, με μια στροφή της σπείρας σε μια ανώτερη οκτάβα της κλίμακας.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ανθρωπολογία   Κυρ Νοε 16, 2008 4:45 pm

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ










Πού πηγαίνει ο κόσμος μας;

Υπάρχει μέλλον;

Πώς θα είναι αυτό;

Επαναλαμβάνεται η Ιστορία;









Αυτά είναι ερωτήματα που έχουν απασχολήσει χιλιάδες ανθρώπους, ερευνητές και μη. Η μελέτη της ιστορίας είναι ένα από τα βασικότερα κλειδιά που επιτρέπει στους λαούς αλλά και στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά να προσδιορίσουν τη δική τους ταυτότητα. Η ταυτότητα δεν μπορεί να δημιουργηθεί αν δεν υπάρξει μια αντικειμενική ή υποκειμενική γνώση της εξέλιξης της ανθρωπότητας.





Έτσι από την αρχή των χρόνων οι άνθρωποι επιδίωξαν να μελετήσουν την ιστορία αλλά και να διδαχτούν από αυτή. Η μελέτη της ιστορίας πάντα χρησίμευε σαν ο μεγάλος συμβουλάτορας, που κατεύθυνε τόσο το παρόν όσο και το μέλλον.





Ακόμη και στις περιόδους που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ήξεραν να γράφουν, τις λεγόμενες προϊστορικές περιόδους, οι άνθρωποι δεν είχαν άγνοια της ιστορίας. Απλώς η θεώρηση της ιστορίας ήταν πολύ διαφορετική από την δική μας.





Η σημερινή ιστορική θεώρηση ειδικά στον δυτικό κόσμο, είναι άμεσα εξαρτημένη από τον λεγόμενο γραμμικό ή αθροιστικό χρόνο. Η αρχαία αντίληψη για την ιστορία έδινε περισσότερη σημασία στο καθαυτό γεγονός ως παράδειγμα-δίδαγμα παρά στην λεπτομερή αποτύπωση των μορφικών χαρακτηριστικών του ιστορικού γεγονότος. Από αυτήν την άποψη η προϊστορική περίοδος δεν είναι καθόλου προϊστορική, με την έννοια ότι δεν υπάρχει αίσθηση της ιστορίας . Απλά υπάρχει μια εντελώς διαφορετική θεώρηση.





Καθώς λοιπόν μελετούμε σήμερα την ιστορία, μέσα από το δικό μας πρίσμα, διαπιστώνουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις ορισμένα ιστορικά γεγονότα μοιάζουν να έχουν μια καταπληκτική ομοιότητα μεταξύ τους. Τα συγκεκριμένα γεγονότα μπορεί να απέχουν χρονικά αρκετούς αιώνες, αλλά το μόνο που αλλάζει είναι ο τόπος , τα ονόματα και οι μορφές. Η ουσιαστική ιστορική πλοκή, το ιστορικό γίγνεσθαι αλλά και το συμπέρασμα του γεγονότος είναι το ίδιο.





Για παράδειγμα όλοι οι πολιτισμοί παρουσιάζουν μια παρόμοια μορφή ζωής: Γέννηση , ανάπτυξη, ωριμότητα, παρακμή, εξαφάνιση. Η περίοδος της παρακμής συνοδεύεται σχεδόν πάντα από χαλάρωση της κεντρικής εξουσίας και εμφάνιση έντονων διασπαστικών τάσεων. Όταν η περίοδος παρακμής ξεκινήσει, δεν είναι δυνατόν να ανακοπεί, αλλά μόνο να καθυστερήσει για πολύ ή λίγο διάστημα.





Μπροστά λοιπόν σε πολλά παρόμοια παραδείγματα , οι ιστορικοί προσπαθούν συνεχώς να ανακαλύψουν κάποιους νόμους που διέπουν την ιστορία. Οι περισσότεροι πλέον άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι η ιστορία δεν είναι αποτέλεσμα της «θεάς Τύχης», αλλά διέπεται από συγκεκριμένους μαθηματικούς νόμους. Αν θα θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε εκφράσεις δανεισμένες από τα μαθηματικά, θα λέγαμε ότι η εξέλιξη της ιστορίας μοιάζει να ακολουθεί ένα είδος αλγόριθμου, αρκετά δύσκολου στην αποκρυπτογράφηση και σύνθετου. Και μάλιστα όχι οποιοσδήποτε αλγόριθμος, αλλά κάποιος αλγόριθμος που δημιουργεί σχήματα φράκταλ![1]





Πράγματι η ιστορία πραγματοποιεί μικρούς ή μεγαλύτερους κύκλους με παρόμοια ιστορικά γεγονότα. Τίποτα στην εξέλιξη της ιστορίας δεν λειτουργεί γραμμικά.





Ωστόσο, δεν μπορούμε να πούμε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Δηλαδή, ποτέ η ιστορία δεν επιστρέφει στο ίδιο ακριβώς σημείο. Αυτό συμβαίνει γιατί η συσσώρευση της ανθρώπινης εμπειρίας επιτρέπει την έστω και αργή εξέλιξη, όχι όμως με γραμμικό τρόπο αλλά με σπειροειδή Ίσως το καλύτερο σχήμα που θα απεικόνιζε την πορεία της ανθρωπότητας, να είναι ένα είδος σπείρας.







Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η τετράγωνη σπείρα ταιριάζει περισσότερο στην ανθρώπινη ιστορία καθώς είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν ιστορικά γεγονότα τα οποία μοιάζουν να αλλάζουν απότομα την πορεία της ανθρωπότητας. Είναι γεγονότα απρόβλεπτα, που δεν εξάγονται ως συμπέρασμα από τις προηγούμενες ιστορικές περιόδους.



Για παράδειγμα η ύπαρξη και η δράση του Μ. Αλεξάνδρου, άλλαξε την ιστορία, χωρίς αυτό να έχει κατά κάποιο τρόπο προετοιμαστεί από το παρελθόν. Από τον Μ. Αλέξανδρο και μετά οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο κόσμος πορεύτηκε πάνω σε μια συγκεκριμένη γραμμή. Τέτοια γεγονότα υπάρχουν διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο και συμπεριλαμβάνονται και φυσικά αίτια, όπως π.χ. μια φυσική καταστροφή.





Τέτοια γεγονότα που αναμφίβολα επηρεάζουν βαθιά την ιστορία, δεν υπόκεινται στην λεγόμενη κοινή λογική. Οι ιστορικοί φυσικά αδυνατούν να προβλέψουν τις απότομες στροφές που κάνει η ανθρωπότητα, αλλά ταυτόχρονα μπορούν να επιβεβαιώσουν το πέρασμα της ιστορίας από παρόμοια μονοπάτια.





Αν και η σημερινή επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ορισμένα πράγματα, ωστόσο ο παραδοσιακός εσωτερισμός έχει κάποιες απαντήσεις που ρίχνουν φως στο σκοτάδι. Μας μιλούν για έναν νόμο εξέλιξης της ανθρώπινης ιστορίας αλλά ταυτόχρονα και για ένα «Σχέδιο Εξέλιξης». Σύμφωνα με αυτό, η ανθρωπότητα ξεκινάει από ένα επίπεδο για να φτάσει σε ένα άλλο συγκεκριμένο επίπεδο. Η ανθρωπότητα σύμφωνα με τον Εσωτερισμό, δεν μπορεί να θεωρηθεί αποσπασμένη από την πορεία του Σύμπαντος. Το σύμπαν ξεκίνησε από κάπου για να φτάσει κάπου , σύμφωνα με ένα Υπερβατικό σχέδιο εξέλιξης που αγνοούμε, βεβαίως. Η ανθρωπότητα έχει το δικό της ρόλο και μερίδιο ευθύνης στην Συμπαντική πορεία. Επομένως και η ανθρωπότητα έχει έναν συγκεκριμένο στόχο για να φτάσει.





Αν λοιπόν υποθέσουμε ότι υπάρχει μια νομοτέλεια σε αυτήν την πορεία , δηλαδή το Σύμπαν θα ολοκληρώσει «επιτυχώς» το «σχέδιό» του, τότε και η ανθρωπότητα ακολουθώντας ή συμμετέχοντας σε αυτό το Υπερβατικό σχέδιο, θα ολοκληρώσει το δικό της Σχέδιο εξέλιξης για να φτάσει στο επίπεδο που πρέπει. Ανεξάρτητα επομένως από τις διάφορες τάσεις και μικροκατευθυνσεις που παρατηρούνται στην Ιστορία, η συνολική ανθρωπότητα εξελίσσεται όχι τυχαία και τυφλά, αλλά καθοδηγούμενη από ένα συγκεκριμένο Νόμο (ή Θεό, αν προτιμάτε). Αυτή η συγκεκριμένη κατεύθυνση η οποία τελικά θα τελεσφορήσει (σύμφωνα με τις Εσωτερικές παραδόσεις), ονομάζεται Υπερβατική Ιστορία.





Έτσι η υπερβατική Ιστορία έχει ήδη «γραφτεί» και προκαθοριστεί από την δημιουργία της ανθρωπότητας. Έχει καθοριστεί βέβαια όχι με λεπτομέρεια αλλά σαν γενικό σχέδιο και κατεύθυνση .





Αυτό που συμβαίνει στην πράξη , δηλαδή η πραγματοποίηση της Ιστορίας, είναι η λεγόμενη Αισθητή Ιστορία. Η Αισθητή Ιστορία, μπορεί να παρεκκλίνει λίγο από την Υπερβατική, όχι όμως και να αλλάξει εντελώς κατεύθυνση. Ουσιαστικά η Αισθητή Ιστορία είναι μια αντανάκλαση ή το αποτύπωμα ή η σκιά της Υπερβατικής. Σαν σκιά δεν μπορεί παρά να ακολουθεί πάντα την πορεία του όντος που τη δημιουργεί, δηλαδή την Υπερβατική Ιστορία. Μπορεί επίσης , όπως ακριβώς και οι σκιές να παρουσιάζεται ακαθόριστη και διαφοροποιημένη από το σώμα που την παράγει. Πάντα όμως θα έχει το σχήμα αλλά και την γενικότερη μορφή του αντικειμένου-πηγή.





Ο Εσωτερισμός τόσο της Ανατολής όσο και της Δύσης έχει πολλές αναφορές στο γενικό σχεδιασμό που θα ακολουθήσει η Ανθρωπότητα σε όλη την πορεία της πάνω στη Γη. Αναφορές που μιλούν τόσο για το παρελθόν όσο και για το μέλλον.





Στα ιερά κείμενα των Μάγια , της Ινδίας και άλλων πολιτισμών βρίσκουμε «προφητείες» , που μιλούν για τις επερχόμενες εποχές του άμεσου ή του μακρινού μέλλοντος.





Σύμφωνα με την Ινδική Φιλοσοφία αλλά και τον Δυτικό Εσωτερισμό, η ανθρωπότητα ήδη έχει περάσει μέσα από 5 στάδια εξέλιξης. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήδη έχουν υπάρξει 5 «ανθρωπότητες», όπου σε κάθε μια περίοδο αναπτύχθηκαν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, βιολογικά, συναισθηματικά και νοητικά για τους ανθρώπους.

Σήμερα βρισκόμαστε στην 5η «ανθρωπότητα» και πρόκειται να εμφανιστούν άλλες 2 στο απώτερο μέλλον . Στις μελλοντικές αυτές ανθρωπότητες θα αναπτυχθούν κάποια επιπλέον χαρακτηριστικά και η συνείδηση των ανθρώπων θα διευρυνθεί σε μεγάλο βαθμό, πριν ολοκληρωθεί η εξελικτική μας φάση πάνω στη Γη.





Αν θα ήμασταν ως άνθρωποι ικανοί να ξεφύγουμε από την ψευδαίσθηση του χρόνου, τότε ίσως να μπορούσαμε να αντιληφθούμε την Ιστορία με την υπερβατική της μορφή. Τότε το πεπρωμένο της Ανθρωπότητας να παρουσιαζόταν μπρος στα μάτια μας και θα αποκάλυπτε αυτό που νομίζουμε ως μη γενόμενο.





Υπάρχουν κάποια κείμενα από την αρχαία Αίγυπτο που μας μιλούν για το μέλλον σαν να έχει ήδη γίνει. Αλλά αν είναι έτσι, προκύπτει η εύλογη ερώτηση: «Για ποιο λόγο να μπούμε ως ανθρωπότητα σε αυτήν την μακραίωνη δοκιμασία , εάν τα πράγματα είναι ήδη προκαθορισμένα;» Η απάντηση είναι πράγματι πολύ δύσκολη. Ίσως το μόνο που μπορεί να ρίξει λίγο «φως» στο σκοτάδι είναι η φράση που «Προφήτης» λέει στον «Εκλεκτό» στην περιβόητη Ταινία «The Matrix»: «Δεν είσαι εδώ για να επιλέξεις γιατί το έχεις ήδη κάνει. Είσαι εδώ για να μάθεις το Γιατί αυτής της επιλογής»……
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
 
Ανθρωπολογία
Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 2Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Επόμενο

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 :: Γενικές συζητήσεις :: Διαφορες συζητήσεις-
Μετάβαση σε: